บทที่ 273 อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก 2

“ไม่เป็นไร มีฉันอยู่ที่นี่ ฉันก็แค่ต้องการบอกคนที่ไม่รู้จักตายในหลูหยางว่าไม่ใช่ทุกคนที่สามารถชี้หน้าด่าฉัน หรือเหยียบหัวฉันได้” เฮียลิ่วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาต้องการทำเรื่องวันนี้ให้ใหญ่โตและแสดงความแข็งแกร่งของเขาต่อหน้าทุกคน

"ตกลง ผมรู้แล้ว" อะสุ่ยรับคำและตะโกนบอกลูกน้องที่ลงจากรถ “ตามเขาเข้าไป”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เซียวยี่ก็พูดทันทีว่า “ตามฉันมา”

อะสุ่ยเดินตามหลังเฮียลิ่วและค่อยๆ เข็นรถเข็นเข้าไปในร้านอาหารช้าๆ

"ทำไมมาอีกแล้วล่ะ? ยังไม่จบอีกหรือไง?”

“ถือปืนมาด้วย? ครั้งนี้อัพเกรดการแสดงแล้วหรือไง?”

ลูกค้าหลายคนที่ยังไม่ได้ทานอาหารเย็นเห็นสถานการณ์นี้และเริ่มพูดถึงมัน

“ให้ตายสิ เจ้าหนุ่มนี่ มาดูกันว่าวันนี้แกจะรอดรึเปล่า” เซียวยี่หัวเราะเยาะและเดินไปหาเจียงเฉิงและหยางหมี่

เมื่อหยางหมี่เห็นคนถือปืนมากมาย ในใจของเธอก็สั่นสะท้าน อย่างที่คาดไว้ สถานการณ์ที่น่ากังวลที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว มีคนถือปืนมาจริงๆ

เจียงเฉิงหันหน้าไปและเห็นว่าผู้คนจำนวนมากถือปืนตาม เซียวยี่ มาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด

"เป็นไอ้หนุ่มนี่แหละ จัดการฆ่ามันซะ" เซียวยี่รีบบอกคนที่เขานำมา

ชายหนุ่มที่เดินตามเซียวยี่ เล็งปืนไปที่เจียงเฉิงทันที แต่เมื่อพวกเขาหน้าตาของเจียงเฉิง มือที่ถือปืนก็สั่นเทาด้วยความตกใจจนปืนตกลงไปที่พื้น

“คุณ… คุณเจียง?”

บรรดาลูกน้องที่ถือปืนคุกเข่าลงบนพื้นไปตามๆกันทันที ร่างกายของพวกเขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว และไม่กล้าแม้แต่จะมองไปที่เจียงเฉิง

นั่นเป็นเพราะว่าลูกน้องหนุ่มที่มีปืนเหล่านี้ ก็คือบรรดาคนที่เคยถือมีดในตู้คอเทนเนอร์ และถูกเจียงเฉิงหักแขนในพริบตา และเป็นเพราะแขนหัก มาตอนนี้พวกคนที่เคยถือมีดจึงถือปืนแทน

แต่พวกเขาทั้งหมดรู้ดีว่า หากพวกเขาเล็งปืนไปที่เจียงเฉิงอีกครั้ง พวกเขาจะต้องแขนหักแน่นอน ดังนั้นพวกเขาจึงโยนปืนลงบนพื้นและคุกเข่าลงเพื่อขอความเมตตา

เมื่อเซียวยี่เห็นสถานการณ์นี้ เขาก็สับสนไปทันที นี่มันคืออะไร? ทำไมบรรดาลูกน้องเหล่านี้ไม่เพียงแต่ไม่ยิงปืน แถมยังคุกเข่าลงด้วย?

หยางหมี่ซึ่งเดิมเป็นกังวลก็สับสนเช่นกันเมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกนักฆ่าเหล่านี้จะกลัว เจียงเฉิง ได้อย่างไร

"เกิดอะไรขึ้น?" อะสุ่ยที่เข็นเฮียลิ่วเข้ามาที่นี่ เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนั้นเขาก็คำรามด้วยความไม่พอใจในทันที

เดิมที เฮียลิ่วมาพร้อมกับคนมากมายก็เพื่อกู้คืนหน้าตาที่โดยคนหยามไปกลับคืนมา แต่ผลคือคนพวกนี้กลับทำตัวน่าอับอายขนาดนี้ขึ้นอีก

“เฮียลิ่ว พวกลูกน้องของคุณพวกนี้ไม่เชื่อฟัง ผมบอกให้พวกเขายิง แต่พวกเขากลับไม่ยิงแถมยังคุกเข่า” เซียวยี่รีบเดินเข้าไปข้างหน้าเพื่อบ่นกับเฮียลิ่ว