บทที่ 359 พิธีพระราชทานปริญญาบัตร 2

นอกจากนี้ หลินหยุนเอ๋อกอดแขนของเจียงเฉิงอย่างแน่นหนา เจียงเฉิงรู้สึกถึงความนุ่มนวลที่อธิบายไม่ถูก

"หยุนเอ๋อ นี่สนิทสนมเกินไปหรือเปล่า" เจียงเฉิงรู้สึกเกรงเล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขากลัวสวี่ฉิงจะเห็น หากสวี่ฉิงจู่โจมและตามมาเห็นทัน มันจะกลายเป็นปัญหาเรื่องใหญ่ล่ะสิ?

“แกล้งทำเป็นแฟน แน่นอนว่าการแสดงต้องสมจริงสิ” หลินหยุนเอ๋อกอดแขนของเจียงเฉิงอย่างไม่สนใจใดๆ

"หยุนเอ๋อ อย่าทำให้หมอเจียงอึดอัดเลย"หยางเหมยออกมาจากโกดังในเวลานี้เช่นกัน เห็นหลินหยุนเอ๋อไม่ยอมปล่อยเจียงเฉิงสักที เธอจึงรีบพูดขึ้นทันที

“ไม่นะแน่ พวกหนูไปก่อนนะคะ” หลินหยุนเอ๋อส่ายมือขณะที่กำลังพูด และวิ่งออกไปโดยจับแขนของเจียงเฉิงไว้

เจียงเฉิงขับรถและมีหลินหยุนเอ๋อที่นั่งด้านข้าง เธอมองไปที่เจียงเฉิงด้วยความชื่นชมบนใบหน้าของเธอ เธอต้องการให้เจียงเฉิงเป็นแฟนของเธอมาตลอด แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นได้จริงๆ

แม้ว่าจะเป็นเพียงคืนนี้ แต่หลินหยุนเอ๋อก็รู้สึกพอใจมาก

“หลังจากที่เธอเรียนจบ เธอจะไม่อยู่ต่อเหรอ?” เจียงเฉิงเหลือบมองหลินหยุนเอ๋อ ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขาและถามด้วยรอยยิ้ม

“ฉัน ฉันคงไม่อยู่ต่อจริงๆ แล้วด้วย” เมื่อหลินหยุนเอ๋อพูดถึงเรื่องนี้ เธอรู้สึกเศร้าเล็กน้อยทันที

"ทำไมล่ะ?" เมื่อได้ยินสิ่งที่ หลินหยุนเอ๋อพูด เจียงเฉิงรู้สึกไม่อยากให้เธอไปเล็กน้อย

"คณบดีเสิ่นไปแล้ว คณบดีคนใหม่ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร" หลินหยุนเอ๋อ ถอนหายใจขณะที่เธอพูด ถ้าเสิ่นปิงยังคงเป็นเป็นคณบดีต่อ เธอก็อาจจะอยู่ต่อ ตอนนี้เป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ ที่จะอยู่ต่อ

“เสิ่นปิงไปแล้วเหรอ?” เจียงเฉิงถามด้วยความประหลาดใจเพราะเขาเพิ่งรู้เรื่องนี้

“ใช่ นายไม่รู้เหรอ?” หลินหยุนเอ๋อรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเจียงเฉิงบอกว่าเขาไม่รู้

“ฉันไม่รู้” เจียงเฉิงส่ายหัว

ตัวตนที่แท้จริงของเสิ่นปิงเป็นสมาชิกของสำนักงานรักษาความปลอดภัยพลเรือน และสำนักรักษาความปลอดภัยพลเรือนนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างลึกลับ อาจไม่ใช่องค์กรธรรมดา

เธอเพิ่งเปิดเผยตัวตนของเธอ และเธอก็ออกจากโรงพยาบาลทันที ไม่เป็นแล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นการป้องกันตัวเองจากการคุกคามล่ะ?

"อันที่จริง ฉันอยากทำงานกับนายและพี่สวี่ฉิงนะ พี่เขาดูแลฉันดีมากเลยนะ " หลินหยุนเอ๋อพูดด้วยความลำบากใจ

“ถ้าคณบดีใหม่มาถึง ฉันจะลองคุยเรื่องนี้ให้” เจียงเฉิงมองไปที่หลินหยุนเอ๋อที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วพูด

“จริงเหรอ” หลินหยุนเอ๋อมีความสุขทันทีที่ได้ยิน และพูด “งั้นก็ขอบคุณนายมากนะ”

แน่นอน หลินหยุนเอ๋อเองก็หวังที่จะอยู่ต่อในโรงพยาบาลแห่งนี้ ไม่งั้นเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ใหม่ที่ได้ไปนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง