บทที่ 442 ของขวัญล้ำค่า 2

“ใช่ ดูกระดาษแผ่นนี้สิ ลักษณะไม่เหมือนกับของจริงเลย ผมแน่ใจว่าเป็นการลอกเลียนแบบ” สวี่จื้อกั๋วทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับผลงานแบบนี้มากมาย ดังนั้นจึงพูดออกมาในทันที

“ขอฉันดูหน่อย! ”

เมื่อได้ยินลูกชายของตัวเองพูดแบบนี้ สวีฉางเซิงก็หยิบแว่นสายตายาวขึ้นมาดูอย่างละเอียด และพบว่ามีบางจุดที่ลักษณะไม่เหมือนของจริง ต้องเป็นการลอกเลียนแบบแน่ๆ

“นี่เป็นการลอกเลียนแบบ? ”

สวี่จื้อจุนก็คิดไม่ถึงว่าตัวอักษรที่ตัวเองเลือกจะเป็นการลอกเลียนแบบ

เมื่อเห็นสถานการณ์ดังกล่าว เจียงเฉิงก็ก้าวไปดูข้างหน้า และพบว่าเป็นการลอกเลียนแบบจริงๆ พ่อตาของตัวเองตาถั่วอีกแล้ว ก่อนหน้านี้ก็ตาถั่วไปครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ก็ยังตาถั่วอีก

“เป็นการลอกเลียนแบบเหรอ?” สวี่ฉิงถามเจียงเฉิงเบาๆ เธอรู้ว่าเจียงเฉิงก็เข้าใจเรื่องแบบนี้ จึงถามในทันที

“เป็นของลอกเลียนแบบจริงๆ แต่เป็นการเลียนแบบที่แนบเนียนมาก” เจียงเฉิงก็พูดกับสวี่ฉิงเบาๆ

เมื่อได้ยินคำตอบของเจียงเฉิง สวี่ฉิงก็ใจเต้นแรงในทันที เธอไม่คิดเลยว่าพ่อของตัวเองจะเอาของลอกเลียนแบบมาจริงๆ น่าอับอายขายหน้ามาก

“จื้อจุนเอ๊ย ไม่ว่าครอบครัวของเราจะยากจนแค่ไหน แกก็ไม่จำเป็นต้องซื้อของลอกเลียนแบบมาตบตาพ่อ” สวี่จื้อกั๋วพูดกับสวี่จื้อจุนด้วยรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจ ในที่สุดเขาก็มีโอกาสที่จะทำให้สวี่จื้อจุนอับอายขายหน้าอีกครั้ง

“ไร้สาระ ตอนที่ผมซื้อ ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นของลอกเลียนแบบ และซื้อมาด้วยเงินหนึ่งล้าน” สวี่จื้อจุนรู้สึกว่าความโกรธอัดแน่นอยู่ในใจ ไม่ใช่แค่ถูกหลอกเอาเงินไป แต่ยังขายหน้าคนในงานวันเกิดด้วย เขาหน้าแดงด้วยความอับอาย และแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

“โอ้โห ซื้อของลอกเลียนแบบหนึ่งล้าน? ชีวิตในหลูหยางของอาสามไม่เลวเลย” สวี่เจี้ยนและสวีเหลียงรีบฉวยโอกาสนี้ พูดเหน็บแนมสวี่จื้อจุนในทันที

ในเวลานี้สวี่จื้อจุนรู้สึกอับอายมากยิ่งขึ้น อันที่จริงถ้านี่เป็นของจริง หนึ่งล้านตัวเองก็คิดว่าไม่แพง แต่ของลอกเลียนแบบ อย่างมากที่สุดก็ราคาหนึ่งหมื่น

สวีฉางเซิงเห็นชัดเจนว่าเป็นของเลียนแบบที่แนบเนียนมาก นอกจากนี้เขายังถอดแว่นสายตายาวออก มองไปที่สวี่จื้อจุนด้วยใบหน้าที่ผิดหวังและถอนหายใจ ยังคงเป็นลูกชายคนสุดท้องของเขาที่ไม่เอาไหน และไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่เอาไหน

“เอาล่ะ นั่งลงเถอะ” สวีฉางเซิงพูดอย่างช่วยไม่ได้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ในเวลานี้สวี่จื้อจุนรู้สึกผิดหวังมากยิ่งขึ้น เขาต้องการพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าพ่อของเขา แต่ก็ทำไม่ได้มาโดยตลอด และครั้งนี้ก็ล้มเหลวอีกครั้ง เขาก้มหน้าลงอย่างจนปัญญา และเตรียมจะกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

“เดี๋ยวก่อน” ในเวลานี้จู่ๆ เจียงเฉิงก็ตะโกนขึ้น “ลุงรอง คุณปู่ พ่อของผมมอบของขวัญล้ำค่าขนาดนี้ให้เพื่อทดสอบพวกคุณ พวกคุณไม่มีใครดูออกสักคนเลยเหรอ?”

“ของขวัญล้ำค่า?”