บทที่ 448 ท่าทีขอความช่วยเหลือ 2

“พี่สวีหย่า เป็นผมที่ไม่อยากรักษาเหรอ? เป็นลุงรองต่างหากที่ไม่ยอมให้ผมรักษา แถมยังดึงเข็มทั้งหมดของผมโยนลงบนพื้น เป็นความผิดของผมเหรอ?” เจียงเฉิงพูดอย่างเย็นชา

“อีกอย่างในตอนนั้นผมบอกแล้วว่าแมงป่องมีพิษร้ายแรง แต่สวี่เจี้ยนก็ไม่ฟังผม และยืนกรานที่จะจับมัน หลังจากเกิดเรื่องผมก็บอกแล้วว่าต้องรักษาในทันที แต่คุณบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ หรือว่านี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ?” เจียงเฉิงมองไปที่สวีหย่าอย่างเย็นชา

ใบหน้าของสวีหย่าแดงก่ำ เพราะคำพูดของเจียงเฉิง ความจริงเรื่องเหล่านี้ล้วนต้องโทษเธอกับสวี่เจี้ยนที่หาเรื่อง ไม่ใช่โทษเจียงเฉิง

“ทำไมคุณถึงใจแคบจัง? ตอนนี้ชีวิตคนกำลังตกอยู่ในอันตราย คุณจะโต้เถียงเรื่องเหล่านี้ไปทำไม?” สวีหย่ากลอกตามองเจียงเฉิง โมโหและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาของเธอมองลงไปที่เจียงเฉิงอย่างดูถูกมากยิ่งขึ้น

เจียงเฉิงพูดไม่ออก เห็นได้ชัดว่าเธอเข้ามาเพื่อต้องการปัดความรับผิดชอบ และตัวเองแค่พูดความจริงเท่านั้น เธอเป็นฝ่ายผิด แต่กลับบอกว่าตัวเองใจแคบ

“ลุงรองพูดว่าต่อให้คนตาย ผมก็ไม่ต้องยุ่ง ดังนั้นผมจะไม่กลับไป คุณทำเองเถอะ” เจียงเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา และเริ่มทำเรื่องของตัวเอง

“คุณ——”

สวีหย่ารู้สึกโกรธเจียงเฉิงในทันที เจียงเฉิงคนนี้ไม่ต้องการไปกับเธอจริงๆ

“ถ้าต้องการให้ผมกลับไปช่วยชีวิตคน ก็ให้สวี่จื้อกั๋วมาขอร้องผมด้วยตัวเอง” เจียงเฉิงพูดเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนหน้านี้เขาต้องการช่วยชีวิตคน แต่สวี่จื้อกั๋วไม่ยอม ตอนนี้พอรู้ว่าอันตรายก็ต้องการให้ตัวเองกลับไป นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย

แม้ว่าเจียงเฉิงจะให้ความสำคัญกับการช่วยชีวิตคน แต่ก็ไม่ใช่คนที่เรียกก็มาไล่ก็ไป ในเมื่อไล่ตัวเองออกมาแล้ว ถ้าต้องการให้ตัวเองกลับไปอีก อย่างนั้นก็ต้องมีราคาที่ต้องจ่าย

“เจียงเฉิง คุณอย่ามากเกินไป!”

สวีหย่าเตือนเจียงเฉิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เดิมทีคนที่มากเกินไปไม่ใช่ผม” เจียงเฉิงตอบกลับอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นท่าทีของเจียงเฉิง สวีหย่าก็โกรธและหันหลังเดินออกไปจากหอชุบชีวิต

ในเวลานี้สวีฉางเซิงให้สวี่เจี้ยนกินยาบรรเทาพิษแล้ว แต่พิษยังคงสะสมอยู่ในร่างกาย และไม่สามารถขับพิษออกไปได้ โดยเฉพาะแขนของสวี่เจี้ยน ในเวลานี้รอยฟกช้ำได้กระจายไปทั่วแขนของเขาแล้ว

“ฉันทำได้แค่นี้ ที่เหลือคงต้องรอให้เจียงเฉิงกลับมา” สวีฉางเซิงได้ใช้ฝีมือทางการแพทย์ตลอดชีวิตของเขาแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวิธีที่ดี และทำได้เพียงชะลออาการกำเริบของพิษเท่านั้น

“ครับๆๆ” สวี่จื้อกั๋วตื่นตระหนกมากจริงๆ อย่างไรก็ตาม สถานการณ์แขนของลูกชายตัวเองน่ากลัวมาก และบวมจนกลายเป็นแบบนี้

ในขณะพูด โทรศัพท์มือถือของสวี่จื้อกั๋วก็ดังขึ้น สวีหย่าโทรมา

“เสี่ยวหย่า เป็นอย่างไรบ้าง? เจียงเฉิงอยู่ไหนแล้ว?” สวี่จื้อกั๋วรีบถามทางโทรศัพท์อย่างร้อนใจ

“อารอง เจียงเฉิงบอกว่าไม่มารักษา” สวีหย่าพูดทางโทรศัพท์ด้วยความไม่พอใจอย่างมาก