บทที่ 449 รักษาชีวิตไว้ได้ 1

เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเจียงเฉิง สวี่จื้อกั๋วก็ตกตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าเจียงเฉิงจะพูดกับตัวเองด้วยท่าทีแบบนี้

“แกพูดว่าอะไรนะ?” สวี่จื้อกั๋วถามเจียงเฉิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ผมบอกว่าคุณไม่ได้มีท่าทีขอความช่วยเหลือเลย” เจียงเฉิงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเดียวกัน

“จองหอง! ฉันเป็นลุงรองของแกนะ!”

สวี่จื้อกั๋วโกรธมาก ท่าทีของเจียงเฉิงที่มีต่อตัวเองมากเกินไปจริงๆ ไม่ว่าอย่างไรตัวเองก็เป็นผู้อาวุโส เขาต้องการให้ตัวเองขอร้องเขา มันไม่สมเหตุสมผลเลย

“คุณยังรู้ด้วยเหรอว่าคุณเป็นลุงรองของผม?”

เจียงเฉิงมองไปที่สวี่จื้อกั๋วและหัวเราะเยาะ ผู้ชายคนนี้คอยจะมุ่งเป้ามาที่ครอบครัวของตัวเองอยู่ตลอด ดูถูกเยาะเย้ยสารพัด และไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนในครอบครัวเลย แต่ตอนนี้กลับนับว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน น่าหัวเราะ

สวี่จื้อกั๋วก็ตกตะลึงกับคำพูดของเจียงเฉิง ใบหน้าแดงก่ำ อันที่จริงก่อนหน้านี้เขาทำเรื่องที่เกินไปมากมาย และมุ่งเป้าไปที่เจียงเฉิงและสวี่ฉิง แม้กระทั่งก่อนหน้านี้ ตอนที่ช่วยลูกชายของตัวเอง เจียงเฉิงก็ยังถูกเขาไล่ออกไป เขาทำเกินไปจริงๆ

“เจียงเฉิง ฉันรู้ว่าแกมีอคติกับฉัน แต่……”

“ผมไม่ได้มีอคติ ถ้าลุงรองไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ก็กลับไปเถอะ” เจียงเฉิงพูดและทำงานต่อ ก่อนหน้านี้เขาได้ช่วยชีวิตคนแล้ว แต่เป็นสวี่จื้อกั๋วที่ไล่เขาออกไป

เมื่อเห็นท่าทีของเจียงเฉิง สวี่จื้อกั๋วก็มองไปที่เจียงเฉิงด้วยสายตาที่โมโหมากยิ่งขึ้น แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ชีวิตของลูกชายตัวเองแขวนอยู่บนเส้นด้าย ถ้าไม่ได้รับการรักษาโดยเร็ว อาจจะเป็นอันตราย

“ได้ ฉันขอร้อง กลับไปรักษาลูกชายของฉัน! ” สวี่จื้อกั๋วพูดกับเจียงเฉิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ลุงรอง ก่อนหน้านี้ตอนที่ขอร้องตระกูลหั่ว ลุงใช้น้ำเสียงแบบนี้เหรอ?” เจียงเฉิงมองไปที่สวี่จื้อกั๋วด้วยรอยยิ้ม

“เจียงเฉิง แกอย่ามากเกินไป!”

เมื่อสวี่จื้อกั๋วได้ยินว่าเจียงเฉิงไม่พอใจ เขาก็ตะคอกด้วยความโมโห

เจียงเฉิงยังไม่ทันพูด โทรศัพท์มือถือของสวี่จื้อกั๋วก็ดังขึ้น และยังเป็นโทรศัพท์จากสวีฉางเซิง

“จื้อกั๋ว พวกแกอยู่ไหนแล้ว เจี้ยนเอ๋อร์จะไม่ไหวแล้ว” เสียงร้อนรนของสวีฉางเซิงดังออกมาจากโทรศัพท์

“ห่ะ? ”

สวี่จื้อกั๋วตกตะลึงกับข่าวนี้ และรีบพูดว่า “พวกเรากำลังจะไป กำลังจะไปเดี๋ยวนี้”