บทที่ 70 เจ้าของบ้านสับปลับ 2

เมื่อเฮ้าซานได้ยินที่เจียงเฉิงพูดก็หัวเราะเยาะและพูดว่า “ไอ้สวะอย่างแกกล้าไม่เกรงใจฉันเหรอ? แกเชื่อไหมว่าฉันจะเรียกให้คนมาหักขาของแก? ยังจะกล้าดีกับฉัน ไม่รู้ความเป็นมาของฉันใช่ไหม?”

เมื่อเจียงเฉิงเห็นแบบนี้ก็คิดว่าตัวเองโง่เขลา แต่ในใจกลับก็รู้สึกโกรธ เจ้าของบ้านที่หน้าไม่อายคนนี้ใช้การขึ้นค่าเช่ามาบีบบังคับให้หลินหยุนเอ๋อยอมจำนน แถมยังบุกเข้ามาในห้องของหญิงสาวกลางดึก ช่างหน้าไม่อายจริงๆ

ถ้าคืนนี้เจียงเฉิงไม่ได้อยู่ที่นี่พอดี หลินหยุนเอ๋อคงจะตกอยู่ในอันตรายอย่างจริงๆ

“หยุนเอ๋อ คุณกลับไปที่ห้องก่อน ฉากต่อไปอาจไม่เหมาะที่ผู้หญิงจะเห็น” เจียงเฉิงพูดกับหลินหยุนเอ๋อเบาๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณตามสบายได้เลย” หลินหยุนเอ๋อพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

เดิมทีผู้หญิงดีๆ อย่างหลินหยุนเอ๋อก็คิดว่าการต่อยตีไม่ถูกต้อง ทุกอย่างควรจะใช้เหตุผล แต่สำหรับคนสับปลับอย่างเฮ้าซาน ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล สามารถใช้วิธีที่แข็งกร้าวได้เลย

เจียงเฉิงเดินไปหาเฮ้าซานทีละก้าว เฮ้าซานมองเจียงเฉิงด้วยสายตาเยือกเย็น และรู้สึกกลัวในใจเล็กน้อย แต่เขาจำสิ่งที่เจี่ยเต๋อเซิ่งเคยพูดได้ นี่เป็นแค่พยาบาลชายที่ไร้ประโยชน์มาก มักถูกคนอื่นรังแกทำสกปรก ตัวเองไม่จำเป็นต้องกลัวเลย

“แกคิดจะทำอะไร ฉันจะบอกให้นะว่าฉันเก่งเรื่องชกต่อย แกออกไปถามได้......”

ผัวะ!

เฮ้าซานยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเจียงเฉิงตบหน้าอย่างแรง เจียงเฉิงระงับความโกรธในใจ ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อร่างกายนี้ของเจียงเฉิงเอง

เจียงเฉิงตบอย่างเต็มแรง จนร่างของเฮ้าซานหมุนติ้วและล้มลงกับพื้น

เฮ้าซานไม่คิดเลยว่าเจียงเฉิงจะลงมืออย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้ การตบหน้าแบบนี้ทำให้เขารู้สึกว่าหัวของตัวเองวิ้งๆ และเห็นดาวสีทอง

“ตบนี้สำหรับปากหมาของคุณ ที่ไม่สามารถควบคุมคำลามกของตัวเองได้ ตบนี้สำหรับการที่คุณบุกเข้ามาในห้องหญิงสาวตอนกลางคืน โดยที่ไม่สามารถควบคุมขาของตัวเองได้ และตบนี้สำหรับคุณ......”

เจียงเฉิงกระชากคอเสื้อของเฮ้าซาน และตบหน้าเฮ้าซานมากกว่าสิบครั้งติดต่อกัน

หลินหยุนเอ๋อที่อยู่ข้างๆ มองดูการกระทำที่รุนแรงของเจียงเฉิง หัวใจของเธอก็เต้นแรงในทันที ในสายตาของเธอรู้สึกว่าได้ระบายความโกรธ คนไร้สัจจะควรโดนแบบนี้

หลินหยุนเอ๋อเป็นเด็กดีมาตั้งแต่เด็ก และพบเจอการทะเลาะวิวาทน้อยมาก แต่วันนี้เธอเห็นเจียงเฉิงทำร้ายคนไร้สัจจะแบบนี้ ดูเหมือนว่าสัตว์ร้ายที่อยู่ในใจของเธอจะปรากฏออกมา และแทบอยากจะให้เจียงเฉิงลงมือโหดร้ายยิ่งกว่านี้

หลังจากตบหลายครั้งติดต่อกัน เจียงเฉิงก็หยุด

ใบหน้าของเฮ้าซานบวมเหมือนหัวหมู ในใจเต็มไปด้วยความกลัว แม่งเอ๊ย ทำไมไอ้หมอนี่ถึงแตกต่างจากที่เจี่ยเต๋อเซิ่งบอก เขาเป็นคนขี้ขลาดและไร้ประโยชน์มากไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงได้ลงมืออย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้?

คงไม่ใช่ว่าเจี่ยเต๋อเซิ่งไอ้แก่นั่นจงใจวางแผนคิดร้ายกับตัวเองนะ?

“แกกล้าตียังไงมาตบฉันแบบนี้ ฉันเป็นคนของพี่อู๋ตี๋ แกระวังพี่อู๋ตี๋จะจัดการทั้งครอบครัวของแก” เฮ้าซานถูกยั่วโมโห จึงข่มขู่เจียงเฉิง