บทที่ 75 ผมเจ็บจะตายแล้ว

เสียงกรีดร้องของ ฮ้าซานทำให้หยางซวนตกใจมาก เขาคิดว่าเขาจะสามารถต่อแขนที่เคล็ดลับไปได้โดยใช้เทคนิคตามปกติ แต่ตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น

“คุณตะโกนอะไร? อาการไม่ได้หนักเลย” หยางซวนมองออกไปข้างนอกด้วยความเขินอาย

เขาไม่ต้องการให้คนอื่นคิดว่าเทคนิคของเขาไม่ดี การจับเส้นเป็นสิ่งพื้นฐานที่สุดในการแพทย์แผนจีน หากเขาไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บนี้ได้ จะเป็นเรื่องที่น่าอายมาก

“ไม่เจ็บอะไรกัน เจ็บกว่าตอนแรกอีก” เฮ้าซานกัดฟันและพูด

หยางซวนตรวจสอบและสีหน้าของเขาจริงจังมากขึ้น อันที่จริง อาการไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด ไม่ใช่แค่เรื่องกระดูก แต่เส้นเอ็นยังคลาดเคลื่อนผิดที่ไปหมด

คราวนี้หยางซวนตั้งสติอย่างมาก และจับเส้นอีกสองสามครั้ง แต่เฮ้าซานกลับกรีดร้องและดูแย่ลงกว่าเดิม มันทรมานยิ่งกว่าการถูกลงโทษ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน

“นี่หมอ หมดทำได้จริงๆหรือเปล่า ถ้าทำไม่ได้ อย่าใช้ผมฝึกเลย” เฮ้าซานรู้สึกว่าเขาทนไม่ไหวแล้ว และตะโกนบอกหยางซวน

หน้าผากของหยางซวนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อที่เย็นยะเยือก และเขาก็สูญเสียความมั่นใจไปอย่างมาก เขาไม่เคยเจออาการที่ซับซ้อนขนาดนี้ เส้นเอ็นและกระดูกผิดที่กัน เหมือนเกินจากเทคนิคที่ซับซ้อนมาก เขาไม่รู้ต้องทำยังไง

“เกิดอะไรขึ้น? ดูเหมือนว่าหมอหยางจะเอาสถานการณ์นี้ไม่อยู่”

“เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์เชวี่ย อาการแขนทรุดแบบนี้จับเส้นแล้วต่อกลับไปก็รักษาได้เลยไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่แล้ว ปรมาจารย์เชวี่ยเป็นบุคคลสำคัญของสมาคมแพทย์แผนจีนประจำของเรา และทั่วทั้งประเทศก็มีชื่อเสียงมาก เป็นไปได้เหรอที่เหล่าสาวกของเขาจะไม่สามารถแก้ไขปัญหาแค่นี้ได้”

ทุกคนที่รอดูต่างก็พูดกันไปมา พวกเขาทุกคนเชื่อในตัวหยางซวนมาก แต่คำพูดเหล่านี้กลับทำให้หยางซวนไม่สามารถทำอะไรได้

ทำให้หยางซวนอยากจะรักษาต่อก็ทำไม่ได้ จะยกเลิกก็ไม่ได้ เพราะชื่อเสียงของเขาไปไกลและมากแล้ว เขาไม่มีทางที่จะขายหน้าในที่เล็กๆแบบนี้

“หุบปาก” หยางซวนตะโกนออกไปข้างนอกอย่างโกรธเคือง “พวกคุณเสียงดังมากจนผมไม่สามารถวินิจฉัยและรักษาโรคได้”

ทันใดนั้นผู้คนข้างนอกก็เงียบ ไม่ว่ายังไง อย่างน้อยหยางซวนเป็นทายาทของตระกูลชื่อดัง และพวกเขาก็เป็นคนไข้ทั้งหมด แม้ว่าจะไม่พอใจหยางซวนบ้าง แต่ก็ไม่มีทางเลือกอะไร

หลังจากที่หยางซวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รู้สึกมั่นใจเล็กน้อย เขายื่นมือไปจับไหล่เฮ้าซานอีกครั้ง เฮ้าซานรู้สึกกลัวจนตัวสั่นไปทั้งตัว เพราะกลัวว่าเขาจะทำให้อาการของตนแย่ลงไปอีก

“ถ้านายอยากทำให้แขนของเขาพิการ ก็เชิญทำต่อได้เลย!”

ขณะที่หยางซวนกำลังจะลองอีกครั้ง ก็มีเสียงที่คุ้นเคยมาจากข้างนอกทันที เขาเงยหน้ามองทันที และเห็นเจียงเฉิงเดินเข้ามาพร้อมเสิ่นปิง