บทที่ 86 ตำรวจสาวสวย 2

มู่หรงเสวี่ยได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันเย็นเยือกลงในพริบตา เธอขว้างสมุดบันทึกในมือทิ้ง แล้วผุดลุกขึ้นยืนเอ่ยว่า “ลำบากหรือไม่ลำบาก นายลองดูก็รู้แล้ว!”

สิ้นเสียง มู่หรเสว่ก็ยกขาขึ้นแล้วเตะใส่ศีรษะของเจียงเฉิงทันทีโดยไม่ออมแรงเลยแม้แต่น้อย ยังไงซะ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอสั่งสอนคนด้วยวิธีแบบนี้

ในขณะที่มู่หรงเสวี่ยนึกว่าขาของตัวเองจะเตะใส่หน้าของเจียงเฉิงอย่างไร้ความปราณี เจียงเฉิงกลับยกมือขึ้นจับข้อเท้าของมู่หรงเสวี่ยไว้

เป็นไปได้ยังไงกัน?

มู่หรงเสวี่ยมั่นใจในฝีมือการต่อสู้ของตัวเองมาก เธอคือแชมป์มวยของทีมตำรวจเชียวนะ พลังการโจมตีนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถรับไว้ได้แน่นอน ทว่าเจียงเฉิงกลับสกัดไว้ได้

“ไม่เลว แรงไม่เบาเลย” เจียงเฉิงเองก็อึ้งเช่นกัน ผู้หญิงคนหนึ่งมีแรงเตะได้มากขนาดนี้ นับว่าดีมากแล้ว

“แต่ว่ายังไม่พอ!”

สิ้นเสียง เจียงเฉิงก็ยกขาเรียวยาวของมู่หรงเสวี่ยขึ้นทีเดียว จากนั้นก็คร่อมตัวของมู่หรงเสวี่ย ทับร่างเธอให้ติดกับกำแพง

ขาของมู่หรงเสวี่ยถูกเจียงเฉิงกดแล้วยกขึ้นไปเหนือศีรษะ อีกทั้งร่างกายเองก็ถูกเจียงเฉิงทับไว้บนกำแพงอย่างแนบแน่น ขยับไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“นาย—บัดซบ ปล่อยมือซะ!”

มู่หรงเสวี่ยถลึงดวงตาคู่สวยมองเจียงเฉิงอย่างโมโห ท่าแบบนี้คลุมเครือมากเกินไปแล้วจริงๆ

เดิมทีเจียงเฉิงก็ไม่ได้คิดจะทำแบบนี้ แต่เขาก็รู้ดี ว่าผู้หญิงที่แข็งกร้าวแบบนี้ มีเพียงต้องสยบด้วยวิธีที่แข็งกร้าวกว่าเท่านั้น เธอจึงจะยอมทำตัวดีๆ ไม่งั้นก็จะหาเรื่องเขาไม่จบไม่สิ้นแน่ ๆ

“ปล่อยมือได้ งั้นเธอถามดีๆได้หรือยัง?” เจียงเฉิงมองมู่หรงเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา

มู่หรงเสวี่ยเพิ่งเคยเผชิญกับสถานการณ์ยากลำบากแบบนี้เป็นครั้งแรก เดิมทีมีแต่เธอกลั่นแกล้งคนอื่น ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายถูกคนอื่นปฏิบัติตัวแบบนี้

เจียงเฉิงพูดประโยคนี้จบ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังลอดมาจากด้านนอก เขารีบปล่อยตัวมู่หรงเสวี่ยทันที

“หัวหน้า หยางหมี่ขอประกันตัวเขาออกไปแล้วครับ เธอต้องการพบเขาเดี๋ยวนี้” ตำรวจคนหนึ่งมองมู่หรงเสวี่ยแล้วพูด

มู่หรงเสวี่ยจัดชุดตำรวจของตัวเอง ก่อนจะพูดว่า “ตกลง อีกเดี๋ยวก็ถามเสร็จแล้ว”

“อ้อ” ตำรวจรู้สึกว่าท่าทางของมู่หรงเสวี่ยดูผิดปกติ เหมือนจะหน้าแดงเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นท่าทางแบบนี้ของมู่หรงเสวี่ย

หลังจากที่ตำรวจออกไปแล้ว เจียงเฉิงก็มองมู่หรงเสวี่ย เอ่ยว่า “เมื่อกี้นี้คือผมป้องกันตัวเอง”

มู่หรงเสวี่ยถลึงตาใส่เจียงเฉิง เอ่ยเสียงเย็นว่า “ฉันจำนายไว้แล้ว หึ!”

มู่หรงเสวี่ยแค่นเสียงเย็น ก่อนจะเอาสมุดบันทึกเดินออกไปทีเดียว เจียงเฉิงเองก็รู้สึกจนใจ เดิมทีเขาก็ไม่ได้อยากจะมีปัญหากับตำรวจที่สวยขนาดนี้ แต่เขาไม่มีทางเลือกนี่