บทที่ 1002 สายลมเย็นพัดมา

บทที่ 1002 สายลมเย็นพัดมา

แม้จะไม่ไกลนัก แต่ก็มีระยะห่างอยู่บ้าง

จีปอฉางมิได้เห็นรายละเอียดมากนัก

แต่กองทัพที่ประกอบด้วยเสือดุร้ายสิบกว่าตัวซึ่งมีพลังลมปราณอันแข็งแกร่งราวกับกระแสอำมหิตที่ไหลบ่าได้ย่างกรายเข้าสู่อาณาเขตของเขาซยง และค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไป

จีปอฉางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก คิดว่าตนเองถูกเปิดเผยตัวตนเสียแล้ว

โชคดีที่พวกมันเพียงแค่ผ่านไป เขาสั่งการให้ลูกน้องเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และกระจายกำลังคนออกไป เพื่อเฝ้าระวังให้ดี

หากมีลมพัดหญ้าไหว ให้รายงานทันที

ดินกระเด็น ฟุ้งกระจาย ราชวงศ์ต้าโจวเริ่มขุดดินเพื่อค้นหาทางเข้า

……

ดินเป็นดินดำ เหนียวเหนอะและชื้นเล็กน้อย ในโคลนดำทุก ๆ ไม่กี่ก้าวจะเห็นกระดูกสัตว์โผล่ขึ้นมา

กลางโคลนดำมีสระน้ำที่ก่อด้วยหินหยกขาวและหินสีเขียว มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งจั้ง

ภายในสระเต็มไปด้วยของเหลวสีดำมืด เหมือนจะข้นหนืดอยู่บ้าง

มือใหญ่ของจ้าวอู่เจียงตักของเหลวสีดำมืดขึ้นมา ของเหลวไหลลงผ่านซอกนิ้วแล้วไหลกลับลงสู่สระอีกครั้ง

ของเหลวสีดำมืดไม่ได้ข้นหนืดอย่างที่คิดไว้ ไม่มีเนื้อเหนียว เป็นราวกับน้ำใสทั่วไป แต่ฝ่ามือของจ้าวอู่เจียงตรงที่สัมผัสกับน้ำสีดำกลับเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มเงินนับพันเล่มทิ่มแทง และยังคงกระตุกไม่หยุด อีกทั้งความเจ็บปวดก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เพียงแค่ช่วงเวลาสองลมหายใจ แม้แต่จ้าวอู่เจียงผู้มีสมาธิแน่วแน่ยังรู้สึกว่าความเจ็บปวดจากน้ำสีดำเทียบเท่ากับความเจ็บปวดจากการหักกระดูกและถลกเนื้อ

แต่เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า พลังปีศาจและพลังวิญญาณในฝ่ามือของเข้มข้นขึ้น และกำลังแผ่ขยายไปทั่วร่างกาย

เพียงสองลมหายใจ ความแข็งแกร่งของวิญญาณจ้าวอู่เจียงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

ดวงตาของเขาเปล่งประกายร้อนแรง น้ำสีดำคือสระล้ำค่า

“พี่ใหญ่ ที่นี่คือสระปีศาจสวรรค์” เสี่ยวไป๋ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวอู่เจียง ร่างกายของเขาใหญ่โตราวกับภูเขาลูกเล็กเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนดำเกือบทั้งร่าง

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า