บทที่ 1012 สายฟ้าฟาดห้าครั้ง

บทที่ 1012 สายฟ้าฟาดห้าครั้ง

จ้าวอู่เจียงและราชาเสือลมดำเหาะวูบออกไปยังลานกว้างในป่าเขาด้านนอก

ผู้คนที่เหลือในห้องโถงมองหน้ากันไปมา เหตุการณ์วันนี้ช่างน่าตกใจและเหลวไหลเหลือเกิน

แกะบ้าตกตะลึงและสงสัย ทำไมพวกมันถึงรู้สึกว่าพี่ชายของราชาหมาป่าเหมาะสมกับคำว่า ‘บ้า’ มากกว่ามันเสียอีก

ตอนนี้จะสู้กันต่อหรือไม่?

พวกมันทั้งสิบคนจะประลองฝีมือกันต่อหรือไม่?

แม่ทัพเสือดวงตาเดียวของมันวาววับ มันมองเห็นพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของจ้าวอู่หยาง พลันก็หวั่นไหว มันกระโดดออกจากห้องโถงไปก่อนใคร

การประลองกับกองทัพเสือแห่งเขาชิวหลัวไม่มีความจำเป็นอีกต่อไปแล้ว

ไม่ว่าวันนี้ผลงานการต่อสู้ของพวกมันทั้งสิบตนจะเป็นอย่างไร ก็ไม่มีทางเทียบได้กับการประลองระหว่างจ้าวอู่หยางกับราชาเสือลมดำ

เสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วด้วยความกังวล ร่างของมันวูบหายไปปรากฏตัวที่ลานกว้างในป่าเขา มันต้องคอยระวังไม่ให้หลัวเฟิงลงมือหนักเกินไป

ผลลัพธ์ของการประลองครั้งนี้ไม่มีความลุ้นระทึกแม้แต่น้อย พี่ใหญ่จ้าวอู่หยางต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน เพียงแต่จะยืนหยัดได้นานเพียงไหนเท่านั้น

“เด็กสมัยนี้” ราชาหมีเฒ่าส่ายหัว เอามือไพล่หลัง ค่อย ๆ เดินออกไปนอกห้องโถง

เหล่าเสือร้ายก็พุ่งออกจากห้องโถงเช่นกัน

พวกมันเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของราชาเสือ หลัวเฟิง ผ่านประสบการณ์เป็นความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยพบเจอมนุษย์เช่นนี้มาก่อน

พลังเบาหวิวดั่งขนนก แต่สติปัญญา บารมี และความกล้าหาญ หนักยิ่งกว่าขุนเขา

จ้าวอู่เจียงสูดหายใจลึก มือซ้ายค่อย ๆ วาดอักขระในอากาศ ยันต์สายฟ้าปรากฏขึ้นและหลอมเข้าสู่มือของเขา

วิชาของสำนักเต๋า?

ราชาเสือปลดผ้าคลุมของตนออก สะบัดไปด้านหลัง กล้ามเนื้อที่เป็นมัด ๆ พองขึ้น บนอุ้งเท้าเสือมีพลังคมกริบรวมตัวอยู่

มือซ้ายจ้าวอู่เจียงมีสายฟ้าสีเงินขาวเป็นเกราะแขน มือขวามีของเหลวสีดำราวกับน้ำหมึกกำลังไหลเอื่อย ๆ

ปากขอพึมพำ รอบกายเป็นสายลมและสายฟ้ ประกายสายฟ้าสีฟ้าและสีแดงปรากฏขึ้นระหว่างมือทั้งสองของเขา

ดวงตาเสือเคร่งเครียด มันกำลังประลองกับจ้าวอู่หยาง แน่นอนว่าจะไม่ลงมือก่อน มันกำลังรอให้จ้าวอู่หยางโจมตีก่อนหนึ่งครั้ง

ในมือของจ้าวอู่เจียงมีสายฟ้าทั้งห้ารวมตัวกัน สายฟ้าอัดเป็นก้อนกลมหลากสี ส่งเสียงเผาไหม้ และขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ นี่คือวิชาสายฟ้าของลัทธิเต๋าที่เรียกว่า เบญจอัสนีตัดฟ้า นับเป็นวิชาเต๋าขั้นสูง