บทที่ 1028 จ้าวอู่เจียง!

บทที่ 1028 จ้าวอู่เจียง!

ใบบัวเชื่อมต่อฟ้าดินสีเขียวไม่สิ้นสุด ดอกบัวสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นสีแดงแตกต่างออกไป

บนผืนน้ำอันกว้างใหญ่ สิ่งที่เห็นล้วนเป็นดอกบัวมากมาย

ดอกบัวเหล่านี้มีขนาดใหญ่โตเท่ากับต้นไม้โบราณที่ผ่านกาลเวลามานับพันนับหมื่นปีในป่าดึกดำบรรพ์

แม้ว่าเมื่อเทียบกับดอกบัวแห่งเต๋าริมสระน้ำศักดิ์สิทธิ์แล้วจะดูไม่มีค่าอะไรเลย

แต่สำหรับเซี่ยวไป๋ที่ก้าวเข้ามาในใจกลางดอกบัว และเห็นดอกบัวเต็มไปหมดนั้น กลับรู้สึกตื่นตะลึงเป็นพิเศษ เขาเหมือนกับคนที่ถูกย่อส่วนลงหลายเท่า ถูกวางไว้ริมสระน้ำ รู้สึกเล็กน้อยและกดดันอยู่บ้าง

แน่นอน สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเล็กน้อยคือดอกบัว และสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกกดดันคือชายหนุ่มที่นั่งอยู่ริมน้ำที่กำลังยิ้มพลางมองมาที่เขา

เซี่ยวไป๋แห่งตระกูลจูกัด ในฐานะผู้นำของหอสมบัติหมื่นวัตถุของดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ ตั้งใจมาติดประกาศที่เรียกว่าอันดับอัจฉริยะหนุ่มสาว

อันดับอัจฉริยหนุ่มสาวที่บันทึกไว้ตามสถิติของดินแดนลับเต๋อเหลียนเพื่อให้ทุกคนได้ตรวจสอบ

ตลอดหลายรุ่นที่ผ่านมาของดินแดนลับเต๋อเหลียน อันดับหนุ่มสาวและเมล็ดบัวเต๋าเป็นสิ่งที่ผู้ฝึกฝนที่เข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียนให้ความสนใจมากที่สุด หนึ่งสามารถทำให้ชื่อเสียงของตนเองยิ่งใหญ่ขึ้น อีกหนึ่งสามารถทำให้พลังของตนเองแข็งแกร่งขึ้น

ตลอดเกือบพันปีที่ผ่านมา หอสมบัติหมื่นวัตถุได้ดูแลจัดการอันดับยอดฝีมือมาโดยตลอด และใช้อันดับนี้เพื่อ “ผลักดัน” และ “สร้างชื่อ” ให้แก่ยอดฝีมือบางคน

การกระทำเช่นนี้ทำให้หอสมบัติหมื่นวัตถุได้รับผลประโยชน์ไม่น้อย

และทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งจากตระกูลจูกัด ซึ่งเป็นตระกูลหลักของหอสมบัติหมื่นวัตถุ ว่ากันว่าผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้สามารถติดต่อสื่อสารกับกฎเกณฑ์ของดินแดนลับเต๋อเหลียนได้

ส่วนรายละเอียดเป็นอย่างไร จูกัดเซี่ยวไป๋ก็ไม่รู้มากนัก เนื้อหาบนกระดานจัดอันดับอัจฉริยะถูกกำหนดโดยกฎของดินแดนลับเต๋อเหลียนเป็นหลัก และไม่สามารถแก้ไขได้ ความน่าเชื่อถือจึงค่อนข้างดี

ในสถานการณ์ปกติ

ผู้คนจากหอสมบัติหมื่นวัตถุมักจะเป็นกลุ่มแรกที่มาถึงใจกลางดอกบัวทุกครั้งที่มีการเปิดดินแดนลับเต๋อเหลียน

เพราะก่อนที่ใจกลางดอกบัวจะเปิดอย่างเป็นทางการ พวกเขาจะมาติดประกาศกระดานจัดอันดับอัจฉริยะ

ดังนั้น เซี่ยวไป๋จึงรู้สึกประหลาดใจและกดดัน เพราะเดิมทีเขาคิดว่าตัวเองเป็นคนแรกที่มาถึงใจกลางดอกบัว แต่พอเขามาถึงกลับพบว่าตนเองไม่ใช่คนแรก จึงประหลาดใจ

ขณะเดียวกันก็รู้สึกแปลกใจที่ชายตรงหน้าเป็นผู้ฝึกตนที่เขาไม่คุ้นหน้า

เขากดดัน และนั่นก็เป็นเพราะชายคนนี้

ชายที่มาก่อนยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนและอบอุ่น แต่รอยยิ้มกลับทำให้เขาขนลุกซู่

เซี่ยวไป๋สั่นสะท้านเล็กน้อย เขาสูดหายใจลึก แล้วกล่าวว่า “พี่ชาย ให้ข้าเรียกท่านว่าอย่างไรดี?”

จ้าวอู่เจียงยิ้มพลางกล่าว