บทที่ 1030 การต่อสู้

บทที่ 1030 การต่อสู้

จูกัดเซี่ยวไป๋โค้งคำนับให้จ้าวอู่เจียงอีกครั้ง

เขาไม่กล้าคิดลึกซึ้งไปกว่านี้แล้ว ถึงขนาดอยากจะหยิบลูกเต๋าของเขาออกมาทำนายดวงชะตา

จ้าวอู่เจียงได้รับเมล็ดเต๋าทั้งหมดไปแล้ว แต่ยังอยู่ที่นี่ทำไมกัน?

ปีก่อน ๆ หากอัจฉริยะคนหนึ่งได้รับสิบเมล็ด อัจฉริยะผู้นั้นจะต้องถูกคนอื่นจ้องมองด้วยความโลภ กระทั่งถูกล้อมโจมตีเพื่อแย่งชิงเมล็ดเต๋า!

สิบเมล็ดยังเป็นเช่นนั้น หนึ่งร้อยแปดเมล็ดย่อมมาเกินพอที่จะทำให้คนเกือบทั้งหมดเกิดความโลภและรุมโจมตีพร้อมกัน ตามหลักการแล้ว ในสถานการณ์ปกติจ้าวอู่เจียงควรจะหลบหนีไป

แต่ตอนนี้เขากลับนั่งอย่างสงบเยือกเย็นอยู่ริมน้ำ ชัดเจนว่ากำลังรออะไรบางอย่าง

จากสองสถานการณ์ที่เขาคาดการณ์ไว้ หากจ้าวอู่เจียงคือกฎเกณฑ์ของดินแดนลับเต๋อเหลียน เรื่องก็คงไม่แย่ถึงเพียงนั้น

แต่หากจ้าวอู่เจียงเพียงคนที่สามารถยืมพลังของกฎเกณฑ์ดินแดนลับเต๋อเหลียนได้ระดับหนึ่ง เหมือนกับหอสมบัติหมื่นวัตถุ เรื่องราวก็จะแย่เอาการ!

จ้าวอู่เจียงไม่ได้กำลังรอความตาย แต่กำลังรอให้ผู้อื่นตายต่างหาก! รอให้ผู้อื่นเกิดความโลภ รอให้ผู้อื่นรวมตัวกันโจมตี

จ้าวอู่เจียงกำลังตกปลาและลงโทษประหาร

เขาจูกัดเซี่ยวไป๋จำเป็นต้องจากไปก่อน ให้เพื่อนตายแทนที่จะเป็นเขาเถิด น้ำขุ่นเกินไป เขาไม่อาจลุยข้ามได้ กำลังของเขาไม่เพียงพอ ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้

จ้าวอู่เจียงยิ้มพลางพยักหน้า เขาไม่สนใจว่าตอนนี้จิตใจของจูกัดเซี่ยวไป๋จะปั่นป่วนอย่างไร และไม่สนใจว่าหลังจากจูกัดเซี่ยวไป๋ออกไปแล้วจะเปิดเผยความลับหรือไม่

ทั้งหมดนั้นไม่สำคัญ เปลี่ยนแปลงสถานการณ์ไม่ได้

นับตั้งแต่ที่เขาตระหนักรู้ว่าตัวเองเป็นใคร โลกในสายตาของเขาไม่เคยชัดเจนเช่นนี้มาก่อน

บางสิ่งบางอย่างเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!

ไม่ว่าจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร สิ่งที่ต้องเกิดขึ้นก็ต้องเกิดขึ้น รายละเอียดปลีกย่อยจึงไม่ค่อยสำคัญนัก…

และสิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้ก็มีเพียงการรอคอย เมื่อเขาหลุดพ้นจากกระดานหมากกลายเป็นผู้สังเกตการณ์ กระทั่งกลายเป็นคุมกระดานหมาก

เวลานั้นกำลังจะมาถึง และเขากำลังรอคอยใครบางคน

เมื่อเขาหลุดพ้นจากการเป็นหมาก เขาก็จะสามารถเปิดเผยตัวตนของเขาที่เขาคาดเดาได้อย่างไร้ความกังวล โดยไม่ต้องพยายามหลีกเลี่ยงจนแข็งทื่ออีกต่อไป

เขาคิด เขาจึงมีตัวตน เขาไม่คิด เขาไร้ตัวตน เขาไม่คิด ผู้เดินหมากไม่สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ที่แท้จริงของเขาได้