บทที่ 1111 ปรมาจารย์ที่แท้จริงมีหัวใจของศิษย์ผู้ใฝ่รู้

บทที่ 1111 ปรมาจารย์ที่แท้จริงมีหัวใจของศิษย์ผู้ใฝ่รู้

“จ้าวอู่เจียงงดงามไร้ที่เปรียบ…”

“จ้าวอู่เจียงมีพรสวรรค์เหนือผู้ใด…”

“จ้าวอู่เจียงวรยุทธ์แกร่งกล้า…”

“จ้าวอู่เจียงเป็นเพียงผู้ฝึกวิชาอิสระ…”

“จ้าวอู่เจียงหนึ่งคนต้านทัพหมื่นคน…”

“…”

“นั่นจะนับว่าอะไร! ข้าได้ยินมาว่าจ้าวอู่เจียงมีสัมพันธ์กับหวังซีแห่งตระกูลหวัง และนางก็ยอมรับด้วยปากตัวเองด้วย!”

“ช่างแตกต่างกันลิบลับ บางคนชอบแย่งชิงสตรีงามของผู้อื่น แต่บางคนกลับทำให้สตรีจากตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหวังยอมเสนอตัวให้!”

“ผู้ใดจะไม่เห็นด้วยเล่า? หากไม่รู้เรื่องราวคงคิดว่าจ้าวอู่เจียงเป็นองค์ชาย ส่วนบางคนเป็นเพียงผู้ฝึกวิชาไร้ที่มาที่ไป”

“……”

เหล่าขุนนางเห็นองค์ชายสี่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ อีกทั้งที่นี่ยังเป็นอาณาเขตของวังบูรพาขององค์รัชทายาทก็ยิ่งเหลิง เกือบจะชี้ชื่อว่าองค์ชายสี่จีปอฉางไร้ความสามารถ

จ้าวอู่เจียงยังคงสงบนิ่งดุจสายลม ยกจอกสุราสนทนากับองค์รัชทายาทอย่างร่าเริง

รอยยิ้มขององค์ชายจีปออิงที่แต่เดิมอ่อนโยนเปลี่ยนไปเมื่อเขาพบว่าน้องสี่ตรงหน้ายังสงบนิ่งนัก ราวกับว่าผู้ที่ได้รับคำชมไม่ใช่อัจฉริยะผู้โด่งดังจ้าวอู่เจียง แต่เป็นเขาเอง

และราวกับว่าผู้ที่ถูกเสียดสีไม่ใช่คนตรงหน้า แต่เป็นคนอื่น

เมื่อเผชิญกับการเยาะเย้ยของขุนนางและเชื้อพระวงศ์มากมาย เขากลับนิ่งสงบไม่หวั่นไหว ความมั่นคงนี้ทำให้แววตาของจีปออิงยิ่งหนักอึ้ง

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเห็นจีปอฉางผู้เอาแต่ใจและดื้อรั้นอยู่ในสายตา

แม้แต่คำทำนายของราชครูที่ว่า ผู้ที่จะนำความรุ่งเรืองมาสู่แผ่นดินอาจเป็นจีปอฉาง เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

เพราะในสายตาของเขา จีปอฉางดื้อรั้นแค่ไหน มีพรสวรรค์ล้ำเลิศเพียงใด ก็เป็นเพียงคนหยาบกร้าน ไม่อาจสร้างภัยคุกคามอะไรต่อเขาได้

แต่ตอนนี้ความคิดของเขาเปลี่ยนไปแล้ว เพราะเขาเห็นความลึกซึ้งและความสุขุมในตัวจีปอฉาง ทำให้เขาเกิดหวาดระแวงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“พอได้แล้ว!” จีปออิงค่อย ๆ วางจอกสุราลง กวาดตามองผู้คน เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เสียงอึกทึกหยุดลง งานเลี้ยงกลับสู่ความเงียบ สายตาของทุกคนต่างมองไปที่รัชทายาทที่เป็นนายของตนและอิ้นอ๋องที่ยิ้มอ่อนโยน