บทที่ 1117 ทีเล่นทีจริง จิตใจของศิษย์ผู้เป็นปรมาจารย์

บทที่ 1117 ทีเล่นทีจริง จิตใจของศิษย์ผู้เป็นปรมาจารย์

ภายในท้องพระโรงที่เคยอึกทึกครึกโครม ตอนนี้กลับเงียบลง

นอกจากเสียงอุทานและหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึงของเหล่าขุนนาง รวมถึงเสียงจอกถ้วยตกกระทบพื้นของเหล่าขุนนางและพระญาติ ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

จ้าวอู่เจียงรินสุราให้ตนเองจนเต็มจอกแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

“เชิญทุกท่านวิจารณ์ยันต์แผ่นนี้ หากมีข้อบกพร่องประการใด โปรดชี้แนะได้ตามสบาย”

ยันต์สายฟ้า ยันต์วายุอสนีคลั่ง และยันต์ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับสายฟ้า รวมถึงวิชาเต๋าต่าง ๆ จ้าวอู่เจียงล้วนเชี่ยวชาญอย่างยิ่ง

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณความรู้และประสบการณ์ด้านยันต์และวิชาเต๋าตลอดชีวิตที่จางหลินต้าวมอบให้ อีกทั้งยังต้องขอบคุณการเดินทางไปยังดินแดนลับเต๋อเหลียนที่ทำให้เขาได้ฝึกฝนจนชำนาญ

สุดท้ายยังต้องขอบคุณวาสนาและพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของเขาด้วย

คำถามที่เขาถามต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายทีเล่นทีจริงปะปน

เขาต้องการฟังความเห็นผู้คน ค้นหาข้อบกพร่องและเติมเต็มให้สมบูรณ์ ทำให้ความเชี่ยวชาญด้านยันต์ของตนก้าวหน้ายิ่งขึ้น

เช่นเดียวกับคำพูดจากใจของเขาก่อนหน้านี้ ปรมาจารย์ต้องมีหัวใจของศิษย์

แม้ว่าตอนนี้ความเชี่ยวชาญด้านยันต์ของเขาจะอยู่ในระดับปรมาจารย์ แต่เขาก็ยังคงรักษาจิตใจที่อ่อนน้อมถ่อมตน ใฝ่เรียนรู้ และมุ่งมั่นที่จะก้าวหน้า

แขกในงานเงียบกริบ บางคนอ้าปากค้าง แต่สิ่งที่หลุดออกมาได้มีเพียงความตะลึง

ชี้แนะหรือ? ล้อเล่นอะไรกัน?

เรื่องนี้ยังต้องชี้แนะอีกหรือ? การวาดอักขระด้วยนิ้วเป็นไปอย่างกลมกลืนราวกับธรรมชาติ จะต้องชี้แนะอีก?

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความรู้ด้านอักขระและยันต์ของพวกเขา เมื่อเห็นยันต์นี้แล้วก็ได้แต่บูชา ใครเล่าจะกล้าพูดจาชี้แนะ? ใครจะกล้าไร้ยางอายหน้าด้านไปชี้แนะ?

อย่าว่าแต่พวกเขาไม่กล้าเลย แม้แต่องค์รัชทายาทผู้มีความรู้ด้านยันต์มากที่สุดในที่นี้ก็ยังทำไม่ได้

ความตะลึงในใจพวกเขายิ่งเพิ่มขึ้น พร้อมกับความรู้สึกท้อแท้และอับอาย

แต่เดิมเมื่อพวกเขารู้ว่าจะมีงานเลี้ยงในคืนนี้ ก็เข้าใจเจตนาขององค์รัชทายาทที่ต้องการกดดันองค์ชายหกผู้ได้รับการแต่งตั้งใหม่ของอิ้นอ๋อง

ในฐานะฝ่ายรัชทายาท พวกเขาพร้อมที่จะลุยไฟเพื่อรัชทายาท ทั้งใช้วาจาและอักษรโจมตี หรือหาทางกดดันให้อิ้นอ๋องลดความหยิ่งผยอง