บทที่ 1130 การตายอย่างน่าสงสัยของพระสนม

จ้าวอู่เจียงมาถึงตำหนักหนิงอันด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยว

ภายในตำหนักหนิงอันเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้โศกเศร้า นางกำนัลปิดหน้าสะอื้นไห้

จ้าวอู่เจียงรีบเร่งฝีเท้าไปยังห้องบรรทม

“องค์ชาย พระองค์ พระองค์มาแล้ว…”

นางกำนัลในชุดกระโปรงสีชมพูคุกเข่าอยู่หน้าประตูห้องบรรทม เมื่อเห็นองค์ชายสี่ก็พยายามจะคำนับ แต่ร้องไห้จนหายใจไม่ทั่วท้อง

ดวงตาของนางกำนัลบวมแดง น้ำตาไหลริน ราวกับว่ากาตายของเจ้านายทำให้นางเศร้าโศกจนไม่อาจระงับได้

“หลีกไป!” จ้าวอู่เจียงตวาดเสียงดัง แล้วผลักประตูห้องบรรทมเข้าไป

นางกำนัลไม่ได้ขัดขวาง เพียงแต่สะอื้นพลางกล่าวว่า

“องค์ องค์ชาย พระศพของพระสนม เกากงกงนำไปแล้วเพคะ”

ปึง!

จ้าวอู่เจียงผลักประตูห้องบรรทมเข้าไป เขาเดินเข้าไปสำรวจข้าวของทุกอย่างภายในห้อง หวังจะหาร่องรอยบางอย่าง

เกากงกงที่นางกำนัลกล่าวถึง คงเป็นหัวหน้าขันทีใหญ่เกาหยวนจู่ นอกจากฮองเฮาแล้ว เกาหยวนจู่ถือเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในวังหลัง มีอำนาจมากกว่าบรรดาพระสนมและนางในทั้งหมด

“เมื่อสองวันก่อนข้ามาเยี่ยมเสด็จแม่ นางยังแข็งแรงดีอยู่ เหตุใดจึงสิ้นพระชนม์กะทันหัน” จ้าวอู่เจียงกล่าว น้ำเสียงเย็นชา กลั้นความโกรธเอาไว้

นางกำนัลสะอึกสะอื้น เช็ดน้ำตาคุกเข่าอยู่กับพื้น

“องค์ชาย เมื่อคืนฝนตกหนัก พระนางทรงกังวลเรื่องสมุนไพรที่ตากไว้ในสวนเล็กสำหรับทำถุงหอมจึงกางร่มไปเก็บ พาข้าน้อยไปด้วย ทว่าฟ้ามืดทางลื่น พระสนมเกือบจะลื่นล้ม”

“แม้ข้าน้อยจะพยุงพระสนมไว้ได้ แต่ร่มกลับตกลงพื้น… สายฝนนั้น สายฝนเย็นถึงกระดูก พระนางเปียกปอน คงเป็นตอนนั้นที่ติดหวัดลมหนาว”

นางกำนัลพูดไป น้ำตาก็ไหลไม่หยุด

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วฟัง ไม่รู้ว่านางกำนัลผู้นี้ร้องไห้ให้อันเฟยด้วยใจจริงหรือแสร้งทำเหมือนเขา

แต่เขารู้ว่าในตำหนักหนิงอันกว้างใหญ่ เสียงร่ำไห้ของบรรดาสายลับที่คอยสอดส่องอันเฟยล้วนเป็นของปลอม

ความโกรธของเขาก็เป็นของปลอม เป็นเพียงการแสดงเพื่อปกปิดตัวตน และเพื่อสืบหาความลับเบื้องหลังการตายของอันเฟย

“เช้าวันนี้ข้าน้อยเห็นว่าพระสนมยังไม่ทรงตื่นบรรทม” นางกำนัลในชุดสีชมพูก้มหน้าเช็ดน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าบวมแดง

“ปกติฟ้าสาง พระสนมก็จะทรงตื่นแล้ว ข้าน้อยเข้าไปดูจึงรู้ว่าพระสนมประชวร ลมหายใจอ่อนแรง เลยจะไปตามหมอหลวง แต่พระสนมไม่ทรงอนุญาต”

“ข้าน้อยอยากจะไปพราบทูลองค์ชาย…”

“แต่ว่า…ก็ ก็ทรงไม่ให้ข้าน้อยไปตาม…”

ความคิดเห็น