บทที่ 1134 ความคิดสับสนวุ่นวาย

บทที่ 1134 ความคิดสับสนวุ่นวาย

จางซวีคุนหยิบมันที่ไหม้จนดำขึ้นมาพลางบ่นพึมพำ

“เจ้าเด็กโชคร้าย เรื่องแค่นี้จะมาถามให้เสียเวลาทำไมกัน?”

เขาค่อย ๆ ปอกมันฝรั่งที่ไหม้ดำ ยิ่งปอกก็ยิ่งเล็กลง จนสุดท้ายในมือเหลือมันฝรั่งนิดเดียว เขาถอนหายใจยาว

เรื่องที่ขัดกับการตัดสินใจของบรรพบุรุษจำเป็นต้องมีความกังวลใจด้วยหรือ?

ไม่ได้ขโมยไก่จับหมา ไม่ได้ทำผิดต่อฟ้าดิน ไม่ได้ทำผิดร้ายแรงอะไร แค่ต้องดิ้นรนต่อสู้ในกระแสน้ำเชี่ยว การฝ่าฝืนกฎเกณฑ์เก่าคร่ำครึที่ไม่เหมาะกับยุคสมัย มันจะเป็นไรไป?

แถมยังกังวลว่าเขาจางซวีคุนจะเข้าไปแทรกแซงเรื่องนี้อีก

พันปีแล้ว ครบพันปีพอดี!

หากเขาจางซวีคุนอยากแทรกแซงเรื่องวุ่นวายในราชสำนัก ก็คงลงมือไปนานแล้ว

จางซวีคุนรวมถึงราชครูรุ่นก่อน ๆ ล้วนทำหน้าที่ช่วยเหลือราชวงศ์ต้าโจว ไม่ได้ช่วยเหลือฮ่องเต้องค์ใดองค์หนึ่งหรือองค์ชายพระองค์ใด

ตราบใดที่ไม่เป็นภัยหรือเป็นประโยชน์ต่อราชวงศ์ต้าโจวเขาจะไปยุ่งเกี่ยวทำไม? หาเรื่องให้ตัวเองไม่สบายใจหรือ?

“ชีวิตช่างเหงาเหมือนหิมะจริง ๆ ใครบ้างจะเข้าใจข้าผู้เป็นเต๋า” จางซวีคุนถอนหายใจเบา ๆ

“ทำไมไม่เรียนรู้จากไอ้หนูนั่นบ้างล่ะ? เรื่องที่ไม่รู้ก็ไปทำความเข้าใจเอาเอง คิดวิเคราะห์เอาเอง จะมารบกวนคนแก่อย่างข้าทำไมกัน?”

จ้าวอู่เจียงนั่งนิ่งอยู่หน้าประตูใหญ่ของตำหนักหนิงอันเป็นเวลานาน

ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอย ไร้จุดหมาย ราวกับว่าเขาไม่อยากยอมรับการตายของอันเฟย เศร้าโศกจนควบคุมตัวเองไม่ได้

ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของเขา

การตายของอันเฟยน่าจะเกี่ยวข้องกับการตายกะทันหันของกุ้ยเฟยด้วย จุดนี้แทบจะยืนยันได้แน่นอน

หลังจากกุ้ยเฟยสิ้นใจ อันเฟยก็ไม่ได้ตายทันที แต่กลับมาตายวันนี้

ระหว่างนั้นมีเหตุการณ์สำคัญอะไรเกิดขึ้นบ้าง?

นั่นก็คือการที่อันเฟยมอบกระดาษให้กับเขา ในสายตาของผู้อยู่เบื้องหลัง แม้จะไม่พบว่าอันเฟยเปิดเผยอะไรกับบุตรชายของนาง แต่ก็คงเกิดความสงสัยอยู่บ้าง

ภายใต้ความสงสัย พวกเขาจึงหาจังหวะให้อันเฟย ‘ติดหวัดลมหนาว’ จนสิ้นใจ

พร้อมกันนั้นก็ทำให้เกาหยวนจู่ที่จัดการศพต้องตายตามไปด้วยเพื่อตัดหนทางสืบสวน

เบาะแสเหล่านี้ที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขา ทุกครั้งเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะจับบางอย่างได้ แต่ก็ยังขาดข้อมูลสำคัญบางอย่าง

ข้อมูลสำคัญนั้นก็คือความผิดปกติของวิชาร่างอมตะ และสาเหตุที่ทำให้ไม่สามารถใช้วิชาร่างอมตะได้

มารดาผู้หนึ่งเป็นห่วงบุตรชายของตนจึงบอกให้เขารู้ว่าวิชาร่างอมตะที่ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไปแล้ว