บทที่ 1146 ฮองเฮาผู้เดียวดาย

บทที่ 1146 ฮองเฮาผู้เดียวดาย

เซวียนหยวนจิ้งทำให้ชายรูปงามพูดไม่ออก นางหรี่ดวงตางามพลางยิ้มราวกับเป็นคนชั่วที่กำลังลวนลามสตรีผู้สูงศักดิ์ นิ้วมือข้างหนึ่งเชยคางของจ้าวอู่เจียงขึ้น

“เจ้าช่างเป็นตัวแสบ ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดี”

……

“จะทำอย่างไร? ทำอย่างไรดี? ให้ไปเชิญหมอหลวงมาหรือไม่?”

รัชทายาทจีปออิงก็เดินไปมาด้วยความกังวลแต่เช้าตรู่

ขณะนี้เขาอยู่ในตำหนักฉีเฟิงของพระมารดา

ฮ่องเฮาประชวรอยู่บนเตียง พระพักตร์ซีดขาวดูอิดโรย ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายของความอ่อนแอ

พระมารดาขององค์ชายรองจีปอทงคือกุ้ยเฟยและพระมารดาขององค์ชายสี่จีปอฉางคืออันเฟย ต่างก็สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน แต่จีปออิงไม่เคยคิดเลยว่าพระมารดาของตนจะประชวรในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้!

มันไม่ควรเป็นเช่นนี้… จีปออิงคิดไม่ออกถึงสาเหตุที่พระมารดาประชวร

กุ้ยเฟยและอันเฟยทั้งสองคนสิ้นพระชนม์เพราะล่วงรู้ความลับเกี่ยวกับร่างอมตะและอันตรายที่อาจเกิดขึ้นในพิธีบูชาบรรพชน

แต่พระมารดาของเขาไม่รู้เรื่องใดเลย แล้วเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?

บัดนี้พระมารดาประชวรจนไม่มีพระทัยจะเสวยอาหารเช้า เขาควรทำเช่นไรดี?

เขาจะไม่มีทางไปเชิญหมอหลวงมาอย่างแน่นอน

หมอหลวงในวังล้วนไม่ปลอดภัย เขาไม่มีทางยอมให้หมอหลวงในวังมาตรวจรักษาพระมารดาของตนเด็ดขาด

แล้วจะให้ใครมาตรวจรักษาได้?

กรมแพทย์หลวงก็ไม่อาจไปเชิญมาได้ เพราะก็เหมือนกับหมอหลวงในวังนั่นแหละ

แล้วจะให้ใคร? จะให้ใครดี?

ตอนนี้มีใครที่ค่อนข้างปลอดภัยบ้าง?

ดวงตาคมของจีปออิงสว่างวาบขึ้นมาทันที