บทที่ 1154 ข้าไม่อยากแทนที่ฝ่าบาทจริง ๆ

บทที่ 1154 ข้าไม่อยากแทนที่ฝ่าบาทจริง ๆ

จีปออิงสีหน้าแข็งทื่อ ฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางพยักหน้า แล้วปิดประตูห้องอีกครั้ง

เขายืนอยู่นอกห้องด้านในก่อนจะถอนหายใจยาว

ดูเหมือนช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายมากมาย พิธีบูชาบรรพบุรุษก็ใกล้เข้ามา ความกังวลและความกดดันที่มากเกินไปทำให้เขาป่วย จิตใจสับสนวุ่นวาย กลายเป็นคนขี้ระแวงไปเสียแล้ว

พระมารดาจะมีเรื่องเช่นนั้นกับจีปอฉางได้อย่างไร?

ช่างเป็นเรื่องเหลวไหล เป็นความคิดที่บ้าคลั่งของเขาเองทั้งนั้น!

จีปออิงนวดขมับ เดินออกไปนอกห้องบรรทม เมื่อถึงประตู สายตาเขาเหลือบไปเห็นร่องรอยของคาถาห้ามบนประตู

แม้คาถาจะถูกทำลายแล้ว แต่ร่องรอยยังคงอยู่

เขาหันกลับไปมองประตูห้องด้านใน สูดหายใจลึก สีหน้าเคร่งขรึม

เขายกมือขึ้น นิ้วทั้งห้าของมือขวาสั่นระริก มีเสียงลมและฟ้าร้องดังขึ้น ลบร่องรอยคาถาบนประตูห้องบรรทมจนสะอาด

จากนั้นเขาหยิบยันต์ที่มีพลังสายฟ้าออกมาจากอก

ยันต์ลุกไหม้ สายฟ้าวิ่งวนอยู่บนฝ่ามือเขา แล้วพุ่งไปที่ประตูห้องบรรทม ราวกับตรวจตราดูรอบหนึ่ง ก่อนจะหายไป

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ จีปออิงก็ปิดประตูห้องบรรทม แล้วออกจากตำหนัก

ภายในห้องบรรทม จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน เหลือบมองผ่านประตูออกไปด้านนอกด้วยดวงตาลึกล้ำ

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ จีปออิงคือรัชทายาทที่เหมาะสมกับบัลลังก์ที่สุด… จ้าวอู่เจียงหัวเราะในใจ

เมื่อจีปออิงมาถึงนอกห้องบรรทม เขาก็ดีดนิ้วติดตราอาคมแผ่นหนึ่งลงบนประตูห้องทันที การจะทำลายตราอาคมนี้ต้องใช้วิชาอาคมขั้นสูงหรือใช้ตราอาคมจำนวนมากพร้อมกัน

แต่เมื่อตราอาคมป้องกันของเขาถูกทำลาย สิ่งที่เขารู้สึกได้คือพลังที่เป็นธรรมชาติ ไม่มีร่องรอยการปะติดปะต่อใด ๆ

นั่นแสดงว่าในยามคับขัน จีปออิงได้ใช้วิชาอาคมขั้นสูงจริง ๆ

ทั้งหมดนี้อยู่ในการคาดการณ์ของจ้าวอู่เจียง

รัชทายาทที่ฝึกฝนวิชาอาคมมาตั้งแต่เด็ก องค์ชายตะวันออกผู้ซ่อนความทะเยอทะยาน รัชทายาทที่รู้ถึงอันตรายของร่างอมตะและพิธีบูชาบรรพชน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่เตรียมการใด ๆ หรือไม่มีไพ่เด็ดซ่อนไว้เลยแม้แต่น้อย

ทั้งพละกำลังของตนเอง และการวางแผนรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ล้วนเป็นสิ่งที่จีปออิงต้องมี