บทที่ 1163 จ้าวอู่เจียงผู้ขี้เกียจเริ่มเจรจา

บทที่ 1163 จ้าวอู่เจียงผู้ขี้เกียจเริ่มเจรจา

จีปอทงและคนอื่น ๆ ถูกกระแทกอย่างรุนแรงเข้ากับเครื่องตกแต่งรอบ ๆ ต้องได้รับบาดเจ็บไม่น้อยในชั่วพริบตานั้น

เนื่องจากจ้าวอู่เจียงคอยแต่จะขี้เกียจอยู่ตลอด เมื่อจีทังแสดงร่างอมตะที่สว่างดั่งดวงอาทิตย์ เขาจึงป้องกันได้ทันท่วงที ไม่ถึงกับถูกพลังอันทรงพลังนั้นพัดกระเด็น

เขาเพียงแค่เซถอยหลังไปไม่กี่ก้าว ร่างกายถูกบังคับให้ย่อตัวลงครึ่งหนึ่งเพื่อรับแรงปะทะ ก่อนจะชนเข้ากับเสาทองสัมฤทธิ์

เขามองจีทังที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำ ความคิดพลุ่งพล่านในใจ

แต่เดิมเขาคิดว่า การที่จีทังมีชีวิตอยู่ได้เกือบพันปี ก็เพราะยาลูกกลอนและวิชาลับที่ช่วยยืดอายุเท่านั้น

การที่ไม่สามารถก้าวขึ้นสู่ขั้นสูงสุดได้ ก็เพราะพรสวรรค์ไม่พอและโชคชะตายังไม่ถึง

ตอนนี้จ้าวอู่เจียงจำต้องยอมรับว่าเขาเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง นั่นก็คือวรยุทธ์ของจีทัง

จีทังไม่ใช่แค่จักรพรรดิธรรมดาอย่างที่เขาคิด อย่างน้อยก็ต้องเป็นจักรพรรดิที่ผ่านด่านที่แปดหรือเก้าแล้ว

เป็นหนึ่งในกลุ่มจักรพรรดิที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากขั้นสูงสุด

บางทีจีทังอาจไม่เกรงกลัวจางซวีคุนเลยก็ได้

ด้วยวรยุทธ์ที่ใกล้ถึงขั้นสูงสุด อีกทั้งที่นี่ยังเป็นราชวงศ์เซียนต้าโจว จีทังสามารถใช้พลังมังกรอันมหาศาลได้ รวมกับร่างอมตะแห่งดวงอาทิตย์อันทรงพลัง เว้นแต่จางซวีคุนจะเป็นผู้อยู่ในขั้นสูงสุดจริง ๆ ไม่เช่นนั้นจีทังก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวจางซวีคุนเลย

แล้วจางซวีคุนเป็นผู้อยู่ในขั้นสูงสุดหรือไม่?

จ้าวอู่เจียงรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ

เขาคิดว่าผู้ฝึกฝนเต๋าที่แข็งแกร่งอย่างจางหลินต้าวนั้น จะต้องมีความสามารถที่ลึกล้ำและมีวรยุทธ์ระดับสูงสุด

แต่ความจริงแล้ว แม้แต่ในช่วงที่จางหลินต้าวแข็งแกร่งที่สุด ก็ยังมีวรยุทธ์เพียงแค่ใกล้เคียงระดับสูงสุดเท่านั้น หลังจากได้รับบาดเจ็บจากวิถีเต๋า พลังก็เสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ

ส่วนจางหลินต้าวก็ไม่ได้แสดงพลังที่แข็งแกร่งออกมามากนัก เพียงแต่เหมือนกับจางหลินต้าวตรงที่มีการวางแผนอันแยบยล

จีทังใกล้หมดอายุขัยแล้วแต่ยังไม่อยากตาย? เขาไม่สามารถบรรลุถึงระดับสูงสุดได้ จึงไม่ยอมรับ?

เรื่องราวอาจไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เห็นภายนอก

ขณะที่จ้าวอู่เจียงจ้องมองจีทัง จีทังก็หันมามองเขาเช่นกัน

จีทังไม่ได้โจมตีในทันที สีหน้าเศร้าโศกและดิ้นรนของเขาไม่เหมือนการแสร้งทำ อีกทั้งก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งด้วย

“พวกเจ้าอ่อนแอเกินไป” พลังของจีทังยิ่งทวีความแข็งแกร่งขึ้น เขายืนอยู่เบื้องหน้าองค์ชายทั้งหลาย ดุจดั่งดวงอาทิตย์ที่แผดเผาทะลุผ่านหมอกหนา พลังอันทรงอำนาจแผ่ซ่านไปทั่ว บดขยี้ทุกคนอย่างไร้ความปรานี

เขาเพียงแค่ยื่นมือคว้าไปที่องค์ชายที่ล้มอยู่ องค์ชายทั้งสี่ก็ลอยมาอยู่รอบกาย ถึงจะดิ้นรนต่อสู้ก็ไร้ประโยชน์

เขากล่าวอย่างเยือกเย็น