บทที่ 1175 ข้าจะเป็นคนเลว!

บทที่ 1175 ข้าจะเป็นคนเลว!

เหล่าองค์ชายที่อยู่ในที่นั้นมองไปทางองค์ชายรองจีปอทง ไม่มีใครเอ่ยปากห้าม ในใจต่างหวังให้องค์ชายรองเป็นตัวแทนถามหาคำตอบจากฮ่องเต้

จีทังยังคงคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะบูชา ไม่ได้หันกลับมามอง

จางซวีคุนถอนหายใจ มองไปทางจีปอทงที่กำลังเดินมาด้วยความโกรธ แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า

“ปอทง”

“ท่านราชครู…” จีปอทงประสานมือคำนับ ขมวดคิ้วแน่น กำลังจะเอ่ยถามจีทัง แต่เขาเห็นราชครูกำลังส่ายหน้าช้า ๆ

“ราชวงศ์เซียนต้าโจว ผ่านมาหมื่นปี มิได้ราบรื่นสงบสุขเสมอไป” จางซวีคุนกวาดตามองเหล่าองค์ชายที่อยู่ในที่นั้น น้ำเสียงแฝงความถอนใจ ความรู้สึกตื้นตัน และความจนใจ

“มักมีผู้คนจากต่างแดนที่คอยจ้องจะช่วงชิงรากฐานของราชวงศ์ หลายปีก่อน ฮ่องเต้ได้รับการวางแผนร้ายจากผู้ทรงอำนาจสูงสุด เพื่อราชวงศ์เซียนต้าโจว เพื่อตระกูลจี”

เหล่าองค์ชายต่างตะลึง ใจสั่นสะท้าน การวางแผนร้ายจากผู้ทรงอำนาจสูงสุดหรือ?

“เรื่องวันนี้ เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” ดวงตาของจางซวีคุนเริ่มเย็นชาขึ้น น้ำเสียงแฝงความเด็ดขาด

“หากไม่สามารถแก้สถานการณ์นี้ได้ ถึงแม้ฮ่องเต้จะสังหารโอรสต่อหน้าบรรพชน ข้าก็จะยอมรับ และวิญญาณบรรพชนในสวรรค์ก็จะเข้าใจ”

ได้ยินดังนั้น เหล่าองค์ชายต่างรู้สึกสะเทือนใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หัวใจของจีปออิงปั่นป่วนราวกับคลื่นทะเลพลิกกลับ จู่ ๆ ก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมา

เขาเคยคิดว่าอาจารย์จะต้องลงมือช่วยแน่นอน ดังนั้นตอนที่เสนอและผลักดันให้เหล่าองค์ชายร่วมมือกัน เขาถึงได้มั่นใจเต็มที่

แต่เขาไม่คิดว่าราชครูจะยืนอยู่ข้างท่านพ่อตั้งแต่แรก ไม่ได้อยู่ข้างพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

นี่ก็เป็นการพิสูจน์ว่า เรื่องการลอบทำร้ายฮ่องเต้นั้นเป็นเรื่องจริง ก่อนหน้านี้ยากที่จะไขปริศนา วันนี้ถึงได้โชคดีคลี่คลายลงได้

“เมื่อเทียบกับรากฐานของราชวงศ์แล้ว หากวันนี้สถานการณ์ไม่คลี่คลาย พวกเจ้าตาย ก็แค่กลุ่มองค์ชายกับคนตระกูลจีตายไปเท่านั้น” จางซวีคุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับคำพูดโหดร้าย

“แต่หากฮ่องเต้สวรรคต สิ่งที่จะสั่นคลอนก็คือรากฐานของราชวงศ์”

“ไม่ใช่แค่สั่นคลอน แต่จะถึงขั้นพินาศ!”

“ซวีคุน…” จีทังกำเสื้อคลุมของจางซวีคุนแน่น รู้สึกทนไม่ได้

สิ่งที่จางซวีคุนพูดคือความผิดที่เขาก่อ ควรให้เขาเป็นคนจัดการ

แต่ตอนนี้จางซวีคุนกลับพูดจาเย็นชาโหดร้าย ยอมเป็นตัวร้ายแทนเขา

“โชคดีที่เรื่องได้รับการแก้ไขแล้ว เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ ไม่จำเป็นต้องถามอีก” น้ำเสียงของจางซวีคุนแหบต่ำลงเรื่อย ๆ