บทที่ 1186 ธรรมชาติของมนุษย์ดั้งเดิมนั้นดีงาม

บทที่ 1186 ธรรมชาติของมนุษย์ดั้งเดิมนั้นดีงาม

ทุกสรรพสิ่งล้วนเป็นความขัดแย้งที่รวมเป็นหนึ่งเดียว

มนุษย์ก็เช่นกัน

แรกเริ่มเดิมทีมนุษย์มีธรรมชาติที่ดีงาม ความชั่วร้ายนั้นเกิดจากสภาพแวดล้อมที่บีบคั้น

แรกเริ่มเดิมทีมนุษย์มีธรรมชาติที่ชั่วร้าย จิตใจที่ดีงามนั้นเกิดจากการขัดเกลาภายหลัง

ความดีและความชั่ว ก็เป็นความขัดแย้งที่รวมเป็นหนึ่งเดียว

มุมมองก็เช่นเดียวกัน

จ้าวอู่เจียงไม่เข้าใจว่าทำไมผู้คนถึงต้องถกเถียงกันเรื่องทฤษฎีความดีความชั่วของปราชญ์ขงจื๊อทั้งสอง

สำหรับเขาแล้ว ไม่จำเป็นต้องถกเถียง

บางคนมีธรรมชาติดั้งเดิมที่ดีงาม

บางคนมีธรรมชาติดั้งเดิมที่ชั่วร้าย

บางคนมีเพศสภาพเป็นชาย

บางคนมีความหิวกระหาย

มีคนแซ่เจ้า

มีคนเชื่อในเรื่องลูกหนัง

มีคน…

หลินอวี่นั่งอยู่ไม่นาน ก็จากไปเพื่อจัดการเรื่องนี้

หิมะเล็ก ๆ โปรยปราย หลังจากผ่านหิมะตกสองครั้งติดต่อกัน เมืองหลวงก็ถูกปกคลุมด้วยผ้าคลุมสีเงิน

หลินอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้วิชายุทธ์ต้านความหนาว ในพริบตาเดียวทั้งร่างก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

เขามุ่งหน้าไปยังกรมพิธีการ ขณะผ่านตรอกเล็ก ๆ เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นปาหิมะกัน มือน้อย ๆ และใบหน้าแดงก่ำด้วยความหนาว

เด็กอ้วนท้วมคนหนึ่งพยายามปั้นก้อนหิมะขนาดเท่าหัวได้สำเร็จ ใบหน้าแดงก่ำ หอบแฮก ๆ ขว้างใส่เด็กผอมแห้งอีกคน เห็นได้ชัดว่าในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เจ้าเด็กอ้วนคงพ่ายแพ้มา จึงกำลังระบายความน้อยใจ

เด็กผอมหลบการโจมตีได้ ก้อนหิมะกระแทกพื้นหิมะด้านหลัง กลิ้งมาหยุดที่เท้าของหลินอวี่

เด็ก ๆ หัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน ล้อเลียนเด็กอ้วนว่าเล็งไม่แม่น

เด็กผอมอยากได้ก้อนหิมะก้อนใหญ่นั้น แต่เมื่อเห็นว่ามันกลิ้งไปอยู่ที่เท้าของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อคลุมยาว เขาก็ไม่กล้าเข้าไปหยิบ

“ท่านลุง ช่วยส่งก้อนหิมะคืนให้พวกข้าได้หรือไม่?”

เห็นเช่นนั้น เด็กหญิงในเสื้อคลุมสีแดงคนหนึ่งรวบรวมความกล้าร้องถาม