บทที่ 1201 สิ่งนี้ไม่ได้พิสูจน์อะไร

บทที่ 1201 สิ่งนี้ไม่ได้พิสูจน์อะไร

มือที่ถือจอกสุราของจีปออิงสั่นเทาอย่างรุนแรง เขาไม่อยากเชื่อว่านี่คือบทกวีที่น้องชายสุดที่รักของเขาสามารถแต่งออกมาได้อย่างต่อเนื่อง

เขาไม่อยากยอมรับว่าบทกวีทั้งสามบทนี้นั้นเหนือกว่าบทกวีที่ซูเสี่ยวเหยาเตรียมไว้ให้เขาเสียอีก

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะต้องยอมรับ

เขารู้สึกงุนงงชั่วขณะ วันนี้ไม่ใช่หรือที่เขามาเพื่อกดข่มน้องชายสุดที่รักอย่างจีปอฉาง

แต่ทำไมเขากลับรู้สึกว่าตัวเองถูกกดข่มเสียเอง

เขาไม่ใช่หรือที่บอกว่าจีปอฉางเป็นแค่นักรบหยาบกระด้าง? หรือว่าทุกสิ่งที่ผ่านมาล้วนเป็นการแสร้งทำของจีปอฉาง?

เพื่อเส้นทางการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทในตอนนี้?

ใช่แล้ว ดูเหมือนว่านี่คือความจริง

หลังจากได้รับคำสั่งให้ไปยังดินแดนลับเต๋อเหลียน จีปอฉางก็ไม่ใช่จีปอฉางคนเดิมอีกต่อไป

ความทะเยอทะยานค่อย ๆ ปรากฏเด่นชัด

ฮ่องเต้พระราชทานตำแหน่งองค์ชายหกไข่มุกให้แก่จีปอฉางเพื่อใช้ถ่วงดุลกับเขา

จีปอฉางก็แสดงพลังความสามารถอันน่าตกตะลึงออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกที่นิ่งสุขุม ความเชี่ยวชาญในวิชาเครื่องรางขั้นสูง รวมถึงกลอุบายทั้งลับและแจ้งที่แสดงออกมาในวันนี้ และพรสวรรค์ด้านกวี ทั้งหมดนี้คือการที่จีปอฉางกำลังแสดงเขี้ยวเล็บที่แท้จริงออกมา

รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพาผู้นี้ กลับถูกปิดบังมาตลอดหลายปี

ซูอวิ๋นเหยาที่อยู่ข้างกายจีปออิง รู้สึกสะเทือนใจ ดวงตาฉายแววโกรธ เขาตกตะลึงกับพรสวรรค์ของชายหนุ่มผู้แสนเศร้าที่อยู่ตรงหน้า และโกรธที่ชายผู้นี้กล้าจ้องมองน้องสาวของเขาอย่างโจ่งแจ้ง!

อะไรกัน ‘ข้าอยู่ทะเลเหนือ ท่านอยู่ทะเลใต้ ส่งห่านนำสารมาขอโทษที่ไม่อาจไป’?

ก็แค่อิ้นอ๋องนั่งอยู่ฝั่งนั้น แต่ซูเสี่ยวเหยานั่งอยู่ฝั่งนี้มิใช่หรือ? อิ้นอ๋องอยากจะเกี้ยวแต่ไม่มีโอกาส

อะไรกัน ‘นางงามอยู่อีกฝั่งของสายน้ำ’?

พวกนี้มันก็แทบจะเขียนคำว่า ‘หมายปอง’ ไว้บนใบหน้าชัด ๆ มิใช่หรือ?

น่าโมโห!