บทที่ 1203 เหยียนหลิงอวี้

บทที่ 1203 เหยียนหลิงอวี้

“ท่านอาจารย์เหยียนมาได้อย่างไร?”

“ท่านไม่ได้เกษียณกลับบ้านเกิดแล้วหรือ?”

“ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้พบท่านอาจารย์เหยียนอีกครั้ง”

“ท่านมาเพราะ…”

“…”

เหล่าแขกเหรื่อพากันซุบซิบนินทา มองไปยังเงาร่างที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ด้านนอกท้องพระโรง

รัชทายาทจีปออิงประคองชายชราผู้มีเส้นผมและหนวดเคราขาวโพลน ท่วงท่าสง่างามดุจเซียนเข้ามาในท้องพระโรง

ซูอวิ๋นเหยารีบหลีกทางให้ที่นั่งของตน

จีปออิงส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ประคองชายชราให้นั่งลงบนที่นั่งประธานของตน

จ้าวอู่เจียงไม่ได้ลุกขึ้นยืนตั้งแต่ต้นจนจบ เขาฟังคำวิจารณ์แล้วก็รู้ว่าคงเป็นคนที่จีปออิงเชิญมาเพื่อข่มขวัญตน

เมื่อเขาเห็นตัวคน เขาพลันครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง ก็นึกออกถึงตัวตนของชายชราผู้นี้

อดีตผู้ดูแลสำนักขงจื๊อ อาจารย์ของรัชทายาท เหยียนหลิงอวี้

ไม่จำเป็นต้องพูดถึงความสามารถ การที่ได้เป็นถึงอาจารย์ใหญ่ของสำนักขงจื๊อและเป็นอาจารย์ของรัชทายาท ย่อมแสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญในด้านวิชาการอย่างลึกซึ้ง

คำวิจารณ์ของเหยียนหลิงอวี้นอกต้องหลวงเมื่อครู่นี้ ชี้ให้เห็นจุดอ่อนในบทกวีที่จ้าวอู่เจียงขับขาน

เน้นเรื่องราวความรักชายหญิง มีความกังวลมากเกินไป ขาดวิสัยทัศน์อันกว้างไกลและความลึกซึ้งทางความคิด

จีปออิงยิ้มอย่างเจือจาง หลังจากที่น้องชายสุดที่รักของเขาขับขานบทกวีสองบทหลังอันงดงาม เขารู้ดีว่าตนเองพ่ายแพ้แล้ว

แต่เขาไม่อยากแพ้ในสถานการณ์วันนี้ จึงส่งคนไปเชิญอาจารย์ของตน เหยียนหลิงอวี้

แม้ท่านอาจารย์เหยียนจะเกษียณและกลับบ้านเกิดแล้ว แต่ตัวท่านเองก็มีความสามารถสูงส่ง และตระกูลเหยียนก็เป็นตระกูลชั้นนำในราชวงศ์เซียนต้าโจว

เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับพิธีบูชาบรรพบุรุษ เขาได้ส่งคนไปเชิญท่านอาจารย์เหยียนมาก่อนแล้ว โดยอ้างว่าระลึกถึงจึงเชิญท่านมาพักผ่อนที่ย่านเจียงตู่

เหตุการณ์ในพิธีบูชาบรรพบุรุษเกิดขึ้นนอกเหนือความคาดหมายของเขา ท่านอาจารย์เหยียนจึงไม่ได้ปรากฏตัว

แต่ท่านอาจารย์เหยียนก็ไม่ได้จากไป กลับพำนักอยู่ในวังบูรพาเพื่อบำเพ็ญตน เพียงแต่ผู้คนภายนอกไม่รู้เท่านั้น

วันนี้จึงพอดีที่จะช่วยกู้สถานการณ์

“ท่านอาจารย์ใหญ่”