บทที่ 1207 รัชทายาทที่ค่อย ๆ เข้าใจ

บทที่ 1207 รัชทายาทที่ค่อย ๆ เข้าใจ

มีคนยกถ้วยสุราขึ้นคำนับจ้าวอู่เจียงแล้วถามข้อสงสัยว่า “องค์ชายเฉินดื่มสุราที่ผิงเล่อ มีความหมายพิเศษอย่างไร”

จ้าวอู่เจียงไม่มีท่าทีหลบเลี่ยง อธิบายอย่างง่าย ๆ ว่า องค์ชายเฉินเป็นคนจากอาณาจักรสามัญ นามแท้คือเฉาจื้อ

เฉาจื้อชื่นชอบสุรา ตอนอยู่ในราชสำนัก เขาถูกระแวงอย่างหนักจนไม่สามารถแสดงความสามารถได้

ผิงเล่อเป็นชื่อวัด เหมือนกับอารามอู๋เหวยของราชครูแห่งราชวงศ์ต้าโจว โดยคำว่าอู๋เหวยก็คือชื่อวัด

แต่สิ่งที่แตกต่างของผิงเล่อคือ มันเป็นสถานที่สังสรรค์ของขุนนางผู้สูงศักดิ์นอกประตูเมืองทางทิศตะวันตกในสมัยนั้น

องค์ชายเฉินดื่มสุราที่ผิงเล่อ ดื่มสุราหนึ่งถังราคาหมื่นเหรียญ ย้อนคิดถึงอดีต องค์ชายเฉินหรือเฉาจื้อจัดงานเลี้ยงที่วัดผิงเล่อ สุราหนึ่งถังราคาหมื่นเหรียญ ดื่มกินอย่างสนุกสนาน ร้องเพลงอย่างบ้าคลั่งด้วยความห้าวหาญ

จ้าวอู่เจียงอธิบายอย่างสงบและอ่อนโยน ทำให้ผู้ที่สงสัยประนมมือคำนับ

ในเวลานี้ ป้อมปราการในใจรัชทายาทจีปออิงที่เคยมั่นคงดั่งทองเหลือง บัดนี้ตกอยู่ในความวุ่นวาย

เรื่องวันนี้ เขาตั้งใจจะใช้วิชาความรู้ที่เป็นจุดอ่อนของอิ้นอ๋องมากดข่มตัวอิ้นอ๋องเอง

ในสถานการณ์ปกติ ความสามารถด้านอักษรของจีปออิงก็เพียงพอที่จะบดขยี้น้องชายที่รักของตนได้แล้ว

แต่เพื่อความแน่นอน เขายังให้สตรีมากความสามารถซูเสี่ยวเหยาเตรียมบทกวีไว้ล่วงหน้า เพื่อให้ตนเองชนะอย่างมั่นคง

แต่เขาไม่คาดคิดว่า บทกวีของซูเสี่ยวเหยาจะพ่ายแพ้ตั้งแต่เริ่มต้นในวันนี้

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่รีรอที่จะไปรบกวนอาจารย์ของตน ผู้เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักศึกษา ท่านอาจารย์เหยียนหลิงอวี้ ผู้มีความรู้ความสามารถล้ำเลิศ

แต่เดิมคิดว่าท่านอาจารย์เหยียนจะสามารถค้นพบข้อบกพร่องในบทกวีของจีปอฉางได้อย่างรวดเร็ว

และความจริงก็เป็นเช่นนั้น ท่านอาจารย์เหยียนได้ชี้แจงตรง ๆ ว่าบทกวีของจีปอฉางนั้นติดกรอบเรื่องความรักชายหญิง มุมมองและจิตใจคับแคบเกินไป

แต่จีปออิงไม่มีทางคาดคิดเลยว่า น้องชายที่ดีของเขาอย่างจีปอฉางจะสามารถแต่งบทกวีออกมาได้อีกถึงสามบทอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะบทแรกที่เป็นบทกวีชวนดื่มสุรา เต็มไปด้วยความห้าวหาญทะยานฟ้า แม้แต่เขาเองก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองดูความห้าวหาญอันไร้ขีดจำกัดที่ผู้แต่งได้ถ่ายทอดออกมา

สุดท้าย สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นคือ ท่านอาจารย์เหยียนได้ให้คำชมเชยต่อจีปอฉาง

และไม่ใช่แค่คำชมเชยธรรมดา แต่เป็นความทึ่งและสะท้อนใจ

เขารู้ดีว่านี่หมายความว่าอะไร

นั่นหมายความว่า แม้แต่ท่านอาจารย์เหยียนผู้เป็นปรมาจารย์ด้านกวี ก็ยังไม่สามารถแต่งบทกวีที่เทียบเคียงกับบทกวีหลัง ๆ ของจีปอฉางได้