ตอนที่ 1257
บทที่ 1257 เป็นการลงมือของจอมจักรพรรดิ
October 22, 2026
บทที่ 1257 เป็นการลงมือของจอมจักรพรรดิ
มู่เชียนเชียนได้เตรียมท่าทางพร้อมรับมือแล้ว
ดวงตาของนางจ้องมองชายชราและเด็กหนุ่มจากถ้ำกระบี่ตระกูลอู๋อย่างเคร่งเครียด
แต่การต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายที่นางคาดการณ์ไว้กลับไม่เกิดขึ้น
หลังจากอู๋ลิ่วอี่ชักกระบี่หนักออกมาแล้ว
เขาเพียงแค่กวาดล้างหมอกพิษรอบ ๆ โดยไม่ได้เลือกที่จะโจมตี
แต่กลับจูงมือของเด็กหนุ่มอู๋เสี่ยวซานวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็หายลับไปโดยที่ไม่รู้ว่าไปทางไหน
มู่เชียนเชียนยืนอยู่บนหลังคางคก จ้องมองรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง คอยสังเกตความเคลื่อนไหวทุกอย่าง เพื่อป้องกันการซุ่มโจมตีจากชายชราและเด็กหนุ่มตระกูลอู๋
แต่หลังจากที่นางจ้องมองอย่างตั้งใจอยู่พักใหญ่ ก็ต้องยอมรับว่าชายชราและเด็กหนุ่มคู่นั้นหนีไปจริง ๆ
มู่เชียนเชียนรู้สึกงุนงง ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมหัวเราะอย่างขมขื่น
อู๋เสี่ยวซานที่กำลังหลบหนีอยู่ก็รู้สึกงุนงงเช่นกัน เขาสะบัดมือของอู๋ลิ่วอี่อย่างแรง
“พวกเราได้ชักกระบี่ต้านมารออกมาแล้ว เหตุใดจึงต้องหนี? คนที่ควรหนีควรเป็นนางต่างหาก”
“ความแข็งเกินไปย่อมหักง่าย ไม่ใช่ทุกเรื่องที่ต้องแข่งขันเพื่อหาผู้แพ้ผู้ชนะ”
อู๋ลิ่วอี่ตรวจสอบจนแน่ใจว่าธิดาแห่งพิษมู่เชียนเชียนจากสำนักสามพิษไม่ได้ตามมา จึงผ่อนฝีเท้าลง แล้วพูดอย่างอดทน
“พวกเราใช้ปราณกระบี่ของกระบี่ต้านมารไปแล้ว เพียงเพื่อจะเอาชนะนาง มันคุ้มค่าหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราจะเอาชนะนางได้จริงหรือ?”
“การมีของวิเศษคุ้มครองร่างกาย นั่นหมายความว่าอะไร?”
“นั่นแสดงว่านางมีจอมจักรพรรดิหนุนหลังอยู่”
“ท่านมั่นใจได้หรือว่า จอมจักรพรรดิที่อยู่เบื้องหลังนางจะไม่รับรู้?”
“การที่ได้รับของล้ำค่าจากผู้สูงส่ง ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่ามู่เชียนเชียนผู้นี้เป็นคนรุ่นหลังที่จอมจักรพรรดิรักใคร่เอ็นดูอย่างมาก”
ชายหนุ่มยังคงไม่ยอมรับ
“ตระกูลอู๋ของพวกข้าก็มีจอมจักรพรรดิเช่นกัน”
“เฮ้อ… เสี่ยวซาน…” อู๋ลิ่วอี่ถอนหายใจ
“แล้วเจ้าเคยได้รับของล้ำค่าจากจอมจักรพรรดิมาปกป้องตัวหรือไม่?”
“ไม่เคย…” อู๋เสี่ยวซานเสียงเบาลง เขาย่อมเข้าใจความหมายในคำพูดของชายชรา
“หากยังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีความหวัง” อู๋ลิ่วอี่กล่าวต่อ