บทที่ 1259 ครั้งนั้นไม่เข้าใจความเกลียดชัง

บทที่ 1259 ครั้งนั้นไม่เข้าใจความเกลียดชัง

ตู๋กูหมิงเยว่ร้องไห้โหยหวนอย่างปวดร้าวใจ

ฝ่ามือของชายชราทำให้นางไม่มีเวลาตอบสนอง

นางยังไม่ทันได้ต่อต้านแทนเสี่ยวเนี่ยนเซี่ย เสี่ยวเนี่ยนเซี่ยก็ถูกโจมตีเสียแล้ว

ตึง!

แต่ภาพอันน่าสลดใจที่คาดการณ์ไว้กลับไม่เกิดขึ้น รอบตัวเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยแผ่รัศมีทองสว่างไสวออกมาเป็นสาย รวมตัวกันเป็นยันต์แผ่นหนึ่ง ต้านทานการโจมตีของชายชรา

“ยันต์คุ้มครอง!”

ตู๋กูหมิงเยว่นึกถึงยันต์คุ้มครองที่เจ้าสำนักศรัทธาราษฎร์จางหลินต้าวมอบให้พวกนางในตอนนั้น

และผู้ที่ร้องออกมาพร้อมกับนางยังมีชายชราที่ขวางทางอยู่

ชายชรายิ้มอย่างอบอุ่น

มองดูยันต์ที่เปล่งแสงทอง แล้วกล่าวอย่างทึ่ง

“พี่ใหญ่ในเรื่องวิชายันต์ แท้จริงแล้วเหนือกว่า… อะแฮ่ม… ไม่ด้อยกว่าข้าผู้ยากไร้”

“ช่างเป็นยันต์ศักดิ์สิทธิ์ที่วิเศษที่วาดด้วยอายุขัย หากเป็นข้าคงเสียดายเกินกว่าจะทำเช่นนั้น”

ตู๋กูหมิงเยว่และชิงเอ๋อร์สงสัย ชายชราผู้นี้เป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่? ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนเขาจะมีความเกี่ยวพันกับจางหลินต้าวจริง ๆ เพราะดูจากท่าทางที่ไม่เหมือนการแกล้งทำ

“ข้าคือจางซวีคุน” ชายชราประสานมือเข้าในแขนเสื้อและยิ้มอย่างเมตตา

“ราชครูแห่งราชสำนักเซียนต้าโจวจะมารับพวกเจ้ากลับไป”

ในสายตาของชิงเอ๋อร์ ชายชราที่เรียกตัวเองว่าจางซวีคุนผู้นี้ มีรอยยิ้มที่ดูน่ารำคาญ

การปรากฏตัวเมื่อครู่นี้ทำให้นางเข้าใจผิดคิดว่าได้พบกับผู้ยิ่งใหญ่อีกคนที่มาขวางทาง

ตู๋กูหมิงเยว่ยังคงไม่ลดความระแวดระวัง จ้องมองความเคลื่อนไหวทุกอย่างของชายที่อ้างตัวว่าเป็นจางซวีคุน

“รีบไปกันเถอะ” จางซวีคุนไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายิ้มอย่างเมตตา ทันใดนั้นสภาพแวดล้อมรอบด้านก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน จนทั้งสามคนรู้สึกได้เพียงเสียงลมพัดกรรโชก ภาพตรงหน้าพวกนางเปลี่ยนแปลงไปไม่หยุด

วิธีการเช่นนี้ เมื่อเทียบกับการย่นระยะทางที่พวกนางเคยสัมผัสมาก่อนหน้านี้ ถือว่าเหนือชั้นกว่ามาก

หากจะเปรียบเทียบกันจริง ๆ วิชาที่ชายชราใช้ตอนนี้ จึงจะเรียกได้ว่าเป็นการย่นระยะทางที่แท้จริง

ภาพเหตุการณ์ข้างหน้าข้ามผ่านพื้นที่ไปเรื่อย ๆ แต่ชายชรายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

พวกตู๋กูหมิงเยว่ที่อยู่ข้างกายเขาได้หายไปแล้ว

ด้วยการคุ้มครองจากเขาโดยตรง ในราชสำนักเซียนต้าโจว จะไม่มีความผิดพลาดใด ๆ เกิดขึ้น

เขามองไปยังขอบฟ้าที่ไม่อาจรู้ได้ว่าอยู่ที่ใด สนามรบของผู้ทรงอำนาจสูงสุดที่ต่อสู้กันจนพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเป็นเวลานาน

เขาได้แต่ส่ายหน้า

“ฟ้าจะตกฝน แม่จะแต่งงาน”