บทที่ 1263 ขอให้โลกนี้ไม่มีการพรากจากกันอีก

บทที่ 1263 ขอให้โลกนี้ไม่มีการพรากจากกันอีก

“ลมพัดเบา ๆ นกน้อยร้องเพลงเบา ๆ ลูกหมาวิ่งช้า ๆ ลูกแมวอมยิ้ม ในห้องเงียบสงัด ลูกน้อยนอนหลับฝัน”

ตู๋กูหมิงเยว่กำลังร้องเพลงกล่อมให้เสี่ยวเนี่ยนเซี่ยนอนหลับ

พวกนางปลอดภัยแล้ว นับตั้งแต่ที่นางได้พบฮ่องเต้ในจวนอิ้นอ๋องในเมืองหลวงของราชวงศ์เซียนต้าโจว นางก็มั่นใจแล้วว่าพวกนางปลอดภัย

เซวียนหยวนจิ้งนั่งอยู่ข้างเตียงอย่างเงียบ ๆ มองใบหน้าน่ารักของเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยด้วยดวงตาอ่อนโยน

การได้พบกับตู๋กูหมิงเยว่และเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยอีกครั้ง ทำให้นางรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง ราวกับเป็นความรู้สึกที่ข้ามภพข้ามชาติ

หลังจากระหกระเหินมานานเช่นนี้ ขณะนี้มีความรู้สึกเลือนราง ราวกับได้กลับไปยังราชวงค์ต้าเซี่ยอันยิ่งใหญ่ในอดีต

เวลาเงียบสงบราวกับน้ำผึ้งข้น ๆ ที่ไหลเอื่อย ภายในห้องเหมือนถูกเคลือบด้วยน้ำตาลชั้นหนึ่ง

แม้ไม่มีบทสนทนาใด ๆ เพิ่มเติม แต่ก็หวานจนทำให้คนรู้สึกอุ่นใจ ทำให้คนรู้สึกมึนเมา

จนกระทั่งเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยห่มผ้าห่มหลับไปอย่างสนิท ตู๋กูหมิงเยว่จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทั้งร่างเห็นได้ชัดว่าเหนื่อยล้าลง

“การเลี้ยงเด็กช่างเหนื่อยจริง ๆ เจ้าลำบากแล้ว” เซวียนหยวนจิ้งกอดตู๋กูหมิงเยว่อกอิ่มปะทะกัน

“คำพูดนี้ควรเป็นจ้าวอู่เจียงเป็นคนพูด แต่เขายังไม่กลับมา ไม่รู้ว่าไปเที่ยวเล่นที่ไหน”

ตู๋กูหมิงเยว่ถอนหายใจหนัก ๆ ทั้งร่างผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์ นางกอดเซวียนหยวนจิ้งอย่างอ่อนโยน รู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก ความรู้สึกขมขื่นบางอย่างในใจก็ผุดขึ้นมา

“รอให้เขากลับมาแล้วค่อยด่าเขาให้เต็มที่ คนอย่างเขาต้องดุเอาไว้ตลอดเวลา” เซวียนหยวนจิ้งลูบหลังตู๋กูหมิงเยว่เบา ๆ

“อื้ม” ตู๋กูหมิงเยว่ตอบรับเสียงเบา นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าแม้เซวียนหยวนจิ้งจะพูดเหมือนตำหนิ แต่ที่จริงแล้วเป็นห่วงอย่างยิ่ง

จ้าวอู่เจียงยังไม่ได้กลับมาจนถึงตอนนี้ บนเส้นทางคงเจอกับอุปสรรคมากมาย

“คืนนี้อยากกินอะไร?” เซวียนหยวนจิ้งถามเสียงนุ่มอีกครั้ง แต่ไม่ได้รับคำตอบ นางก็ไม่ได้ถามต่อ

นางเพียงลูบหลังตู๋กูหมิงเยว่เบา ๆ เหมือนกับที่ตู๋กูหมิงเยว่เคยกล่อมเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยให้หลับในอดีต

นางรู้ว่าตู๋กูหมิงเยว่คงเหนื่อยล้าจากการเดินทาง โดยเฉพาะความเหนื่อยล้าทางจิตใจ ความหวาดกลัวและกังวลตลอดเวลาได้ทะลุทะลวงขีดความอดทนของตู๋กูหมิงเยว่ไปแล้ว

แต่ด้วยความเป็นมารดา ตู๋กูหมิงเยว่จึงฝืนทนมาจนถึงตอนนี้

“นอนเถิด พรุ่งนี้จะเป็นวันที่อากาศดี…” เซวียนหยวนจิ้งยิ้มอ่อนโยน นางชอบการอยู่พร้อมหน้า ขอเพียงในโลกนี้ไม่มีการพรากจากกันอีก