บทที่ 1267 แผนที่เจียงซาน

บทที่ 1267 แผนที่เจียงซาน

“เมื่อหลินอวี้ตื่นขึ้นมา ให้แจ้งข้าทันที” จีปออิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“และอีกอย่าง การสืบสวนอีกเรื่องหนึ่ง จำเป็นต้องเร่งความคืบหน้าด้วย”

“ทรัพยากรบุคคลและการเงินที่ควรใช้ ต้องใช้ให้หมด ต้องรีบ! รีบสืบให้เสร็จโดยเร็ว!”

“เจ้าค่ะ” เสียงตอบรับอย่างนอบน้อมดังมาจากนอกหน้าต่าง

“ไปเถอะ” จีปออิงนวดหว่างคิ้วของตัวเอง

เวลาผ่านไปนาน เขายังคงกดหว่างคิ้วอยู่อย่างนั้นโดยไม่ขยับเขยื้อน ราวกับว่าหลับไปแล้ว

ทันใดนั้น เขาพลันถอนหายใจยาว ทุบโต๊ะอย่างแรง ปากพร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมา

“เดินหมากผิดพลาดไปหนึ่งตา เดินหมากผิดพลาดไปหนึ่งตา เดินหมากผิดพลาดไปหนึ่งตา!”

“เสี่ยวเหยา!” จีปออิงถอนหายใจอย่างหนัก แล้วเรียกเสียงดัง

“องค์ชาย” มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ เสียงนุ่มนวลแต่ฉับไวดังมาจากนอกประตู

“เข้ามา”

ประตูถูกผลักเปิด ซูเสี่ยวเหยาก้าวเข้ามาในห้องหนังสือ แล้วคำนับ

“องค์ชายมีเรื่องใดจะสั่งหรือ”

“เมื่อไม่มีคนนอกอยู่ เรียกข้าว่าพี่ชายก็พอ” จีปออิงแสดงรอยยิ้มอ่อนโยน

“เจ้าค่ะ พี่ชาย” ซูเสี่ยวเหยาคำนับอีกครั้ง

“เจ้าไปเตรียมของขวัญ แล้วส่งไปที่จวนอิ้นอ๋อง” จีปออิงเคาะพนักเก้าอี้เบา ๆ ด้วยปลายนิ้วทั้งสิบ

“หลัก ๆ คือไปเยี่ยมเยียนปลอบใจ”

“หลินอวี้กำลังบาดเจ็บ บางทีปอฉางก็อาจจะมีอาการบาดเจ็บด้วย”

“เจ้าก็รู้ว่าน้องชายของข้าคนนี้ เป็นคนเข้มแข็งมาก ถึงบาดเจ็บ คาดว่าคงไม่ยอมบอกออกมา หากข้าไปเองนั้น เกรงว่าน้องชายคนนี้จะมีความระแวง ไม่สู้ให้เจ้าไปส่ง…”

“ก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยงตอนค่ำพวกเจ้ายังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ครั้งนี้ไปแทนเข้าไปดูให้ดี ๆ ว่าอาการบาดเจ็บของเขาได้รับการรักษาหรือไม่ และหายดีแล้วหรือยัง”

“ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องในครอบครัวเดียวกัน การแข่งขันก็เพียงแค่แสดงให้คนนอกดู ความผูกพันฉันพี่น้องนั้น ไม่อาจทิ้งไปได้เลย”

“หากเขามีเรื่องใดที่พูดยาก หรือมีความจำเป็นต้องใช้ยาวิเศษหายากตรงไหน ให้เขาบอกเจ้า แล้วเจ้าค่อยมาบอกต่อข้าก็พอ”

“เจ้าค่ะ พี่ชาย” ซูเสี่ยวเหยาก้มหน้าพยักหน้า สำหรับการกระทำและคำพูดอันเปี่ยมด้วยความเมตตาของรัชทายาท นางไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ

“หากไม่มีธุระอื่นใด ข้าขอตัวไปเตรียมของก่อน”

“อ้อใช่” จีปออิงนิ้วเคาะพนักเก้าอี้เป็นจังหวะ ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางกล่าวว่า

“จริง ๆ แล้วปอฉางไม่เหมือนกับที่ผู้คนเล่าลือกันหรอก”

“แม้นิสัยเขาจะเผด็จการอยู่บ้างก็จริง แต่ไม่ได้หยิ่งผยองอย่างที่เล่าลือกัน อีกทั้งเขาก็ไม่ได้เจ้าชู้ขนาดนั้น ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น”

“เจ้าอย่าได้ติดใจเรื่องนี้จนพลาดโอกาสดีไป”

“ที่เขาแต่งบทกวีให้เจ้า แน่นอนว่าย่อมมีใจ”