บทที่ 1271 รื้อฟื้นอีกครา

บทที่ 1271 รื้อฟื้นอีกครา

แสงเทียนสีเหลืองอำพัน ไม่ได้ถูกเป่าดับ

บนม่านเตียงที่ห้อยลงมา ปรากฏเงาบิดเบี้ยวสองเงา

ในตอนแรก เงาทั้งสองดูเหมือนนั่งหันหน้าเข้าหากัน บางทีอาจกำลังถอดเสื้อผ้า พลางกระซิบกระซาบ

มือขาวบริสุทธิ์ดั่งหยกข้างหนึ่งจากด้านในม่าน ค่อย ๆ โยนเสื้อผ้าบางชิ้นไว้ข้างเตียง

เสื้อผ้าหนา ชั้นในสีขาวนวล เสื้อทรงปักลาย…

จนกระทั่งกางเกงในสองตัว จนกระทั่งไม่มีเสื้อผ้าเหลืออีก

แสงและเงาวาดเป็นเทือกเขาที่เป็นลอนขึ้นลง ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน

ราวกับสายลมภูเขาและแสงลอย ยอดเขาสั่นไหวเล็กน้อย มีคนปีนขึ้นไปบนยอด เงาดำซ้อนทับกัน

บิดเบี้ยว พันเกี่ยว ในความพร่าเลือนได้ยินเสียงครางแผ่วเบา

เสียงครางค่อย ๆ ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจ

แสงและเงาปั่นป่วน เงาดำบนผ้าม่านแยกออกจากกันแล้วเคลื่อนไหว ในอีกขณะหนึ่งก็กลับมาประกบกันอีกครั้ง

วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งเทียนไขกลายเป็นเถ้า แสงเทียนดับสิ้น

เสียงของหญิงสาวอ่อนหวาน เสียงของชายหนุ่มไม่หยุดพัก ในความมืดเสียงยิ่งชัดเจนขึ้นอีกหลายส่วน

ราวกับได้ยินชายหนุ่มพูดว่า “จับให้แน่นนะ?”

……

“เร่ง ๆ ๆ เจ้าเร่งอะไรกัน เจ้ามีความสามารถเจ้าก็มาทำเองสิ!”

ทะเลทรายอันกว้างใหญ่มีควันโดดเดี่ยว แม่น้ำสายยาวมีดวงอาทิตย์กลมดวงใหญ่ตกลงไป

ในค่ำคืนที่เงียบสงัด ณ ดินแดนชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือของราชวงศ์เซียนต้าโจว เมืองโม่ได้ต้อนรับแขกสิบสามคนที่ขี้ขลาดเหมือนสุนัขภายใต้แสงจันทร์สว่างจ้า

ภายนอกเมืองโม่สิบลี้ มีการตั้งค่ายกลเพื่อป้องกันไม่ให้คนนอกเข้ามา

ขณะนี้ เงาดำสิบสามสายกำลังหมอบอยู่ในมุมหนึ่ง ร่างผอมที่อยู่ด้านหน้าสุด มือทั้งสองที่สวมโซ่กำลังแผ่ออก ค่อย ๆ ละลายค่ายกลอยู่

“ซือคง การทำลายของพวกนี้ไม่ใช่ความเชี่ยวชาญของเจ้าหรอกหรือ? ผ่านไปตั้งหนึ่งถ้วยชาแล้ว ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย” มีคนในกลุ่มเงาดำไม่พอใจกับการด่ากลับของซือคงที่กำลังทำลายค่ายกล จึงเยาะเย้ยออกมาหลายประโยค

ร่างผอมค่อย ๆ ปล่อยมือ

“เจ้าต้องการความคืบหน้าใช่ไหม? งั้นข้าจะปล่อยมือเดี๋ยวนี้ เจ้ามาทำเอง”