บทที่ 1312 ยมบาลมาเคาะประตู

บทที่ 1312 ยมบาลมาเคาะประตู

หญิงงามในห้องที่เดิมมีรอยยิ้มอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นหน้าบึ้งทันที

ในบรรดาแขกของนายท่าน ไม่มีทางมีคนที่พูดถึงเรื่องภาษีอากรของประชาชนเช่นนี้

ผู้มาเยือนไม่มีความปรารถนาดี!

บรรยากาศในห้องเริ่มแปลกประหลาด เดิมทีนางบำเรอสองคนของเจ้าเมืองรู้สึกว่าชายตรงหน้ามีบุคลิกไม่ธรรมดาและหน้าตาหล่อเหลา พวกนางยังพยายามส่งสายตาเย้ายวนให้เขา

แต่เมื่อได้ยินคำพูดเย็นชาเกี่ยวกับภาษีอากรของประชาชน พวกนางก็รู้สึกหนาวสะท้าน สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ

“หิมะตกหนัก ประชาชนประสบภัยพิบัติ พวกเจ้าคิดอย่างไร?” จ้าวอู่เจียงถามอีก ราวกับเป็นนักข่าวที่กำลังสัมภาษณ์ตามท้องถนน

“ข้า…”

“ข้า…”

นางบำเรอทั้งห้าคนของจวนเจ้าเมืองพูดอึกอัก เห็นได้ชัดว่าพวกนางล้วนรู้เรื่องประชาชนประสบภัยพิบัติ แต่พวกนางไม่สนใจ ความทุกข์ของประชาชนเกี่ยวอะไรกับพวกนาง?

จ้าวอู่เจียงมองด้วยสายตาคมกริบ เขารู้คำตอบแล้ว

“งั้นพวกเจ้าก็ไปตายซะ”

เขาหมุนตัวเดินออกไป ราวกับตัดสินใจบางอย่างแล้ว

หญิงสาวทั้งห้าคนในห้องมองหน้ากันไปมา แต่ลมหิมะด้านนอกกำลังคำรามกระหน่ำพัดเข้ามาในห้อง

นางบำเรอทั้งห้าอดไม่ไหวต้องหลบหนี แต่ในชั่วพริบตาก็ถูกแช่แข็งอยู่กับที่

สามัญชนตายเพราะความหนาวเย็นของพายุหิมะฉันใด พวกนางก็เป็นเช่นนั้น

จ้าวอู่เจียงไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์ ดังนั้นเขาจะถามให้ชัดเจน แล้วจึงลงมือ

เขาเดินทั่วจวนเจ้าเมือง ราวกับเทพแห่งความตายที่ควบคุมพลังลมหิมะ รูปปั้นน้ำแข็งแตกกระจายเต็มจวนเจ้าเมือง มีเพียงผู้บริสุทธิ์ไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดพ้นจากหายนะ

ทุกอย่างใช้เวลาเพียงครึ่งถ้วยชา จวนเจ้าเมืองก็เงียบสงัด กลิ่นคาวเลือดผสมกับลมหิมะปกคลุมอยู่เหนือศีรษะ

จ้าวอู่เจียงออกจากประตูด้านข้างของจวนเจ้าเมือง

ที่หน้าประตูมีสุนัขตัวใหญ่สีดำขาวถูกล่ามไว้

“โฮ่ง ๆ!” สุนัขตัวใหญ่แยกเขี้ยว ลำคอส่งเสียงคำรามกดต่ำ หอนไม่เป็นภาษา

จ้าวอู่เจียงชายตามองอย่างเรียบเฉย ดาบลมหิมะพุ่งฟันใส่สุนัขตัวใหญ่อย่างรุนแรง

เปรี้ยง!

โซ่สุนัขขาดทันที สุนัขตัวใหญ่เบิกตาโพลง จมอยู่ในความสงสัยของชีวิต

มันหางจุก ครั้งนี้ไม่ได้เห่าใส่จ้าวอู่เจียงอีก และไม่ได้แสดงสีหน้าดุร้าย ท้ายที่สุดแล้วโซ่ก็ขาด