บทที่ 1323 ปัญหาเรื่องพฤติกรรม

บทที่ 1323 ปัญหาเรื่องพฤติกรรม

เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกวงแสงสลัวของร้านขายบะหมี่เกี๊ยวริมถนน

ชายหนุ่มรูปงามเดินมา ย่างก้าวอย่างสบาย ๆ สวมชุดขาวดั่งหิมะ มือเล่นขลุ่ยหยกไปพลาง

“ท่านผู้นี้ ไม่ทราบว่าเยี่ยเฮยก่อความผิดอะไร ท่านถึงต้องฆ่าเขา?”

“เจ้าไม่รู้หรือ?” จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ ดึงเด็กหนุ่มออกมาจากใต้โต๊ะเบา ๆ ก่อนจะปัดหิมะที่เกาะอยู่ตามชายเสื้อคลุมยาวของเด็กหนุ่ม สายตาให้กำลังใจและปลอบประโลม

“ไม่รู้” ชายหนุ่มชุดขาวไม่มองน้องชายของตน แต่กลับนั่งลงที่โต๊ะเล็ก ๆ วางขลุ่ยหยกลงบนโต๊ะ

“ขอท่านชี้แจงด้วย”

“พี่ชิงเทียน ฆ่ามันเลย มันไม่สนใจกฎหมายของเมืองอวิ๋นเจียน ใช้วิชายุทธ์ฆ่าคนรับใช้ของข้า” ชายวัยกลางคนร่างอ้วนไม่สั่นเทาด้วยความกลัวอีกต่อไป เมื่อมีพี่ชายหนุนหลัง เขาก็มีความมั่นใจมากขึ้น

ชายหนุ่มรูปงามที่ถูกเรียกว่าเยี่ยชิงเทียนไม่สนใจน้องชายร่วมตระกูลของตน แต่กลับมองดูจ้าวอู่เจียงอย่างสนใจ

“การเลี้ยงเด็กชายไว้เป็นคู่นอน เป็นกฎหมายของเมืองอวิ๋นเจียนหรือ?” จ้าวอู่เจียงสีหน้าเย็นชา

“การจะฆ่าคนกลางถนน การรังแกผู้อ่อนแอ ก็เป็นกฎหมายด้วยหรือ?”

“ไม่ใช่ทั้งนั้น” เยี่ยชิงเทียนในฐานะผู้ดูแลจวนเจ้าเมือง ตัวเขาเองก็มีวิชายุทธ์ไม่ธรรมดา อีกทั้งเจ้าเมืองอวิ๋นเจียนซึ่งก็คือเจ้าเมืองอวิ๋นโจวกำลังปิดด่านบำเพ็ญเพียรอยู่ เมืองอวิ๋นเจียนนี้ เขาเป็นผู้ตัดสินใจ ทำให้เขาไม่มีความกังวลใด ๆ

เขายิ้มพูดว่า

“การเลี้ยงดูเด็กชายเพื่อกามารมณ์ เป็นเพียงปัญหาด้านความประพฤติ เจ้าอาจจะตำหนิความเป็นคนของเยี่ยเฮยได้ อาจจะรู้สึกอับอาย อาจจะรู้สึกเหยียดหยาม แต่ตัวเจ้าเล่า ใช้วรยุทธ์ฆ่าคน นั่นเป็นการละเมิดกฎหมายของเมืองอวิ๋นเจียนอย่างแท้จริง!”

“ช่างเป็นปัญหาด้านความประพฤติที่ดีจริง ๆ” จ้าวอู่เจียงยิ้มพลางส่ายหัว เมื่อทางการต้องการปกป้องคนที่ทำผิด มักจะบอกว่าเป็นปัญหาด้านความประพฤติ ขั้นตอนต่อไปก็คือการตักเตือนเท่านั้นเอง

“เจ้าจงมัดมือตัวเองและยอมรับผิด หากข้าอารมณ์ดี เรื่องนี้อาจจบลงได้” เยี่ยชิงเทียนหมุนขลุ่ยหยกด้วยนิ้วทั้งห้าอย่างคล่องแคล่วด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน

“อย่างไร? เจ้าคงไม่คิดจะลงมือกับข้าใช่หรือไม่?”

“อย่าได้ประเมินตัวเองผิดแล้วหาเรื่องใส่ตัว”

จ้าวอู่เจียงมีรอยแนวตั้งสีม่วงแดงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นที่กลางคิ้ว ในดวงตาสีดำสนิทของเขาเหมือนมีหยดหมึกสีม่วงหยดลงในน้ำ ค่อย ๆ แผ่ซึมออกไป

“เจ้าไม่กลัวหรือว่าเมื่อผู้ท่านเจ้าเมืองออกจากการบำเพ็ญ แล้วพบเรื่องนี้ จะลงโทษเจ้า?” เขากล่าวเสียงเย็น

“เจ้าเมืองกำลังบำเพ็ญ จะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างไร?” เยี่ยชิงเทียนใช้นิ้วทั้งห้าราวกับดีดสายพิณ ขลุ่ยหยกค่อย ๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ เขาเลิกคิ้วพูดว่า

“ในเมืองมีเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เกิดขึ้นทุกวัน แม้ท่านเจ้าเมืองจะตื่นขึ้นมา เขาก็ดูแลไม่ทั่วถึง และจะไม่สนใจด้วย”