บทที่ 1331 ฆ่าให้หมด

บทที่ 1331 ฆ่าให้หมด

จ้าวอู่เจียงพูดเปิดเผยตัวตนของผู้อยู่เบื้องหลังคนสวมหน้ากากทั้งหกคนได้อย่างตรงไปตรงมา ไม่ใช่เพราะเขาสามารถทำนายอนาคตได้

แต่เป็นเพราะเขาใช้การคิดวิเคราะห์เพียงเล็กน้อย คำตอบก็ปรากฏออกมาแล้ว

การกล้าลงมือนอกย่านเจียงตู่ในระยะไม่ไกลนัก แสดงให้เห็นว่าผู้อยู่เบื้องหลังมีอิทธิพลไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงว่ามีเส้นสายมากมาย อย่างน้อยก็มีความได้เปรียบทั้งในแง่จังหวะเวลา ภูมิประเทศ และกำลังคน

คนที่ต้องการฆ่าเขามีมากมาย แต่คนที่ต้องการฆ่าตัวตนปลอมของเขาในฐานะจีปอฉางนั้น ขอบเขตจะแคบลงทันที

ก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

คิดไปคิดมา ก็มีเพียงหยางปิ่งเอินเท่านั้น

หยางปิ่งเอินมีอิทธิพลไม่น้อย ในฐานะกั๋วกง เขตปกครองของเขาอยู่ติดกับเมืองหลวงย่านเจียงตู่ การจะฆ่าคนก็มีความได้เปรียบทั้งในแง่กำลังคนและภูมิประเทศ

ก่อนหน้านี้เมื่อเขาเดินทางไปอู๋ถง หยางปิ่งเอินไม่ได้ลงมือ ซึ่งก็พอจะเข้าใจได้

บัดนี้เขาออกจากย่านเจียงตู่มาได้ระยะหนึ่งแล้ว ฟ้าโปรยปรายหิมะลงมาอย่างหนาทึบ อีกทั้งเขาเดินทางกลับเพียงลำพัง นี่คือโอกาสทองที่หยางปิ่งเอินยากจะได้พบเป็นครั้งที่สอง

หยางปิ่งเอินในฐานะฝ่ายรัชทายาท ต้องการกำจัดเขาซึ่งเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่ง จึงไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ไปอย่างแน่นอน

หยางปิ่งเอินหาคนที่ไม่เกี่ยวข้องมาเพื่อเอาชีวิตเขา แต่คนพวกนี้สำหรับเขาในตอนนี้ ดูก็รู้ว่าเป็นพวกไร้ฝีมือ

ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ก็คงไม่อาจแข็งแกร่งไปได้มากกว่านี้

เขาไม่ใช่ผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิเหมือนตอนที่เพิ่งมาถึงราชวงศ์เซียนต้าโจวอีกต่อไป บัดนี้เขาคือขั้นจักรพรรดิระดับหกภัยพิบัติขั้นสูงสุด

พลังของเขาไม่อาจเทียบกับในอดีตได้อีกแล้ว

หมู่บ้านของหยางปิ่งเอินเพิ่งจะรับรู้ข่าวสารหรือไร? อย่างน้อยก็ควรจะติดตามผลงานการต่อสู้ของเขาที่เมืองอวิ๋นโจวบ้างสิ?

ชายถือดาบพูดอย่างดุร้ายและติดอ่าง

“ข้า… พวกข้าหกอัศวิน… อัศวินแห่งภูเขาอวี้หลาง วัน… วันนี้จะ… จะ…”

“ช่างน่ารำคาญ” จ้าวอู่เจียงถอนหายใจ พูดอย่างเบื่อหน่าย

“ลงมือเถอะ เร็วเข้า”

“ช่าง… ช่างหยิ่งยโส!” คนสวมหน้ากากตะโกนด้วยความโกรธ

จ้าวอู่เจียงไม่อยากเสียเวลาพูดอีก ยกมือขว้างยันต์หลายแผ่นออกไป ลมและฟ้าผ่าคำรามปกคลุมทั่วทั้งสี่ทิศในชั่วพริบตา

เขาถือดาบยาวแห่งพายุหิมะ เท้าเหยียบบนคลื่น ร่างกายเคลื่อนไหวดั่งหงส์บิน

เพียงสี่ดาบธรรมดา หกศีรษะก็ร่วงลงสู่พื้น กลิ้งไปมาบนพื้นหิมะ เลือดสดย้อมหิมะไปทั่วทุกที่

ดาบยาวแห่งพายุหิมะในมือของจ้าวอู่เจียงสลายไป เขาเหลือบมองอย่างเย็นชาไปยังพายุหิมะทางด้านหลัง จากนั้นก็เดินอย่างไม่เร่งรีบด้วยท่าทางสงบนิ่งมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง

หลังจากที่ร่างของเขาหายไปอย่างน้อยครึ่งถ้วยชา พายุหิมะที่เขาเหลือบมองก็หยุดลงอย่างฉับพลัน เผยให้เห็นร่างเลือนรางสองร่าง