บทที่ 1334 สาวน้อยแรกรัก

บทที่ 1334 สาวน้อยแรกรัก

อาหารค่ำ

ทุกคนในครอบครัวนั่งล้อมวงอยู่รอบโต๊ะ

เสี่ยวเนี่ยนเซี่ยที่ทานอาหารพิเศษของตัวเองไปก่อนแล้ว นั่งอยู่บนม้านั่งเล็ก ๆ ข้าง ๆ ในมือถือดินสอวาด ๆ เขียน ๆ ลงบนตำราโบราณเล่มหนึ่ง พลางส่งเสียงร้องอย่างสนุกสนานเป็นระยะ

เซวียนหยวนจิ้งเคี้ยวอาหารอย่างช้า ๆ ใบหน้างดงามราวกับภาพวาดยังมีรอยแดงระเรื่อจาง ๆ สองแห่ง

ชิงเอ๋อร์กำลังขยับแก้มไปมา ดวงตากวาดมองใบหน้าของพี่สาวทั้งสองคนและจ้าวอู่เจียงเป็นระยะ

“พี่เขย ท่านเป็นอะไรหรือไม่…” ชิงเอ๋อร์ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว แต่เพิ่งจะเอ่ยปาก ตู๋กูหมิงเยว่ก็กระแอมเบา ๆ

“กินข้าว”

จ้าวอู่เจียง “???”

“โอ้…” ชิงเอ๋อร์ตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วก้มหน้าก้มตาตักข้าวอย่างไม่พอใจ

ไม่นาน นางก็เงยหน้าขึ้นทันที

“ท่านกลับมาแล้วรังแกพี่จิ้งใช่หรือไม่?”

“ค่อก ค่อก…” จ้าวอู่เจียงสำลักอาหาร

เซวียนหยวนจิ้งแก้มแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร

ดวงตาตู๋กูหมิงเยว่หลบเลี่ยง ไม่ส่งเสียงใด ๆ

“เจ้าแอบฟังใช่หรือไม่?” จ้าวอู่เจียงเอียงศีรษะ จ้องมองชิงเอ๋อร์อย่างดุดัน

“ไม่ได้แอบฟัง!” ชิงเอ๋อร์เคี้ยวอาหารในปาก พูดอย่างเด็ดขาด

“พี่สาวบอกข้าเอง แล้วข้าก็เดินมาฟังอย่างเปิดเผยต่างหาก!”

ตู๋กูหมิงเยว่แก้มแดงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะไอสองสามครั้ง ก้มหน้าก้มตากินข้าว

เซวียนหยวนจิ้งจ้องมองจ้าวอู่เจียงอย่างอับอายและโกรธ

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า ยื่นนิ้วโป้งให้ชิงเอ๋อร์

“ดีมาก ดีมาก”

“ทำตัวเรียบร้อย ซื่อตรง โปร่งใส”

“แน่นอนอยู่แล้ว” ชิงเอ๋อร์ยืดอกที่พอจะนูนนิดหน่อย

“ข้าเกิดมาเพื่อเป็นยอดหญิงที่ปราบความชั่วร้ายและรักษาความยุติธรรม!

ข้าทนไม่ได้กับคนอย่างท่านที่รังแกสตรี!”

จ้าวอู่เจียงหุบปากเล็กน้อย ชายหนุ่มรูปงามถึงกับพูดไม่ออก

“พี่สาวฝึกวิชาอย่างเหน็ดเหนื่อย ท่านยังรังแกนางอีก” ชิงเอ๋อร์วางตะเกียบลง ดวงตาที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวามองขึ้นฟ้า พึมพำว่า

“ท่านมีความสามารถมากก็มารังแกข้าสิ…”

ตู๋กูหมิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง เอามือปิดปากหัวเราะเบา ๆ ที่แท้ ชิงเอ๋อร์ก็วางแผนเล็ก ๆ เช่นนี้ ดูเหมือนว่านางจะได้ลิ้มรสความหวานแล้วติดใจ