บทที่ 1376 เดินทางท่ามกลางพายุหิมะ

บทที่ 1376 เดินทางท่ามกลางพายุหิมะ

ปลาไหลที่หิวโหย สุดท้ายก็ได้กินหอยเป๋าฮื้อ แต่กำลังคนย่อมมีวันหมด

ทั้งลมพัดแรงและหิมะก็พลิ้วไหว จ้าวอู่เจียงออกเดินทางไปเพียงลำพังเพื่อทำธุระ

เรื่องสำคัญที่ต้องหารือของราชวงศ์ต้าเฉียน คงไม่ได้เร่งด่วนมากนัก อย่างน้อยตอนนี้ยังไม่เร่งด่วน และสามารถรอได้

เขาจึงไม่รีบร้อนและไม่เร่งรีบในการเดินทางท่ามกลางพายุหิมะ

อันดับแรก เขาต้องเดินทางจากเมืองหลวงไปยังชายแดน จากนั้นข้ามชายแดนไปถึงดินแดนของราชวงศ์ต้าเฉียน

เพื่อความสะดวกในการค้าขายระหว่างสองราชอาณาจักร ทั้งสองฝ่ายได้จัดวางกลไกการส่งตัวด้วยพลังวิเศษไว้ตามแนวชายแดน เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปมา

แต่ส่วนใหญ่แล้ว กลไกการส่งตัวด้วยพลังวิเศษตามชายแดนเหล่านี้มักถูกผนึกไว้

โดยเฉพาะผู้ที่พกพาใบผ่านแดนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ใช้

สองวันต่อมาจ้าวอู่เจียงได้มาถึงชายแดน และได้ใช้กลไกการส่งตัวด้วยพลังวิเศษ เพื่อเดินทางไปถึงดินแดนตะวันตกเฉียงใต้ของราชวงศ์ต้าเฉียน

ราชวงศ์ต้าเฉียนมีการแบ่งดินแดนการปกครองที่แตกต่างจากราชวงศ์เซียนต้าโจว

ราชวงศ์เซียนต้าโจวแบ่งพื้นที่ออกเป็นสิบกว่าเมือง ในขณะที่ราชวงศ์ต้าเฉียนแบ่งเป็นห้าดินแดนตามทิศทาง

ย่านเจียงตู่ตั้งอยู่ในดินแดนกลาง รวมถึงดินแดนตะวันตกเฉียงใต้ ดินแดนตะวันออกเฉียงใต้ ดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือ และดินแดนตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งแต่ละดินแดนอยู่ภายใต้การปกครองของผู้ดูแลสามท่าน และทำหน้าที่คล้ายกับเจ้าเมือง

ภายในดินแดนแบ่งเป็นเมืองใหญ่ และในเมืองใหญ่แบ่งเป็นเมืองเล็ก

ทางตะวันตกเฉียงใต้มีเมืองใหญ่สี่แห่ง ได้แก่ เมืองสุ่ยเจิน เมืองเทียนหวง เมืองสู่หวัง และเมืองอู๋

ดินแดนตะวันตกเฉียงใต้ของราชวงศ์ต้าเฉียนมีภูมิประเทศสูงชัน เพราะมีภูเขามากมาย หากเมื่อเทียบกับดินแดนตะวันออกเฉียงใต้แล้ว ความอุดมสมบูรณ์ยังถือว่าแตกต่างกันมาก ทว่ากลับมีข้อได้เปรียบคือพลังวิเศษเต็มเปี่ยม เพราะมีผู้บำเพ็ญมากมาย

จ้าวอู่เจียงมาถึงบริเวณที่กลุ่มผู้เดินทางมาถึง ซึ่งเป็นชายแดนของเมืองสุ่ยเจิน

หลังจากทหารของเมืองสุ่ยเจินตรวจดูใบผ่านด่านแล้ว ก็ประสานมือคำนับจ้าวอู่เจียงและส่งกองกำลังที่ประกอบด้วยผู้ทรงพลังทั้งหมดมาคุ้มกันเขาไปยังกลุ่มผู้เดินทางถัดไป

ในระหว่างทาง จ้าวอู่เจียงที่ไม่ได้กินอาหารมาสองวันได้หาแผงลอยข้างทาง ทว่ากองทหารในชุดเกราะยืนล้อมรอบเขาเพื่อคุ้มกัน ทำให้เจ้าของแผงลอยรู้สึกกดดัน จนมือสั่นตักพริกเกินไปหนึ่งช้อน

ผู้เดินทางคนอื่น ๆ ต่างมองมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก

การพบเห็นกองทัพที่ชายแดนของเมืองสุ่ยเจินเป็นเรื่องปกติ จนประชาชนเองได้ชินชาไปแล้ว

พวกเขาคิดว่าชายหนุ่มรูปงามที่มากินอาหารคงเป็นบุตรหลานของขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์ที่ออกมาท่องเที่ยว