ตอนที่ 1382
บทที่ 1382 โลกที่ข้าเห็น พวกเขาเหล่านั้นมิอาจเห็นได้
October 22, 2026
บทที่ 1382 โลกที่ข้าเห็น พวกเขาเหล่านั้นมิอาจเห็นได้
“ท่านผู้ควบคุมดวงดาวอันดับที่หก…”
จ้าวอู่เจียงที่ยืนเคียงข้างกับอวิ๋นเจิงยิ้มเล็กน้อยภายใต้หิมะที่โปรยปราย
“เหตุใดท่านจึงเดินถอยหลัง ท่านจะเป็นเช่นนี้เมื่อพบข้าหรือว่าเป็นเช่นนี้ตลอดเวลาในวังหลวง”
“นั่นเป็นคำถามที่ดียิ่ง!” อวิ๋นเจิงชะลอการถอยหลังลง ก่อนกอดอกพลางเชิดคางที่มีเคราสั้น ๆ ขึ้นเล็กน้อย แล้วมองมายังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“สมแล้วที่เป็นบุรุษผู้ทำให้ข้ารู้สึกกดดัน และกำลังจะไล่ตามข้าทัน”
“ที่ข้าเดินถอยหลังเพราะไม่ว่าจะท่านพ่อ ท่านแม่ หรือผู้คนในวังเคยกล่าวว่าข้าชอบทำสิ่งแปลกประหลาด ทำอะไรกลับหัวกลับหาง”
“ดังนั้นข้าจึงเดินถอยหลัง”
“เมื่อข้าเดินตรงไปข้างหน้า นั่นคือการทำอะไรกลับหัวกลับหาง แต่เมื่อข้าเดินถอยหลัง นั่นก็คือการเดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง!”
จ้าวอู่เจียงได้แต่อึ้งไป แม้แต่ประธานชมรมคนโง่ก็คงต้องยกตำแหน่งให้อวิ๋นเจิงด้วยสองมือ
เขาจึงถามพร้อมรอยยิ้มอีกว่า
“เจ้าเคยกล่าวไว้ว่า การกระทำของเจ้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ผู้อื่นเข้าใจ แต่เจ้ากลับเลือกที่จะเดินถอยหลังเพื่อตอบโต้คำพูดของพวกเขาที่ว่าเจ้าทำอะไรกลับหัวกลับหาง นี่มิใช่การใส่ใจคำพูดของผู้อื่นหรอกหรือ?”
“ท่านพี่จีเอ๋ยท่านพี่จี” อวิ๋นเจิงส่ายหน้า ความภาคภูมิใจบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปกลายเป็นความจริงจัง
“อันที่จริงท่านมิอาจแซงหน้าข้าได้”
“การที่ข้าทำเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นไปตามคำพูดเหล่านั้น หรือขัดแย้งกับคำพูดเหล่านั้น ล้วนไม่สำคัญ อีกทั้งล้วนไม่สามารถพิสูจน์อะไรได้”
“เพราะเรื่องนี้ เป็นสิ่งที่ข้าคิดขึ้นมาด้วยตัวข้าเอง”
“’ข้าคิดด้วยตัวข้าเอง’ นั่นคือวิธีการกระทำ”
“คำพูดของผู้อื่น เพียงแค่บังเอิญทำให้ข้าคิดถึงเรื่องนี้ การที่ข้าเดินถอยหลัง ก็คือคำตอบของข้าเองต่อเรื่องนี้ ไม่เกี่ยวกับผู้อื่น”
“เอ๊ะ… ร่มของข้าล่ะ โอ้… ข้าลืมหยิบร่ม ท่านพี่จีคงต้องรอข้าสักครู่”
อวิ๋นเจิงกอดอกทั้งสองแขน จู่ ๆ ก็นึกได้ว่าตัวเองไม่ได้หยิบร่มมา จึงวิ่งไปที่ประตูเมือง
“อะไรทำให้เจ้าคิดเช่นนี้? สาเหตุแรกเริ่มคือสิ่งใดกัน?” จ้าวอู่เจียงตกตะลึงเล็กน้อย แต่เข้าใจความหมายของอวิ๋นเจิงอย่างรวดเร็ว เขามองดูอวิ๋นเจิงที่ไปเก็บร่ม
อวิ๋นเจิงหนีบร่มวิ่งกลับมา เมื่อวิ่งมาถึงข้างกายจ้าวอู่เจียงเขาก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนเป็นเดินถอยหลังอีกครั้ง เขาครุ่นคิดสักครู่แล้วกล่าวว่า
“เพราะโลกที่ข้าเห็น พวกเขาเหล่านั้นมิอาจเห็นได้”
“โอ้?” จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงมองอวิ๋นเจิง คนเหล่านั้นที่ไม่ได้ยินเสียงดนตรี ย่อมคิดว่าคนที่เต้นรำเป็นบ้า