บทที่ 1389 มาระบายกับข้าเสียตอนนี้ดีกว่า!

“อิ้นอ๋องเสด็จมาถึงแล้ว!” ขุนนางได้ประกาศเข้าไปในตำหนักด้วยความเคารพ

“ที่นี่อยู่ติดกับตำหนักตะวันออก การรักษาความปลอดภัยเข้มงวด ดังนั้นท่านวางใจพักผ่อนได้เลย”

ขุนนางทั้งสองคนโค้งตัวด้วยสีหน้าแสดงความเคารพ

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า ก่อนจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวราวกับว่าพื้นดินในตำหนักหมิงเต๋อกำลังสั่นสะเทือนขึ้นมา ซึ่งเสียงนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นและยิ่งอึกทึกขึ้นเรื่อย ๆ

จากนั้น เขาก็เห็นกลุ่มสตรีวิ่งมาหาเขาด้วยอาภรณ์พลิ้วไหว เสื้อผ้าหลากสีสันประกอบกับท่าทางการวิ่งยิ่งดูสดใสตระการตา

“องค์ชาย!”

“อิ้นอ๋อง!”

“ท่านพี่อิ้นอ๋อง…”

“ท่านพี่…”

เพียงชั่วครู่ จ้าวอู่เจียงก็ถูกล้อมรอบไปด้วยสตรีงามมากมายที่เบียดชิดเขา

สตรีที่อยู่วงนอกบางคนก็เขินอายจนไม่กล้ามองเขา บางคนทำหน้าน้อยใจเบะปาก ส่วนสตรีที่เข้ามาใกล้เขาส่วนใหญ่ส่งสายตาเย้ายวนพร้อมกับท่าทางยั่วยวน และบางคนทำท่าเหมือนโกรธเหมือนอาย

กลิ่นหอมล้อมรอบตัวเขา ความนุ่มนวลอวบอิ่มเสียดสีร่างกายเขา

เขารู้สึกสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง จึงมองสำรวจการจัดวางอาคารโดยรอบ

หากไม่ใช่เพราะเขามั่นใจว่าที่นี่คือตำหนักหมิงเต๋อ เขาคงคิดว่าที่นี่เป็นหอนางโลมลี่ชุนเสียแล้ว

“ท่านพี่…”

“องค์ชายเพคะ ข้าชื่อเสี่ยวโร่ว…”

“พวกเจ้าอย่าเบียดกันได้หรือไม่? องค์ชายรู้สึกอึดอัด…”

“พวกเจ้าทุกคนกำลังเบียดองค์ชายอยู่ ไม่เหมือนข้า ข้าเพียงแต่เป็นองค์ชาย…”

“ท่านช่วยประคองหนวนหน่วนได้หรือไม่? เอวของหนวนหน่วนอ่อนไปหมด เริ่มไม่มีแรงแล้ว…”

“…”

เสียงเรียก ‘ท่านพี่’ และ ‘องค์ชาย’ ล้วนอ่อนหวานหยาดเยิ้มชวนหลงใหล ยังดีที่จ้าวอู่เจียงมีความตั้งใจแน่วแน่… แข็งแกร่ง… มั่นคง… เขาจึงไม่หลงทาง

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าก่อนที่เขาจะจากมาในตอนท้ายของงานเลี้ยงสุรา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเหล่าขุนนางเหล่านั้นหมายถึงสิ่งใด

จ้าวอู่เจียงถูกล้อมอยู่ตรงกลางเหมือนฝูงหมาป่าล้อมเหยื่อ เขาถูกผลักดันด้วยกระแสคนให้เดินเข้าไปในตำหนัก

กระแสใหญ่นั้นยากต้านทาน และพลังของเขาเพียงคนเดียวในยามนี้ดูเล็กน้อยเหลือเกิน จนเขาถอนหายใจ

“หยุดเดี๋ยวนี้!” ในขณะที่จ้าวอู่เจียงถูกกลุ่มสตรีดึงไปดึงมาจนกระดุมเสื้อผ้าหลวมไปหลายเม็ดอย่างไม่มีทางเลือก บุรุษผู้หนึ่งที่กางร่มยืนอยู่บนกำแพงประตูวังก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมตวาดด้วยความโกรธ

ความคิดเห็น