บทที่ 1400 ผู้รู้จักกาลเทศะ ย่อมเป็นยอดคน

บทที่ 1400 ผู้รู้จักกาลเทศะ ย่อมเป็นยอดคน

อีกอย่างหนึ่ง…สำหรับจ้าวอู่เจียงแล้ว พลังชีวิตเป็นเพียงของประดับเท่านั้น และไม่มีประโยชน์อันใด

วิญญาณของกระจกทองสัมฤทธิ์บอกเขาว่ ปีหน้าจะเป็นปีอี๋โฉ่ว และวันที่สองเดือนหนึ่งจะเป็นวันที่เขาจากไป

เมื่อไปถึงยุคโบราณ ไม่ว่าจะมีพลังชีวิตมากแค่ไหนก็ต้องดับสูญอยู่ดี

……

วังหลวง ราชวงศ์ต้าเฉียน

ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของวังหลวง วิหารเทพปีศาจ

วิหารเทพปีศาจในเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าชินแตกต่างจากวิหารเทพปีศาจส่วนใหญ่ในโลกอย่างสิ้นเชิง เพราะมันหรูหราอลังการอย่างแท้จริง

และการจะเรียกว่าวิหารคงจะดูเล็กไปหน่อย หรือบางทีการเรียกว่าตำหนักอาจจะเหมาะสมกว่า

ตำหนักทั้งหลังสร้างขึ้นจากหยก และตั้งอยู่ในวังหลวง ซึ่งประชาชนทั่วไปยากที่จะเข้ามาสักการะ แต่พวกเขาทำได้เพียงสักการะวิหารเทพปีศาจธรรมดาอีกแห่งหนึ่งในเมืองเพียงเท่านั้น

รูปปั้นเทพปีศาจในตำหนักใหญ่แห่งนี้สร้างจากทองคำบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นร่างทองคำแท้ ๆ ที่สูงกว่าสองจั้ง และแม้ว่าจะเป็นเพียงรูปปั้นไร้ใบหน้า แต่บรรยากาศก็ยังดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

อีกทั้งภายในและภายนอกตำหนักยังมีทหารองครักษ์ลาดตระเวนอยู่ตลอดเวลา

บนร่างทองคำของเทพปีศาจนี้สวมชุดเกราะที่สร้างจากหยกสีม่วงและทองสัมฤทธิ์ ทว่าแสงสีม่วงและสีทองที่ไหลวนอยู่บนชุดเกราะก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สิ่งของธรรมดา

และเป็นเช่นนั้นอย่างแท้จริง

แต่เดิมชุดเกราะนี้เป็นชุดเกราะศึกที่เทพปีศาจเคยสวมใส่ในยุคโบราณ ทว่าต่อมามันได้ถูกทำลายจนแตกกระจาย แต่บรรพบุรุษของตระกูลอวิ๋นได้ครอบครองมันไว้โดยความบังเอิญ

บรรพบุรุษตระกูลอวิ๋นผู้นี้เคยเดินทางไกลไปยังดินแดนตะวันออกของเซียนหลิง และมุ่งหน้าไปยังสำนักเติมฟ้าเพื่อขอให้ผู้อาวุโสท่านหนึ่งออกหน้า แล้วรวบรวมพลังจากเหล่าผู้สูงส่งหลายท่านร่วมกันซ่อมแซมและหลอมสร้างชุดเกราะขึ้นใหม่

ทว่าในตอนแรก ชุดเกราะที่ซ่อมแซมนี้ยังไม่ถือว่าเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง เพราะเพียงแค่เป็นก้าวแรกของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมนุษย์เท่านั้น

แต่ภายใต้การเสริมพลังตลอดหมื่นปี ด้วยความพยายามของตระกูลอวิ๋นรุ่นแล้วรุ่นเล่า และการบูชาด้วยใจศรัทธา