บทที่ 1408 แรกเห็นก็หลงรัก

บทที่ 1408 แรกเห็นก็หลงรัก

บริเวณบันไดหินรอบด้านปกคลุมด้วยหิมะบางเบา พร้อมด้วยสายลมเย็นพัดผ่านอย่างต่อเนื่อง ขณะที่หมอกยามเช้าก็แผ่คลุมทั่วพื้นที่

ว่านจื่อกับจ้าวอู่เจียงสบตากัน คนหนึ่งรูปร่างสูงสง่า อีกคนเตี้ยกว่าเล็กน้อย สายตาอ่อนโยนและชุ่มชื้นของฝ่ายหนึ่งมองลงมาอย่างเงียบงัน จนกระทั่งจ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน

“หน้าตาธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่มีศัตรูเยอะเสียจริง”

“เฮ้อ…” ว่านจื่อถอนหายใจเบา ๆ ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความปลอบประโลม

“ความจริงท่านมีบุคลิกดีมาก ถึงหน้าตาจะธรรมดา แต่ก็ยังดูดี”

“แค่ท่านพูดน้อยไปจนดูเหมือนขาดความมั่นใจ”

“ความมั่นใจจะทำให้คนดูดีขึ้น”

เมื่อเผชิญกับคำปลอบประโลมของว่านจื่อ เขายิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจังและเป็นธรรมชาติว่า

“เจ้าช่างงดงามนัก ดูดีอย่างพอเหมาะพอดี เหมือนความงามเรียบง่ายท่ามกลางดอกไม้หลากสี มีความงดงามอันเจิดจรัสที่แฝงไว้ด้วยความเขินอาย”

ดวงตาของว่านจื่อสั่นไหว นัยน์ตางดงามราวกับมีดวงดาวอยู่ในนั้นกำลังมองดูจ้าวอู่เจียงอย่างสงสัย ทว่าบนใบหน้าเล็ก ๆ ของนางเหมือนเขียนไว้ว่านางจะไม่มีวันเชื่อคำประจบประแจงเช่นนี้

แต่มุมปากของนางกลับทรยศความรู้สึก และอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น

นางเอามือทั้งสองไพล่หลังบนสะโพกอันอวบอิ่ม ก่อนจะโน้มร่างกายไปข้างหน้าเล็กน้อย และใช้ดวงตาจ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยแววตาพินิจพิจารณา แล้วเปล่งเสียงครางยาวอย่างครุ่นคิด

“อืม…?”

“จริง ๆ นะ” ท่าทางน่ารักซุกซนของนาง ทำให้จ้าวอู่เจียงยิ้มตาม พร้อมพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง

ฮ่า ๆ ๆ ๆ

แม้ว่าในห้วงความคิดของว่านจื่อ จะมีร่างเล็ก ๆ น่ารักที่เหมือนนางทุกกระเบียดนิ้วกำลังกอดเอวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แต่ภายนอกนางกลับแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยม

“พวกน้องสาวในเมืองสู่หวังของพวกข้า ล้วนแต่หน้าตาดีทั้งนั้น ข้า…ข้าก็แค่ธรรมดา ๆ เท่านั้นเอง”

จ้าวอู่เจียงเดินทางฝ่าหิมะมาตลอดทาง แม้จะไม่รีบร้อน แต่การเดินทางมาตลอดทางย่อมทำให้รู้สึกเหงาอยู่บ้าง เช่นนั้นการได้พบกับคนอ่อนหวานอย่างนางมาพูดคุยด้วยก็ถือว่าดีมากแล้ว

เมื่อเทียบกับความทุกข์ระทมและความแค้น เขายังคงชอบความรู้สึกผ่อนคลายและสนุกสนานมากกว่า

เขายิ้มพลางเอ่ยว่า “ดูเหมือนไม่เพียงแค่ความมั่นใจที่ทำให้คนดูดีขึ้น ความถ่อมตัวก็ทำให้ดูดีได้เช่นกัน”

เอ๋? พี่ชายคนนี้ช่างพูดจาเก่งเสียจริง…

นางรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ อกผายไหล่ผึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ ย่างก้าวก็เบาสบายขึ้นไม่น้อย ริมฝีปากเม้มแนบเล็กน้อย ขณะเอียงคออย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปล่งเสียงพูดออกมาอย่างนุ่มนวล