บทที่ 1455 ข้าคิดว่าพวกเจ้าให้ไม่ได้

บทที่ 1455 ข้าคิดว่าพวกเจ้าให้ไม่ได้

“เจ้าต้องการให้ข้าทำอย่างไร บอกมา!”

เยว่ปู้ฟานเห็นจูกัดเซี่ยวไป๋กำลังจะทอยลูกเต๋าอีกครั้ง เขาจึงรีบตะโกนขึ้นอย่างร้อนรน

“เจ้าต้องการให้ข้าคุกเข่า? ต้องการให้ข้าแบกหนามมาขอโทษ หรือลงโทษอย่างอื่น?”

จูกัดเซี่ยวไป๋โยนลูกเต๋าอย่างเชื่องช้า

“ข้าไม่ได้มีแผนอะไรกับเจ้ามากมายนัก ข้าเพียงแค่…”

“ข้าเพียงแค่ต้องการให้เจ้าตายเท่านั้น!” น้ำเสียงแหบพร่าของจูกัดเซี่ยวไป๋ เต็มไปด้วยความโกรธเคืองและโหดเหี้ยม

ปัง!

ทันใดนั้นเอง ขาทั้งสองข้างของเยว่ปู้ฝานก็พลันกลายเป็นละอองเลือดทันที ร่างทั้งร่างล้มลงไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด

จูกัดเซี่ยวไป๋เช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากจมูกและมุมปากอย่างเรียบเฉย เขาหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเก็บลูกเต๋าขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากเยว่ปู้ฝานตกลง การพนันก็ได้เริ่มต้นขึ้น ตามหลักการแล้วเขาไม่ควรได้รับผลสะท้อนกลับ แต่เพราะวรยุทธ์ของเขาต่างจากเยว่ปู้ฝานมากนัก จึงทำให้เขาได้รับผลสะท้อนกลับไม่น้อย

แต่ผลสะท้อนกลับครั้งนี้สำหรับเขาแล้ว ร่างกายของเขาสามารถทนรับได้อย่างสิ้นเชิง

แม้จะทนรับไม่ได้ เขาก็จะทำเช่นเเดียวกับครั้งก่อนที่แคว้นอู๋ถง อย่างการแลกบาดแผลด้วยบาดแผล แลกความตายด้วยความตาย

เวลานั้นเอง ปรากฏเงาร่างหลายร่างค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ในหมอกสีเทา

มีทั้งหญิงสาวที่คล่องแคล่วน่ารัก ชายหนุ่มร่างกำยำที่อุ้มดาบใหญ่ และบัณฑิตที่กำลังแบกหีบตำรา

เซี่ยเฉินซู่ เยี่ยเชี่ยนชุน และต่งหนิง

เมื่อทั้งสามปรากฏตัวขึ้น ลมหนาวรอบด้านก็คำรามอย่างดุดัน พัดหมอกสีเทาให้ปลิวไสว

จูกัดเซี่ยวไป๋หันไปมองเพื่อนเก่าด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะโยนลูกเต๋าเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งนี้เขาขว้างลูกเต๋าใส่หน้าของเยว่ปู้ฝานอย่างแรง

“เจ้าเลือกเอง!”

ลูกเต๋ากระจัดกระจาย หมุนวนก่อนจะหยุดนิ่ง เยว่ปู้ฝานกรีดร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

“ไม่!”

แต่แล้วในชั่วพริบตา ศีรษะของเยว่ปู้ฝานก็ระเบิดออก เลือดสีแดง และเนื้อสมองสีขาวไหลนองเต็มพื้น

ร่างวิญญาณของเยว่ปู้ฝานอ่อนแรง และหลุดออกมา หวังจะร้องขอชีวิต

ฟึ่บ!