ตอนที่ 1462
บทที่ 1463 ชีวิตของปวงประชาไม่ควรสิ้นสุด
October 22, 2026
บทที่ 1463 ชีวิตของปวงประชาไม่ควรสิ้นสุด
“ช่างน่ารำคาญนัก!”
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เยว่ซานพูดในโลกมนุษย์
หลังจากนั้นร่างของเขาก็ถูกกระบี่ฟันจนแหลกละเอียด และถูกเทพยามกลางวันดูดเอาสามจิต เจ็ดวิญญาณไป จากนั้นก็ถูกกิเลนใช้หอผนึกปีศาจกดทับไว้ใต้หอคอย
จบสิ้นชีวิตและวิถีเต๋า
หวังอ่ายรู้ว่าวันนี้สถานการณ์เขาไม่มีทางหนีรอดไปได้ จึงเลือกที่จะหยุดการโจมตี และพยายามดิ้นรนอย่างหนักในเฮือกสุดท้าย พลางเอ่ยว่า
“ท่านสหายทั้งหลาย ข้ายินดีที่จะยอมจำนนต่อพวกท่าน”
“ไม่จำเป็น” ลู่จ้งส่ายหน้า พลางวาดมือหนึ่งที ท้องฟ้ากลับกลายเป็นสีดำทมิฬ พร่างพราวด้วยหมู่มวลดารา ภายใต้แสงดาราที่ส่องสว่าง หวังอ่ายไม่มีที่ให้หลบหนี และไม่อาจซ่อนกายได้อีกต่อไป
แม้ภายนอกหวังอ่ายจะดูเหมือนยอมแพ้โดยสิ้นเชิง แต่แท้จริงแล้วเขายังคงพยายามส่งข่าวออกไปอย่างต่อเนื่อง เขากวาดตามองลู่จ้งและคนอื่น ๆ
“ท่านผู้นำของพวกเรายังให้โอกาสแก่พวกท่าน เช่นนั้นแล้ว เหตุใดพวกท่านจึงไม่ยอมให้โอกาสแก่ข้าแก่บ้าง?”
เมิ่งอวี่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ได้ย่างก้าวมาบนแสงดารา
“หมื่นปีที่ผ่านมา เจ้ามีโอกาสมากมายนับไม่ถ้วน แต่เจ้าก็ยังไม่ยอมกลับใจ บัดนี้สายเกินไปเสียแล้ว”
“เจ้ากับข้าไม่ใช่ผู้ที่เดินทางเดียวกัน เจ้ากับพวกข้า มีวิถีที่ต่างกัน” จูกัดอู๋หว่อประสานมือไพล่หลัง นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อหมุนลูกเต๋าไปมาไม่หยุด
“อยากได้โอกาสหรือ? เจ้าไปถามคนที่เจ้าเคยสังหารดูสิว่าพวกเขาจะยินยอมหรือไม่” นักดาบหัวโล้นลูบศีรษะของตน
ร่างของเทพยามวันพลิ้วไหว
“ข้าได้สัมผัสกระดูกและคำนวณชะตาชีวิตของเจ้าแล้ว เจ้าไม่มีโอกาสอีกต่อไป ยามนี้เจ้าต้องจบชีวิต ร่างดับจิตสลาย แม้แต่ลงสู่ยมโลกก็ไม่คู่ควร”
ฉีหลินแสร้งอุทานราวกับตกใจ “โอ้สวรรค์!”
หวังอ่ายส่ายหน้าถอนหายใจ เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ทั้งร่างดูอ่อนระโหยเหมือนคนชราใกล้ตาย
“สังหารข้าแล้วจะได้อะไรขึ้นมา?”
“เมื่อนายท่านตื่นขึ้น ภัยพิบัติจะถาโถมสู่โลกมนุษย์ เทพปีศาจสิ้นชีพตั้งแต่ยุคโบราณ ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยพวกเจ้าได้ ผู้ที่ไม่รู้จักกลับใจที่แท้จริงคือพวกเจ้าต่างหาก”
“ญาติมิตร และคนในตระกูลของพวกเจ้า จะต้องล้วนแล้วแต่ต้องจบชีวิตลง และสูญสลายไปในสายธารแห่งกาลเวลา เพราะการเลือกของพวกเจ้า”
“แม้ข้าจะตาย แต่คนในตระกูลยังอยู่ เปลวเพลิงแห่งชีวิตจะไม่มอดดับ”
“ก็แค่ประทังชีวิตอย่างต่ำต้อยเท่านั้น” ลู่จ้งเอ่ยเสียงเย็นชา
“ผู้คนตระกูลลู่ ขอตายอย่างมีศักดิ์ศรีดีกว่า!”