บทที่ 1481 ความทรมาน

บทที่ 1481 ความทรมาน

เสื้อผ้าถูกตัดออก ผิวที่ควรจะเนียนนุ่ม บัดนี้กลับเละเทะไปด้วยเลือดเนื้อน่าสยดสยอง ปรากฏรอยบาดเฉือนเป็นทางบาง ๆ ราวกับถูกของมีคมกรีด

ชายชราสีหน้าซีดขาว เม็ดเหงื่อผุดพราวเต็มหน้าผาก ร่างกายที่แก่ชราสั่นเทาเล็กน้อย ทว่ามือที่จับเข็มเงินยังคงมั่นคง เขาแทงเข็มเงินทีละเล่มลงบนจุดชีพจรรอบร่างของซิ่วเหนียง

หญิงชราตระกูลเฉินเคยเป็นธิดาตระกูลมั่งคั่ง ภายหลังตระกูลล่มจม ปัจจุบันนางจึงกลายเป็นหมอตำแยคนหนึ่งในสองของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ และนางก็มีความรู้ด้านการแพทย์อยู่ไม่น้อย

บัดนี้นางได้สติแล้ว จึงรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น ตอนนี้มือของนางกำลังคลำตรวจท้องน้อย และช่วงล่างของร่างซิ่วเหนียงที่เปื้อนโลหิต

ไฝดำที่หว่างคิ้วของนางขยับขึ้นลงตามการขมวดคิ้ว

ยังไม่ถึงเวลาคลอดของซิ่วเหนียง นางเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่นาน กระแสพลังที่บาดเจ็บจากภายในสู่ภายนอก ทำลายร่างกายของนางจนย่อยยับ

“มดลูกแหลกแล้ว…” หญิงชราตระกูลเฉินยกมือที่เปื้อนโลหิตขึ้น ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง

ดูเหมือนชายชราจะไม่ได้ยิน เขายังคงยุ่งอยู่กับงานในมือไม่หยุด บนชุดขุนนางเก่าของเขามีคราบโลหิตกระเซ็นเปื้อนเป็นดวงใหญ่

ทั้งเลือดโลหิตซิ่วเหนียง และโลหิตของตัวเขาเอง

“โครม!” ประตูห้องถูกผลักเปิด หวังฟู่กุ้ยถือชามใบใหญ่ สะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กวิ่งพรวดเข้ามา

“อาจารย์ น้ำแกงต่ออายุขอรับ”

ชายชราบีบจมูกซิ่วเหนียง บีบริมฝีปากนางให้เปิดออก

“กรอกยา!”

หญิงชราตระกูลเฉินลุกขึ้น ก้าวไปช่วยเหลือหวังฟู่กุ้ย ค่อย ๆ เทยาต้มสีน้ำตาลลงไปในปากของซิ่วเหนียง

“กรอกให้เร็วกว่านี้!” คนชราตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว

หวังฟู่กุ้ยเอียงปากชามเล็กน้อย แล้วน้ำยาค่อย ๆ ไหลริน

“วางเทียบยาไว้แล้วออกไป!” คนชราคว้าชามยาด้วยมือข้างหนึ่ง กรอกน้ำยาและกากยาหยดสุดท้ายเข้าปากซิ่วเหนียง จากนั้นก็สะบัดชามทิ้ง

หวังฟู่กุ้ยรีบรับชามยา หยิบตะกร้าไม้ไผ่เล็กออก วางลงบนพื้น แล้วหมุนตัววิ่งออกไป

เขารู้จักสมุนไพรมากมาย และรู้วิธีต้มยา แต่ไม่เข้าใจวิชาแพทย์ เพราะเช่นนั้นแล้วที่นี่มีหญิงชราตระกูลเฉินคอยช่วยอาจารย์ก็นับว่าเพียงพอแล้ว

เมื่อประตูห้องถูกปิดลง หวังฟู่กุ้ยก็ทิ้งตัวนั่งลงที่หน้าประตูอย่างอ่อนแรง เด็กชายตัวน้อยมองดูหลี่ฉวนจวินที่กำลังขมวดคิ้วด้วยความกังวล แต่ก็มิได้เอ่ยอันใดออกมา แต่กลับล้วงหัวผักกาดขาวครึ่งหัวออกมาจากอก แล้วจับหัวผักกาดขาวกัดกิน

ขณะที่กำลังกัดกินอยู่นั้น เขาดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลุกขึ้นวิ่งไปที่ห้องโถง พลิกค้นตู้และลิ้นชัก