บทที่ 1504 รอให้ปลาติดเบ็ด

บทที่ 1504 รอให้ปลาติดเบ็ด

หลี่ฉวนจวินเบี่ยงปราณกระบี่ของเขา ตัดศีรษะโจรคนสุดท้ายออกเป็นสองท่อน โลหิตสีแดงฉานและสมองสีขาวไหลนองเต็มพื้นดั่งลำธาร

ในช่วงเวลาที่พลังวิเศษหายไปจากฟ้าดิน พลังวิเศษที่รั่วไหลออกมาจากร่างของโจรที่ตายแล้วนั้นดูเด่นชัดเป็นพิเศษ ราวกับไอร้อนที่พ่นออกมาในยามเช้าตรู่ของเหมันต์ฤดู และค่อย ๆ จางหายไปในนภาอากาศ

หลังจากสังหารโจรไปสิบห้าคน กลิ่นคาวโลหิตอันเข้มข้นลอยคละคลุ้งอยู่รอบด้าน ลมหายใจของหลี่ฉวนจวินที่เดิมทีดูอ่อนล้าก็กลับคมกริบขึ้นไม่น้อย ราวกับว่าโจรทั้งสิบห้านี้มาเพื่อให้เขาลับคมกระบี่โดยเฉพาะ

หลี่ฉวนจวินมิได้หยุดพักนานนัก เขากระโดดขึ้นหลังม้าตัวหนึ่งทันที แล้วควบม้ามุ่งหน้าไปยังย่านเจียงตู่

โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะไปยังราชวงศ์เซียนต้าโจวเพื่อขอความช่วยเหลือจากจ้าวอู่เจียง จึงได้ใช้วิชาปราณกระบี่และแท่นลายอาคมส่งตัวเดินทางมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ยามนี้ระยะทางไปยังย่านเจียงตู่จึงห่างออกไปไม่ไกลนัก

มิเช่นนั้น หากยังคงอยู่ในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ การควบม้าอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องใช้เวลายาวนานถึงปีหน้าจึงจะไปถึง

——

แสงจันทราสว่างไสว

ตระกูลหลี่แห่งดินแดนเทพศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง

การสูญสิ้นของพลังวิเศษในฟ้าดินดูเหมือนจะมิส่งผลกระทบใด ๆ ต่อตระกูลหลี่

ตระกูลหลี่ยังคงเงียบสงบเช่นเดิม

พูดให้ชัดเจนก็คือ นับตั้งแต่ประมุขปัจจุบันของตระกูลหลี่ หลี่ซื่อหยวน มิพอใจการกระทำและการตัดสินใจบางอย่างของบรรพบุรุษหลี่เว่ยยาง และนำสมาชิกตระกูลกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกไป ตระกูลหลี่ก็แทบจะเงียบเหงาเช่นนี้ตลอดมา

หลังจากหลี่เว่ยยางเดินทางไปยังดินแดนเหนือ ณ ภูเขากุยหลาย เขายังคงมีนิสัยชอบมาที่ริมสระน้ำในป่าไผ่เหมือนเดิม เขามักถือคันเบ็ดหยกเขียวที่ไม่มีสายเอาไว้ตกปลา หรือไม่ก็เล่นหมากรุกคนเดียว วางหมากขาวดำสลับกันไปมา

เขายังคงสวมเสื้อคลุมสีแดงสด ผมสีเงินเปล่งประกาย

แม้อายุจะมากขึ้น แลดูแก่ชราไปบ้าง แต่ด้วยเสื้อคลุมสีแดงกับผมสีเงิน ประกอบกับบุคลิกของเขาทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและสูงส่งตั้งแต่ครั้งแรกที่มอง บุคลิกเช่นนี้เกิดจากการที่เขาดำรงตำแหน่งสูงสุดมานาน

คืนนี้ หลี่เว่ยยางยังคงนั่งเงียบ ๆ อยู่ริมสระ มือทั้งสองถือคันเบ็ดไผ่ รอคอยปลามาติดเบ็ด

เสียงน้ำดังซ่า ๆ

ทันใดนั้นศีรษะของหัวหน้าตระกูลเจียง เจียงหลี ก็โผล่ขึ้นมา

หลี่เว่ยยางไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เขาไม่ชอบจอมจักรพรรดิผู้นี้ที่เพิ่งเข้าร่วมสำนักได้เพียงพันปี

ทั้งสองมองกันตากันไม่ติด ในยามที่สนทนากัน คำที่เอื้อนเอ่ยมักแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง

วันนั้นหากมิใช่เพราะผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดคนหนึ่งจากดินแดนเหนือมาแจ้งให้พวกเขาไปหารือเรื่องสำคัญ หลี่เว่ยยางกับเจียงหลีคงได้ลงมือต่อสู้กันเสียแล้ว

“หลี่เว่ยยาง เหตุใดเจ้ายังมิลงมือ?” หัวหน้าตระกูลเจียงโผล่ร่างกายขึ้นมาเพียงครึ่งตัวเหนือผิวน้ำ เสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย มิเปียกน้ำแม้แต่น้อย