บทที่ 1513 สี่วิญญาณปรากฏ

บทที่ 1513 สี่วิญญาณปรากฏ

เดือนสิบสอง วันที่ยี่สิบเจ็ด

เหมาะสำหรับการทำพิธีบวงสรวง การหมั้นหมาย การเดินทาง แลการเคลื่อนย้ายโลงศพ

สุสานเซวียนหยวนแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว

ณ สุสานที่เต็มไปด้วยพฤกษานานาพรรณต้นสูงใหญ่ บังเกิดเสียงคำรามของมังกรดังขึ้น

กิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงถูกลมพัดม้วนตัว รวมตัวกันกลายเป็นมังกรยักษ์ตัวหนึ่ง ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

หลินหลางนั่งสมาธิอยู่ในสุสาน รอบตัวนางมีอนุภาคฝุ่นละอองวาดเป็นภาพแสงเงาหลายภาพ ในแต่ละภาพเป็นเผ่าเซวียนหยวนและเผ่าโหย่วอวี๋ในยุคโบราณ

ชาวเผ่าล้อมรอบนาง ราวกับว่ากำลังร่ายรำและขับขานบทเพลงให้แก่นาง

มีผู้นำชามใบหนึ่งมาให้ ความหมายคือให้นางดื่มของเหลวในชาม

หยกปีศาจของหลินหลางเสียหายอยู่แล้ว นางจึงเหลือเวลามิมากนัก นางเคยพูดไว้ว่า นางจะช่วยจ้าวอู่เจียงโดยมิลังเล ต่อให้ต้องทำครั้งแล้วครั้งเล่า และนั่นคือสิ่งที่นางกำลังทำอยู่ในยามนี้

ชามใหญ่ที่ประกอบขึ้นจากฝุ่นละอองและแสงเงานั้น มันเป็นเพียงภาพลวงตา ชาวเผ่าเซวียนหยวนและโหย่วอวี๋รอบตัวนางก็เป็นเพียงภาพลวงตาเช่นกัน

ทว่าสายตาอันหนักแน่นและโหยหาของชาวเผ่านั้น เปี่ยมล้นด้วยความจริงใจแลความรัก

หลินหลางยื่นมือไปรับชามใหญ่ภาพลวงนั้น มือเรียวบางสั่นเทา

บัดนี้ชามใบใหญ่กลายเป็นของจริงในมือของนาง

“หนึ่งแสนเจ็ดหมื่น… เจ็ดพันสี่ร้อย… ห้าสิบแปด…”

หลินหลางได้ยินเสียงทุ้มลึกอย่างเลือนลางในภวังค์ของนาง

เสียงนั้นเอ่ยแผ่วเบาราวกับร่ายคาถา

“เจ็ด… สามสิบสาม… หนึ่งร้อยยี่สิบห้า… ห้าร้อยสามสิบหก… หนึ่งพันหนึ่งร้อยแปด… แปดพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด… สองหมื่นสามพันเจ็ดร้อยห้าสิบเจ็ด… แปดหมื่นเก้าพันสามสิบสอง…

หนึ่งแสนเจ็ดหมื่นเจ็ดพันสี่ร้อยห้าสิบแปด…

เก้าคือขีดสุด! ช่องว่างนี้ เจ้าต้องเป็นผู้เติม”

—

ดินแดนตะวันออกของเซียนหลิง ณ เขตหวงห้ามของตำหนักเติมฟ้า มีพยัคฆ์ขาวคำรามกึกก้องป่าเขา

พยัคฆ์ขาวขนาดใหญ่เท่าบ้านเรือน ขนทั่วร่างขาวดั่งหิมะ ข้างกันมีกู้เหนียนหยวนอุ้มกระบี่เดินเคียง

บนหลังพยัคฆ์ขาว มีชายชราสวมเสื้อผ้าป่านหยาบนั่งอยู่ ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ บางส่วนถูกถักเป็นเปียเล็ก ๆ หลายเส้นที่ท้ายทอย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลา และมีม่านตาซ้อน

วันนี้ผู้มีม่านตาซ้อนได้ปรากฏตัว ดินแดนตะวันออกของเซียนหลิงถึงคราต้องสั่นสะเทือน

เหล่าผู้อาวุโสในตำหนักเติมฟ้าคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมเปล่งเสียงร้องเรียกประมุข