บทที่ 1516 ในห้วงลึกลับ

บทที่ 1516 ในห้วงลึกลับ

วันที่ยี่สิบแปด เดือนสิบสอง

เหมาะสำหรับการขอพร…

นี่คือวันรองสุดท้ายของปีเจี๋ยจื่อ พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันที่ยี่สิบเก้า เดือนสิบสอง วันส่งท้ายปีเก่า

หากมิมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น ทุกชีวิตคงจะกำลังเตรียมตัวต้อนรับปีใหม่อย่างมีความสุข

ทว่ายามนี้ฟ้าดินได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว ความหนาวเหน็บที่เสียดแทงกระดูกได้กลายเป็นบรรยากาศหลักของโลกใบนี้

นภาถล่ม พสุธาทรุด ห่าพิรุณตกหนักทั่วทั้งแผ่นดิน พลังวิเศษอันตรธานหายไปสิ้น

หากเป็นเพียงแค่นี้ ทุกชีวิตอาจจะยังคงมีความหวังที่จะรอดพ้นจากวิกฤต ทว่าในทุกครั้งที่ถึงวันสิ้นโลก นอกจากภัยธรรมชาติแล้ว มักจะมีภัยจากมนุษย์ตามมาด้วย

ยามนี้ทั่วทั้งดินแดนใหญ่ของดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้กำลังสั่นสะเทือน ราวกับเป็นการอพยพครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิต สรรพชีวิตมากมายนับไม่ถ้วนต่างพากันมุ่งหน้าไปยังดินแดนหลิงซีในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้

ภายใต้คำสั่งของเทพเต่า ผู้บำเพ็ญแต่ละคนล้วนแล้วแต่พาสามัญชนธรรมดาหนึ่งคนหรือมากกว่านั้นไปด้วยกัน

แม้ว่าผู้บำเพ็ญในยุคเสื่อมถอยนี้จะมีพลังลดลงอย่างรุนแรง ทว่าอูฐผอมยังใหญ่กว่าม้า ตราบใดที่ผู้บำเพ็ญยอมใช้พลังวิเศษที่สะสมไว้ในร่างกาย พลังของพวกเขาก็ยังคงแข็งแกร่ง

ดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้กว้างใหญ่ไพศาลนัก บางพื้นที่ของสามัญชนที่ประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติ อย่างบางพสุธาสั่นไหวจนถล่มลง ยังมิมีผู้บำเพ็ญใดเข้าไปให้ความช่วยเหลือ ชาวบ้านในพื้นที่เหล่านั้นต้องช่วยเหลือตนเอง

ทว่าสายฝนที่ตกหนักในเหมันต์ฤดูนี้ แต่ละหยดที่ตกลงมาเย็นยะเยือกจนแทบจะแช่แข็งกระดูกของสิ่งมีชีวิตได้

ในซากปรักหักพังเหล่านั้น ชาวบ้านที่พยายามช่วยเหลือญาติมิตรหรือชาวบ้านที่ออกตามหาที่หลบภัยฝนต่างเปียกโชกไปทั้งร่าง ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ยากเกินจะทนไหว

ผู้ที่รอดชีวิตมาได้อย่างยากลำบาก ท้ายที่สุดแล้วก็ล้มตายไปเกือบครึ่ง

ม่านฝนที่ไร้วี่แววจะสิ้นสุด บิดเบือนสายตาของผู้คน จนมิอาจรู้ได้ว่าที่ใดคือที่พักพิงอันปลอดภัย

แต่ในที่สุด ผู้คนที่ไม่มีที่หลบภัยก็ค้นพบสถานที่ที่สามารถให้ความคุ้มครองพวกเขาได้

นั่นคือวิหารเทพปีศาจหลายแห่ง

และในบรรดาคนที่พบว่าวิหารเทพปีศาจสามารถให้ที่พักพิงชั่วคราวแก่ผู้คนได้ ยังมีหนิงเยี่ยที่เดินทางมาจากอาณาจักรเซียนต้าโจว ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลางแผ่นดินที่อยู่ไกลออกไป

ฝนในอาณาจักรเซียนต้าโจวเบาบางกว่าในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้อย่างเห็นได้ชัด

หลังจากที่หนิงเยี่ยได้แยกตัวจากจูกัดชิงชิง เขาได้เดินทางไปยังเมืองต่าง ๆ ผ่านหมู่บ้านสามัญชนมากมาย ตลอดทางเขาเห็นเพียงแต่ซากปรักหักพังและราษฎรที่ทุกข์ทรมาน

ระหว่างทางเขาพยายามช่วยเหลือผู้คนมากมาย ทำให้มีราษฎรติดตามเขามามากขึ้นเรื่อย ๆ

ขณะมองหาที่พักพิง เขาก็ได้พบวิหารเทพปีศาจแห่งหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ

วิหารเทพปีศาจแห่งนี้มีพื้นที่ค่อนข้างกว้างขวาง ว่ากันว่าเป็นวิหารที่ผู้ใหญ่บ้านคนแรกเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างเอง และเขายังได้กำหนดเขตพื้นที่อย่างเข้มงวดสำหรับวิหารเทพปีศาจแห่งนี้ โดยกำหนดว่าต่อไปห้ามมิให้ผู้ใดครอบครองที่ดินของวิหารเทพปีศาจเป็นของตน

ในขณะที่หนิงเยี่ยกำลังพาราษฎรอพยพเข้าไปพักในวิหารเทพปีศาจ ชาวบ้านคนหนึ่งก็รีบขวางเขาไว้ บอกว่าต้องขออนุญาตเทพปีศาจก่อน หากเทพปีศาจอนุญาต พวกเขาจึงจะสามารถพักที่นี่ได้

ข้อกำหนดเหล่านี้ล้วนเป็นกฎที่บรรพบุรุษกำหนดไว้