บทที่ 1557 การดูถูกนักพรตโบราณของเทคโนโลยี

บทที่ 1557 การดูถูกนักพรตโบราณของเทคโนโลยี

จ้าวอู่เจียงได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับความยิ่งใหญ่ของจางมาหลายครั้ง อีกทั้งตัวเขาเองก็เคยสัมผัสถึงพลังของจางในยุคโบราณ และหลังจากผ่านไปหลายหมื่นปี เขาได้ใช้ตั๋วเรือที่จางมอบให้ พาคนที่เขารักและสรรพชีวิตไปสู่สายธารแห่งกาลเวลา

ตอนนี้เมื่อนึกถึงใบหน้าของจาง เขากลับนึกถึงหน้าคนผู้นั้นไม่ออก

มีเพียงใบหน้าที่เลือนราง ที่ดูแก่ชรา และสวมหมวกฟางเก่า ๆ เท่านั้น

ปัจจุบันเขาได้รู้ถึงการแบ่งระดับอารยธรรมผ่านทางหม่าซูเยี่ยน ซึ่งการแบ่งระดับนี้อ้างอิงจากระดับเทคโนโลยีเท่านั้น

อย่างเช่นนักพรตโบราณ รวมถึงดาวดวงต่าง ๆ ที่มีแต่นักพรตโบราณอาศัยอยู่ ล้วนถูกจัดอยู่ต่ำกว่าอารยธรรมระดับหนึ่ง ห้ามรบกวน และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรุกราน

เมื่อจ้าวอู่เจียงถามหม่าซูเยี่ยนว่าทำไมอารยธรรมเหล่านี้ถึงถูกจัดอยู่ต่ำกว่าระดับหนึ่ง เธอส่ายสะโพกน้อย ๆ ดวงตาเลื่อนลอยพลางกล่าวว่า

“นานมากแล้วที่นักพรตโบราณถูกมองว่าเป็นความงมงาย และความงมงายคือสัญลักษณ์ของความล้าหลังทางอารยธรรม

นักพรตโบราณบางคนแข็งแกร่งมาก แต่นั่นเป็นเพียงความสามารถส่วนบุคคลเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าดาวดวงที่พวกเขาอาศัยอยู่จะแข็งแกร่งด้วย

ที่รัก นายเก่งขนาดนี้ คงสังเกตเห็นแล้วว่าโลกนี้มีนักพรตโบราณน้อยลงเรื่อย ๆ

นักพรตโบราณต้องใช้เวลาฝึกฝนมากกว่าผู้วิวัฒนาการและผู้ใช้กลไกมาก ข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวคือ นักพรตโบราณที่แข็งแกร่งจะมีอายุขัยยืนยาวกว่าคนทั่วไปมาก

อาจเป็นร้อยปี พันปี หรือแม้แต่หมื่นปี”

“แต่ที่รักรู้ไหม สิ่งเหล่านี้ล้วนไร้ค่าเมื่อเทียบกับอารยธรรมระดับสูง”

“คนที่ดื่มน้ำยาวิวัฒนาการ เมื่อแข็งแกร่งถึงขั้นห้าแล้ว เขาจะมีโอกาสสูงที่จะปลุกพลังพิเศษและมีอายุยืนยาวกว่าคนทั่วไป”

“ส่วนการยกระดับด้วยกลไก สามารถถ่ายโอนจิตสำนึกเข้าสู่ร่างกลไก หรือใช้ร่างกลไกปกป้องสมอง ทำให้มีชีวิตเป็นอมตะ!”

“เพียงเท่านี้ข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวของผู้ฝึกวิชาโบราณก็หายไปแล้ว”