บทที่ 1625 เดินอยู่ในพื้นที่สีเทา

บทที่ 1625 เดินอยู่ในพื้นที่สีเทา

“พี่ชาย บรรพบุรุษ พ่อ! ไอ้เวร… คุณมาอีกแล้วเหรอครับ?”

ที่ดาวเสี่ยวชางเมืองเปียนอวิ๋น ประตูร้านคอมพิวเตอร์เฝยจ๋ายถูกเปิดออก เมื่อเจ้าของร้านต้าคุนเห็นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างอ้วนของเขาก็สั่นเทาอย่างรุนแรงจนเกือบจะคุกเข่าลงกับพื้น

“พี่ครับ คุณมาหาผมทำไมอีกล่ะ?”

“เอามาฝากนาย” จ้าวอู่เจียงยื่นโมเดลสาวน้อยการ์ตูนให้

‘หา?’ เจ้าของร้านต้าคุนรู้สึกตกใจกับความเมตตานี้ เขารับโมเดลมาด้วยสีหน้าสงสัย แล้วรีบตรวจดูอย่างละเอียด

“ขอบคุณครับ แต่พี่ครับ โมเดลนี้คุณซื้อมาจากไหนเหรอ?

รอยต่อชิ้นส่วนมันเห็นชัดมาก แถมการลงสียังมีปัญหาด้วย…”

“ช่วยทำของให้ฉันอีกอย่าง” จ้าวอู่เจียงพูดพลางเดินเข้าไปในร้าน

“เฮ้อ ผมรู้อยู่แล้ว…” เจ้าของร้านเก็บโมเดลเข้าอก

“มีอะไรครับ พี่”

“ช่วยทำข้อมูลประจำตัวให้ฉันอีกสักชุดหน่อย” เขากลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะต้องการวางแผนสำหรับเรื่องที่จะเกิดขึ้น เขาอยากไปที่เมืองฉางซิ่น ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานรักษาความสงบที่จับกุมหลิวเหม่ยเอ๋อร์ เพื่อไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เตรียมการไว้ก่อน ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง เขาจะใช้กระแสพลังพาหลิวเหม่ยเอ๋อร์ออกมา

เรื่องที่ขึ้นข่าวแล้ว ไม่ควรใช้กำลังบุกไปช่วยตัวโดยตรง เขาจึงต้องปลอมแปลงตัวตน

“พี่ครับ คุณ… คุณทำเรื่องอะไรอีกแล้วเหรอ?” เจ้าของร้านตกใจ

“จะหนีอีกแล้วเหรอ?”

หลังจากจ้าวอู่เจียงโบกมือ ภาพวาดของหลิวเหม่ยเอ๋อร์ก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า เขาไม่กังวลที่เจ้าของร้านจะรู้มากเกินไป เพราะในตัวเจ้าของร้านมีกู่อยู่ ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา

“แม่เจ้า… นี่พี่สะใภ้เหรอ?” ดวงตาของเจ้าของร้านเป็นประกาย

“ญาติ” จ้าวอู่เจียงสั่ง

“เร็วหน่อย ฉันรีบ”

“ครับ ๆ” เจ้าของร้านรีบนั่งลงที่เก้าอี้แล้วเริ่มพิมพ์ตุบ ๆ

จ้าวอู่เจียงมองเจ้าของร้านที่มีความสามารถไม่น้อยแล้วยิ้ม

“ไม่เคยคิดจะไปแสดงฝีมือในที่ที่ใหญ่กว่านี้บ้างเหรอ?”

เจ้าของร้านตกใจ เกาหัวแกรก ๆ แล้วยิ้มพูดว่า

“พี่ชายอย่ามาล้อเล่นสิ ต้าคุนอย่างผมรู้ดีว่าตัวเองมีฝีมือแค่ไหน ที่ดาวเสี่ยวชางก็พอมีดีอยู่บ้าง แต่ถ้าไปที่ใหญ่กว่านี้ คงถูกจับขังคุกไปนานแล้ว…

ครับ…

ครับเอ่อ…

คุณจะลองดูไหมครับ?”