บทที่ 1642 บริสุทธิ์ใจ

บทที่ 1642 บริสุทธิ์ใจ

“พี่…”

โม่หลีมีเส้นผมสีเงินขาวเป็นเงางาม

เธอจ้องมองพี่สาวของตัวเองอย่างรู้สึกผิด

เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ทุกอย่างต้องให้พี่สาวช่วยจัดการให้

ทุกคนบอกว่าเธอมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่เธอกลับเกลียดที่ตัวเองมีพลังอ่อนแอเกินไป

ดังนั้นการค้นหาร่างวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์จึงต้องเร่งให้เร็วขึ้น

แม้แต่ร่างวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ที่อาศัยอยู่ในร่างเธอชั่วคราว ก็ยังให้พลังที่น่าตื่นตะลึงกับเธอ

หากร่างวิญญาณนั้นสมบูรณ์ เธอแทบไม่กล้าจินตนาการว่าพลังนี้จะน่าตกตะลึงมากขนาดไหน

โม่หรานหร่านยิ้มอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่แตกต่างจากตอนที่เธออยู่ข้างนอกและต้องเผชิญหน้ากับคนอื่นโดยสิ้นเชิง ตอนนี้เป็นความจริงใจ ไม่เหมือนกับความจอมปลอมภายนอก

เธอยิ้มพลางพูดว่า

“ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวพี่จัดการทุกอย่างเอง…”

—

ในเวลาเดียวกัน

“ข้าอยู่ตรงนี้ มิต้องกังวล…”

จ้าวอู่เจียงที่เปลือยท่อนบนกอดหลิวเหม่ยเอ๋อร์แน่นขึ้น

ดูเหมือนหลิวเหม่ยเอ๋อร์จะฝันร้าย ร่างบอบบางสั่นเทาเล็กน้อย

นางยังละเมอพึมพำคำพูดที่ฟังไม่ชัดด้วยความหวาดกลัว

จ้าวอู่เจียงครุ่นคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงนี้

มีเรื่องจุกจิกมากมาย แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการคิดหาวิธีรวบรวมวิญญาณของจิ้งเอ๋อร์ให้เร็วที่สุด แล้วฟื้นคืนชีพนางให้ได้

“ฟื้นคืนชีพเถิด ที่รักของข้า!”

จ้าวอู่เจียงพอจะนึกภาพออกว่าหลังจากรวบรวมวิญญาณของจิ้งเอ๋อร์ได้แล้ว เขาจะพูดหรือคิดสิ่งใด

แต่ว่า… เขารู้สึกว่ามันแปลก ๆ ตรงไหนสักอย่าง

ฉากการฟื้นคืนชีพคนรัก เขาเกือบจะถูกพันธนาการด้วยสีฟ้า…เงิน…

โชคดีที่เขาไม่ได้ถูกพันธนาการในตอนนั้น แต่ตอนนี้กลับถูกร่างอ้อนแอ้นของหลิวเหม่ยเอ๋อร์พันธนาการแทน

เขานอนอยู่บนเตียง หลิวเหม่ยเอ๋อร์รู้สึกไม่มั่นคงปลอดภัย จึงทิ้งตัวทาบทับอยู่บนร่างเขา

จวบจนเวลาผ่านไป

จ้าวอู่เจียงเดิมทีกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องมากมาย

แต่ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้พักผ่อน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เขาค่อย ๆ หลับตาลงและจมลงสู่ห้วงนิทราอย่างสงบ

ภายในห้องมีค่ายกลป้องกันที่เขาจัดวางเอาไว้

โดยพื้นฐานแล้วตราบใดที่ไม่เจอกับผู้เฒ่าประหลาดอย่างหั่วอวิ๋นจื่ออีก เขาก็จะสามารถรับรู้ได้ทันทีเมื่อมีผู้ไม่ประสงค์ดีบุกรุกเข้ามา และสามารถรับมือได้ทัน

แต่สำหรับผู้เฒ่าประหลาดอย่างหั่วอวิ๋นจื่อนั้น จ้าวอู่เจียงก็ไม่หวาดกลัว เพราะความกลัวไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ยามนี้ชีวิตและความตายไม่ได้อยู่ในมือเขา