บทที่ 1645 การสั่งสมบุญบารมี

บทที่ 1645 การสั่งสมบุญบารมี

การที่หลิวเหม่ยเอ๋อร์ใช้มือปิดตาตัวเองด้วยความลนลานแบบงุ่มง่ามกลับน่าเอ็นดูอย่างน่าประหลาด

จ้าวอู่เจียงผู้ชอบสั่งสมบุญในยามปกติ ตอนนี้กลับสั่งสมบุญอย่างลับ ๆ บุญใหญ่ จนทำให้เขาอยากจะทำ… ความดี… ทำความดีขึ้นมา

การสั่งสมบุญและทำความดีนั้นหมายความว่า เมื่อคนหนึ่งสั่งสมบุญทั้งในที่ลับและที่แจ้ง เขาก็ควรจะอยากทำหรือกำลังทำ… ความดี

“ได้ ๆ ข้ามิมองเจ้าแล้ว” จ้าวอู่เจียงเบนสายตาออก เขาเคยเห็นอะไรมามากมาย ดวงตาของเขาไม่จำเป็นต้องจ้องมองอยู่ตลอดหรอก

หลิวเหม่ยเอ๋อร์หันหลังให้ด้วยความอายและโกรธ นางหนีบขาทั้งสองเข้าหากัน แขนข้างหนึ่งกดทับส่วนที่อวบอิ่มของตัวเอง ทิ้งไว้ให้จ้าวอู่เจียงเห็นเพียงแผ่นหลังขาวเนียนดั่งหยก

และใต้เอวที่คอดกิ่วลงมา คือสองก้อนกลมที่ผายออกจนไม่รู้จะเปรียบเทียบกับอะไร มันมีความโค้งเว้าและเปล่งประกายอ่อน ๆ ในตัวเอง

จ้าวอู่เจียงชื่นชมอย่างเปิดเผย พูดตามตรง เขายังไม่เคยได้สำรวจรูปร่างของหลิวเหม่ยเอ๋อร์อย่างละเอียดในที่ที่มีแสงสว่างเพียงพอ ก่อนหน้านี้มักจะอยู่ในที่ที่แสงไฟสลัว

“เจ้ายังจำได้หรือไม่ ว่าเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลิวเหม่ยเอ๋อร์ก็รู้สึกหดหู่ในทันที นางนึกถึงท่านปู่ น้องสาว และน้องชาย

หากในยามนี้นางมาถึงสถานที่แปลกประหลาดนี้ แล้วญาติพี่น้องของนางล่ะ?

หลิวเหม่ยเอ๋อร์เม้มริมฝีปากแดง ขมวดคิ้วด้วยความกังวล แล้วส่ายหน้า

“ตอนที่เจ้าถูกจับ เจ้าไปปรากฏตัวที่นั่นทันทีเลยหรือ หรือว่าผ่านใดมาบ้าง เจออะไรมาบ้าง? มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นระหว่างทางหรือไม่ ลองนึกดี ๆ แล้วเล่าให้ละเอียดหน่อยได้หรือไม่?” จ้าวอู่เจียงคิดถึงใจนาง จึงนำเสื้อผ้าของตัวเองมาคลุมให้หลิวเหม่ยเอ๋อร์

หลิวเหม่ยเอ๋อร์รวบเสื้อผ้าให้กระชับ พยายามปกปิดเรือนร่างของตัวเองให้มิดชิดที่สุด นางเอนกายเล็กน้อย ดวงตางามแอบมองไปทางจ้าวอู่เจียง ริมฝีปากแดงขยับเม้มเบา ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปาก

“ข้าจำได้แเพียงว่า ตอนที่จวนของข้าถล่ม เฟิงเอ๋อร์พยายามปกป้องข้า เขาผลักข้าล้มลงแล้วใช้ร่างของเขาบังไว้…

ข้าร้องไห้เสียงดัง แต่ก็มิมีผู้ใดตอบ หลังจากนั้นคงจะหมดสติไป

พอฟื้นขึ้นมา ก็มาอยู่ในที่แปลกประหลาดเสียแล้ว ข้าหายใจลำบาก ทั้งบนล่างซ้ายขวาดูเหมือนความว่างเปล่า ข้าลอยอยู่อย่างนั้น ไกลออกไปมีลูกแก้วขนาดมหึมามากมาย ยิ่งไกลออกไปก็เหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เราเคยเห็น

ตอนนั้นข้ากลัวมาก ก็เลยวิ่งหนีไปทั่ว สุดท้ายวิ่งไปวิ่งมา เหมือนเดินเข้าไปในที่บิดเบี้ยวแห่งหนึ่ง พอลืมตาขึ้นมาอีกที ก็มาอยู่ในที่แปลกใหม่ รอบข้างมีบ้านเรือนสูง ๆ มากมาย มีคนชี้นิ้วมองข้า…