บทที่ 1653 จักจั่นไม่อาจเข้าใจความหนาวเย็น

บทที่ 1653 จักจั่นไม่อาจเข้าใจความหนาวเย็น

แม้ว่าฝูงชนที่มาดูเหตุการณ์จะเริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีผู้คนที่ตั้งใจมาดูเหตุการณ์หลั่งไหลเข้ามาใหม่

จ้าวอู่เจียงสังเกตวิธีการวาดฝูลู่ของผู้เฒ่าเต๋าผู้นี้ ดูธรรมดา ๆ แต่มีความชำนาญมาก คงจะศึกษาวิชาฝูลู่มาอย่างยาวนาน

“เฮ้ ผู้เฒ่าเต๋า ฝูลู่สามารถวาดลงบนร่างกายได้ไหมครับ?” มีคนถามขึ้น ดูเหมือนจะสนใจวิชาฝูลู่ของผู้บำเพ็ญโบราณ

ชายชราร่างทรงเจ้ายิ้มอย่างอ่อนโยน

“ได้ แต่คนทั่วไปไม่สามารถทนพลังของฝูลู่ไหว หากวาดลงบนร่างกาย ร่างกายจะได้รับความเสียหายจนไม่สามารถทนได้”

“ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ดูเหมือนว่าฝูลู่จะสู้อักขระเวทมนตร์ไม่ได้สินะ อักขระสามารถสักลงบนร่างกายได้ และให้พลังมหาศาลกับผู้ที่สักด้วย”

เมื่อได้ยินคนดูถูกฝูลู่ ดวงตาของชายชราร่างทรงเจ้าหรี่ลง น้ำเสียงจริงจังขึ้น

“อักขระในความหมายที่แท้จริงแล้ว เทียบเท่ากับฝูลู่

แต่อักขระที่สักลงบนร่างกายได้ที่พวกเจ้าพูดถึงนั้น เป็นเพียงการเลียนแบบวิถีทางตะวันออกของพวกเราเท่านั้น

ทำไมฝูลู่ถึงสักลงบนร่างกายได้ยาก แต่อักขระธรรมดากลับทำได้?

นี่ยิ่งแสดงให้เห็นว่า สำนักอื่นเลียนแบบได้อย่างไร้ฝีมือ

พลังของฝูลู่บ่มเพาะนั้นอ่อนมาก ร่างกายจึงสามารถรับไหว แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นฝูลู่ในระดับเดียวกัน ร่างกายจะไม่สามารถรับไหวแน่นอน

เพราะว่าฝูลู่ที่ถูกต้องตามหลัก บรรจุพลังที่สามารถทำลายฟ้าและแผ่นดินได้”

จ้าวอู่เจียงฟังอย่างตั้งใจ รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงพยักหน้า แต่ผู้ชมรอบข้างเขากลับส่งเสียงสงสัย

“คุณพูดยกยอฝูลู่ไม่หยุดปาก แล้วทำไมฝูลู่ถึงหาได้ยากในโลกปัจจุบันล่ะ?

ในเมื่อมันแข็งแกร่งขนาดนั้น คนที่ฝึกฝนควรจะมีมากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?”

ผู้บำเพ็ญชราทำตัวตรง ทั้งร่างแผ่กระแสพลังอันแข็งแกร่ง

“นั่นเป็นเพราะว่าหนทางของฝูลู่นั้นยากเกินไป

เรื่องนี้ก็เหมือนกับสถานการณ์ของผู้บำเพ็ญโบราณและผู้วิวัฒนาการ

การบำเพ็ญโบราณว่ายากแล้ว แต่หนทางของฝูลู่นั้นยากยิ่งกว่า

ในโลกไม่มีอะไรยาก แค่กลัวว่าจะไม่มีคนที่มีใจ แต่คนที่มีใจนั้นก็มีน้อยเกินไป

คนส่วนใหญ่รักสบาย เกลียดงาน จึงมองหาทางลัด เลือกพลังที่ได้มาเร็วกว่า แล้วละทิ้งพลังที่ยากกว่าและแข็งแกร่งกว่า”

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว เขารู้สึกได้ถึงวิชาอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากผู้บำเพ็ญชราเพราะอารมณ์ที่ปั่นป่วน