ตอนที่ 1657
บทที่ 1659 การให้อภัย
October 22, 2026
บทที่ 1659 การให้อภัย
ในยามค่ำคืน เกิดภาพประหลาดขึ้น เมื่อผู้เฒ่าเต๋ายืนอยู่กับที่ มองซ้ายมองขวา สีหน้าเคร่งขรึมปนความตื่นตะลึง
บริเวณที่เขายืนอยู่ ดูเหมือนจะมีหมอกพิษที่สามารถสังหารคนได้ล้อมรอบอยู่ ทำให้เขาไม่กล้าขยับตัวตามใจชอบ
ในสายตาของคนที่ไม่รู้เรื่อง ผู้เฒ่าเต๋าดูเหมือนคนวิกลจริตที่ชี้นิ้วไปมาในอากาศอย่างไร้จุดหมาย
แต่สำหรับเฉียนอู่ฟาง ผู้เฒ่าเต๋าผู้เป็นเจ้าของเรื่องนั้น เขาสามารถมองเห็นพลังสายฟ้าในอากาศรอบตัว และรู้สึกได้ถึงพลังยันต์อันบริสุทธิ์และล้ำลึก
ทุกครั้งที่เขาชี้นิ้ว มันคือการพยายามใช้วิชายันต์ของตนทำลายยันต์สายฟ้าของจ้าวอู่เจียง
ยันต์สายฟ้าอันลึกลับนี้ นอกจากจะแสดงให้เห็นเป็นสายฟ้าในตอนแรกแล้ว เมื่อพลังของยันต์แผ่ออกมาอย่างเต็มที่ มันกลับไร้เสียงไร้รูป แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่
ยิ่งเขาพยายามทำลายก็ยิ่งจมลึกลงไป และรู้สึกตระหนกกับทักษะอันลึกล้ำที่ซ่อนอยู่
เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมเด็กหนุ่มจ้าวอู่เจียงที่ดูหล่อเหลาคนนี้ถึงได้ครอบครองวิชายันต์ระดับนี้ได้
เขาเห็นชัดเจนว่าจ้าวอู่เจียงเพียงแค่ขีดเขียนในอากาศอย่างไร้ทิศทาง ไม่มีวัตถุรองรับยันต์ ไม่เห็นแม้แต่ตัวอักขระยันต์หรือคาถา มีเพียงแสงสายฟ้าวูบวาบ แล้วยันต์ก็ปรากฏขึ้น
วิธีการที่ดูง่ายดายราวกับเด็กเล่นนั้น กลับสร้างยันต์ที่มีพลังเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึง
ทำได้อย่างไรกัน?
ผู้เฒ่าเต๋าเฉียนอู่ฟางพบว่าตนไม่สามารถทำลายมันได้ จึงพยายามลองเลียนแบบด้วยมือที่สั่นเทา แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร
เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ หรี่ตาที่ผ่านเรื่องราวมาอย่างโชกโชน ๆ พินิจพิเคราะห์ยันต์ที่ทำให้เขาหมดปัญญา พยายามหาจุดอ่อนในตัวมัน
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะใช้พลังเวทที่แข็งแกร่งของตนในการบังคับฝ่าผ่าน แต่เขามั่นใจว่าถ้าหากตนได้เข้าใจแม้เพียงเล็กน้อย หรือใช้วิถีแห่งยันต์ของตนทำลายวิถีแห่งยันต์ที่อยู่ตรงหน้าแม้เพียงเส้นเดียวได้ วิถีแห่งยันต์ของเขาจะต้องก้าวขึ้นไปอีกระดับแน่นอน
นี่คือโชคชะตา!
เขาจะไม่มีวันใช้พลังของตนไปทำลายโอกาสอันหาได้ยากยิ่งนี้เด็ดขาด
ส่วนเรื่องการจับกุมจ้าวเจียงนั้น เขาได้โยนทิ้งไปจากความคิดแล้ว อย่างไรเสียในการเดินทางครั้งนี้ก็มีนักบวชศักดิ์สิทธิ์แห่งศาสนจักรแห่งแสงสว่างอย่างเอลิซาอยู่ด้วย แค่มอบหมายให้เอลิซาจัดการก็พอ
—
ในตอนนี้เอลิซาเดินอยู่ในระเบียงทางเดิน แสงไฟบนผนังเหมือนแสงอาทิตย์อันอบอุ่นสีเหลืองนวล แสงสว่างนุ่มนวลไม่แสบตาและไม่มืดจนเกินไป